“Κάποτε θα με θυμηθείς”
Ιούνιος του 1998, κάπου στην ελληνική παροικία της Αστόρια στην Νέα Υόρκη παραμονές της έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γαλλίας. Απολαμβάνω τον πρωινό μου καφέ παρέα με τον καλό μου φίλο Λουκά Λουκοβιτς παλαίμαχο τερματοφύλακα του Πανσερραικου και του Ηρακλή που ένας σοβαρός τραυματισμός στον δεξί του καρπό έβαλε πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα και την προγραμματισμένη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό. “Μικρέ, φέτος η Γιουγκοσλαβία είναι ικανή για μεγάλα πράγματα, περίμενε και θα δεις και κρατά στο μυαλό σου ένα όνομα, Περισσά Ογκνιενοβιτς, ο πιτσιρικάς θα αφήσει εποχή και κάποια μέρα θα με θυμηθείς”.
Η Γιουγκοσλαβία των Μιγιατοβιτς, Γιουγκοβιτς, Μιχαιλοβιτς, Στοικοβιτς, Μιλοσεβιτς και Στανκοβιτς πέρασε με ευκολία τον όμιλο της Γερμανίας, του Ιράν και των Η.Π.Α αλλά αποκλείστηκε στην φάση των 16 από την μεγάλη Ολλανδία χάρις σε ένα τέρμα του Εντγκαρ Νταβιτς στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων του παιχνιδιού. Ο Ογκνιενοβιτς στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν αγωνίστηκε αλλά οι τρεις εμφανίσεις του, έστω και σαν αναπληρωματικός, στα παιχνίδια του ομίλου αφήσαν τις καλύτερες των εντυπώσεων και πολλές ευρωπαϊκές ομάδες έδειξαν ενδιαφέρον για το νέο μεγάλο αστέρι των Βαλκάνιων.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Περισσά Ογκνιενοβιτς γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1977 στην μικρή πόλη Σμεντερεβσκα Παλανκα της πριν ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, μια πόλη που φημίζεται για το μεταλλικό της νερό το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως το τρίτο καλύτερο της Ευρώπης. Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της Μλαντοστ όμως οι σκούτερ του Ερυθρού Αστέρα δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν και να τον εντάξουν με συνοπτικές διαδικασίες στο δυναμικό της ομάδας του Βελιγραδιού. Η τρομερή του ταχύτητα, η υψηλή του τεχνική και το δυνατό του σουτ σε συνδυασμό με τις πολύ καλές του εμφανίσεις στο Μουντιάλ της Γαλλίας με την εθνική ομάδα αλλά και στο εγχώριο πρωτάθλημα με τον Ερυθρό Αστέρα αντάμειψαν τον νεαρό τότε επιθετικό με μια μεταγραφή σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη της Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιανουάριο του 1999.
Την προηγουμένη μόλις χρονιά η Ρεάλ είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης και είχε στις τάξεις της παίκτες όπως το φονικό επιθετικό δίδυμο των Σαούλ και Μοριεντες, τον Λουις Φιγκο, τον Κλοντ Μακελελε, το καλύτερο αριστερό μπακ της εποχής τον Βραζιλιανό Ρομπερτο Καρλος, τον τερματοφύλακα Ικερ Κασιγιας, τον Ιερο, τον Γκουτι και πολλούς άλλους πρωτοκλασάτους παίκτες με προπονητή τότε τον Βιθεντε Ντεν Μπόσικε. Ο Περιτσα έμεινε δυόμιση χρονιά στην Μαδρίτη κάνοντας 30 περίπου εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, κυρίως ως αναπληρωματικός, εκ των οποίων 2 στο κύπελλο πρωταθλητριών. Ο συναγωνισμός σε ένα σύλλογο όπως η Ρεάλ ήταν πολύ μεγάλος και ο νεαρός Σέρβος ήταν ξένο σώμα στην ιδία του την ομάδα στην οποία ποτέ δεν προσαρμόστηκε όπως αυτός θα ήθελε έτσι το καλοκαίρι του 2001 αποχωρεί από την Ισπανία και για τους επομένους 6 μήνες προπονείται μονός του με ιδιωτικό γυμναστή.
Τον Ιανουάριο του 2002 υπογραφεί εξάμηνο συμβόλαιο με την γερμανική Καιζερσλαουτεν με οψιόν ανανέωσης για μια ακόμη διετία η οποία ποτέ δεν ενεργοποιήθηκε από την ομάδα της Μπουντεσλιγκα. Μην έχοντας πολλές επιλογές αποφασίζει να αφήσει πίσω του την Ευρώπη και να πάει στην μεγαλύτερη ομάδα της Κίνας την Νταλιάνι Άιντε. Εκεί μένει ένα μόλις χρόνο και το καλοκαίρι του 2003 γυρίζει στην Ευρώπη για χάρη της ουκρανικής Ντιναμό Κιέβου χωρίς ωστόσο να πάρει ιδιαίτερο χρόνο συμμετοχής με αποτέλεσμα να αναζητήσει καλύτερη τύχη στην δεύτερη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος με την ομάδα της Ανζιερ. Τον Μάιο του 2006 χαθήκαν εντελώς τα ίχνη του όταν πηρέ μεταγραφή για την τότε τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος της Μαλαισίας την Σελανγκορ.
Στο γήπεδο της Νεαπολης ο Ιωνικός αντιμετώπισε τον Εργοτελη σε ένα παιχνίδι ζώης και θανάτου για τις δυο ομάδες. Το πρώτο γκολ της μεγάλης νίκης με 1-3 των Κρητικών σημείωσε ένας Σέρβος ποδοσφαιριστής, νέο απόκτημα της ομάδας κατά την χειμερινή περίοδο των μεταγραφών, το όνομα αυτού Περιτσα Ογκνιενοβιτς…
Ο καλός μου φίλος Λουκά με είχε προειδοποιήσει “Μικρέ κρατά στο μυαλό σου ένα όνομα, Περιτσα Ογκνιενοβιτς, ο πιτσιρικάς θα αφήσει εποχή και κάποια μέρα θα με θυμηθείς”.
Κρίμα που το προτελευταίο σκέλος της πρότασης δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.
Μιχαλης Γαλιατσος
