Και το όνομα αυτού: Γιάννης Παπαδόπουλος

Τον Λίνεν τον θεωρώ καλό προπονητή. Φτιάχνει επιθετικές ομάδες κι η αλήθεια είναι πως παραμελεί την αμυντική λειτουργία της ομάδας του. Παρεμβαίνει στα ματς, ξέρει να κερδίζει αγώνες από τον πάγκο, ενώ έχει αποδειχθεί καλός και στο να υποδεικνύει ποδοσφαιριστές. Όταν ο Παναθηναϊκός απέκτησε τον Σπυρόπουλο, ο Πανιώνιος αμέσως πήρε τον Τζαβέλα από την Κέρκυρα, ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε. Ο παίκτης έπαιξε, βελτιώθηκε, έκανε εκπληκτική χρονιά και πήρε μεταγραφή.

Περί Ντιόγο ο λόγος…

Το θέμα μας δεν είναι τα πεπραγμένα του Λίνεν στον Πανιώνιο, αλλά το παρόν του στον Ολυμπιακό. Μ’ έχει προβληματίσει ο Γερμανός και δεν εννοώ όσα του καταλογίζουν για το ματς με την Μακάμπι. Το οτι έπαιξε ο Μοντεστό κι ο Χολέμπας, πως ο Ραούλ Μπράβο κι ο Ζαϊρί ήταν στον πάγκο. Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ο πρώτος προβληματισμός προκύπτει από τη χρησιμοποίηση του Ντιόγο πίσω από τον σέντερ φορ.

Εδώ και πάρα πολύ καιρό ο Βραζιλιάνος έχει πάψει να θυμίζει επαγγελματία ποδοσφαιριστή, όχι παίκτη που κόστισε 10 εκατ. Ευρώ. Δεν έχει παρά ελάχιστα γνωρίσματα απλού επαγγελματία αθλητή. Όταν, όμως, ήταν κανονικός ποδοσφαιριστής, κι αν κι εφόσον ξαναγίνει τέτοιος στο μέλλον, δεν παύει να είναι σέντερ φορ. Είτε καλός, είτε μέτριος, είτε κακός, σέντερ φορ είναι. Για να παίξει πίσω από επιθετικό στο 4-2-3-1 δεν έχει ούτε ένα από τα προσόντα που απαιτούνται. Οπότε, φίλε Λίνεν, ή τον βάζεις κορυφή ή δεν τον βάζεις καθόλου.

Τι ψάχνει ο Λίνεν

Ο δεύτερος προβληματισμός μου είναι πιο σοβαρός κι αφορά τη θέση του αμυντικού χαφ. Αντιγράφω από το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού στο “Goal” της Κυριακής, στο οποίο γίνεται λόγος για τον Πέρες της Μονακό: “Ο Πέρες σαφώς κι είναι πολύ καλή περίπτωση για τους Πειραιώτες, καθώς είναι δυναμικός κόφτης, αλλά ο 56χρονος τεχνικός των ερυθρολεύκων έχει πει ότι είναι ένας παίκτης που παίρνει πολύ εύκολα κάρτες και παράλληλα δεν μπορεί να δημιουργήσει παιχνίδι στη μεσαία γραμμή”.

Καταρχάς, αυτό με τις κάρτες (αν ισχύει) είναι αστείο. O Πέρες πήρε επτά κάρτες στο περσινό πρωτάθλημα της Γαλλίας, ο Μαρέσκα πήρε εννιά στην Ελλάδα. Επίσης, άλλο είναι να τρως όλο το γήπεδο, να μπαίνεις σε δεκάδες μονομαχίες σε κάθε αγώνα, να κερδίζεις τις περισσότερες και να παίρνεις και μια κάρτα, κι είναι άλλο να μην κλέβεις ποτέ, να μην καλύπτεις χώρους και να παίρνεις κάρτα επειδή κλώτσησες ή τράβηξες σε χαμένη μονομαχία. Αν το θέμα είναι οι κάρτες, μακριά από τον Μασεράνο τότε, που πήρε 10 πέρυσι.

Το βασικό δεν είναι το σχόλιο για τις κάρτες, αλλά το τι παίκτη ψάχνει ο Λίνεν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Θα μου πείτε “το ρεπορτάζ μπορεί να είναι λάθος, γιατί το συζητάμε;” Το ενδιαφέρον για τον Τζιόλη μας λέει το αντίθετο, καθώς ο άσος της Τζένοα ταιριάζει στην περιγραφή που έκανε ο Λίνεν. Δεν έκανε καριέρα με τα τρεξίματα, την κάλυψη και τα κλεψίματα ο Τζιόλης, αλλά ως καλός πασέρ, ικανός στο transition και με καλά πόδια έξω από την περιοχή. Άρα προκύπτει και “δένει” πως ο Λίνεν δίπλα στον Ντούντου θέλει παίκτη με πρώτο προσόν την πάσα και την τεχνική, κι όχι το τρέξιμο, τη δύναμη και τα κλεψίματα.

Πρώτον, αν είναι ο Λίνεν να θέλει τέτοιον παίκτη, τον έχει. Μαρέσκα τον λένε. Δεν κουνιέται, δεν κλέβει, δεν κυνηγάει, δεν έχει μέτρα με την μπάλα, αλλά την μοιράζει σωστά, πασάρει και με τα δύο πόδια, βλέπει γήπεδο κι έχει και καλό σουτ. Αν είναι ο Λίνεν να ψάχνει τέτοιον “κόφτη” για παρτενέρ του Ντούντου, οκ, μια χαρά είναι κι έτσι ο Ολυμπιακός.

Δεύτερον, αν θέλει παίκτη που να συνδυάζει τρεξίματα κι αντοχή, με καλή τεχνική κατάρτιση για τη θέση και καλό σουτ, κι αυτόν τον έχει. Γιάννη Παπαδόπουλο τον λένε, έχουμε κουραστεί να το γράφουμε. Τέτοιος παίκτης είναι ο μικρός. Χαφ που κυνηγάει, που κλέβει, που καλύπτει τους χώρους που απαιτεί η θέση, ενώ παράλληλα είναι καλός με την μπάλα στα πόδια κι έχει και καλό σουτ. Όταν τον είδαμε με τους Νέους, πριν από τρία χρόνια, αυτό είπαμε, “αμυντικός χαφ, που ξέρει και μπάλα”.

Δέχομαι πως το προτιμότερο είναι ο Γιαννάκης να είναι μπακ-απ και δίπλα στον Ντούντου πρέπει να αποκτηθεί κόφτης. Ε, αυτός θα πρέπει να είναι ένας σκύλος, σαν τον Πέρες. Δεν λέω πως σώνει και ντε ο Ολυμπιακός πρέπει να πάρει τον Ουρουγουανό άσο της Μονακό. Μπορεί τα λεφτά να είναι πολλά, να υπάρχουν άλλες περιπτώσεις. Θα πρέπει, όμως, να βάλει δίπλα στον Ντούντου έναν παίκτη με αυτά τα στοιχεία. Έναν κόφτη επιπέδου, με καριέρα βασισμένη σε αντοχή, έκρηξη, σκληράδα, όχι σε γλυκιά πάσα στα δύο μέτρα και τεχνική κατάρτιση. Ή φανέλα βασικού στον Παπαδόπουλο ή απόκτηση κόφτη με αυτά τα στοιχεία. Αλλιώς, ο Ολυμπιακός θα παρουσιάσει τα συμπτώματα της περσινής ΑΕΚ. Δεν εννοώ πως θα είναι ίδιος σε ποιότητα, αλλά θα έχει τα ίδια προβλήματα. Ούτε να αμυνθεί θα μπορεί, ούτε να επιτεθεί. Ένας σκληρός κόφτης επιπέδου θα δώσει τη δυνατότητα και για τα δύο. Θα αφήσει τον Ντούντου και τους Ιμπαγάσα, Ρόμενταλ, Ριέρα και Μιραλάς να κάνουν αυτά για τα οποία αποκτήθηκαν. Ένας “νέος Μαρέσκα” στη θέση του Μαρέσκα, θα ανεβάσει το χειρόφρενο για τον Ολυμπιακό.

Επιλογή αυτοκτονίας

Τέλος, είτε ο Τζιόλης θα αποκτηθεί ως βασικός είτε ως εναλλακτική του ξένου παιχταρά, η επιλογή είναι αυτοκτονική. Όχι μόνο γιατί τα προσόντα του δεν απαιτούνται σε αυτόν τον Ολυμπιακό. Αλλά, γιατί ενδεχόμενη απόκτηση του Τζιόλη σημαίνει οριστικό θάψιμο του Παπαδόπουλου. Ο μικρός αποκτήθηκε ως παιχταράς, τα προσόντα του είναι δεδομένα και δόθηκαν 800.000 γι’αυτόν. Χωρίς να έχει πάρει ουσιαστικές ευκαιρίες, ο Ολυμπιακός πάει στη θέση του να πάρει και ξένο και να φέρει και τον Τζιόλη.