Ο δεκάλογος του μεταλλίου

Ο χώρος

Η σύγχρονη ιστορία έχει διδάξει πως η διεξαγωγή του Ευρωμπάσκετ σε χώρα της Βαλκανικής λειτουργεί αναφανδόν υπέρ της εθνικής. Είτε εντός των τειχών φιλοξενείται το τουρνουά, όπως το ’87 στο ΣΕΦ, είτε εκτός, όπως το ’89 στο Ζάγκρεμπ και το ’05 στο Βελιγράδι. Η Σλοβενία υπήρξε κομμάτι της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας και η Λουμπλιάνα, μιας που εκεί θα πραγματοποιηθεί η τελική φάση, αποτελεί… πρόσφορο έδαφος για την καταγραφή ακόμη μίας ένδοξης πορείας. Η δύση (Ισπανία, Γαλλία) ή ο βορράς (Σουηδία) δεν μας… πάνε.

Το κίνητρο

Ο Αντώνης Φώτσης έκλεισε τον Απρίλη τα 32, ο Βασίλης Σπανούλης έγινε 31, ο Νίκος Ζήσης, ο Γιάννης Μπουρούσης και ο Κώστας Καϊμακόγλου περπατούν πλέον τα 30. Δεν είναι σχολιαρόπαιδα πια με κορμί εφήβου. Στο μυαλό τους δεν είμαστε, όσο όμως περνούν τα χρόνια, τόσο θα μειώνονται οι αντοχές και η διάθεσή τους για αδιάλειπτη παρουσία στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Τώρα που ακόμη παραμένουν ακμαίοι, έχουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δώσουν το κάτι παραπάνω και να φτάσουν μέχρι το βάθρο. Kι αν κάποιοι το θελήσουν να πουν αντίο στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα με… ψηλά το κεφάλι.

Η άγνοια – γνώση κινδύνου

Ο Ιταλός Αντρέα Τρινκιέρι ήρθε σχεδόν… ουρανοκατέβατος. Όταν το όνομά του κυκλοφόρησε ως επιλογή της ομοσπονδίας ήταν μια έκπληξη. Έχει δουλέψει μόνο σε συλλόγους της πατρίδας του (Βανόλι, Καζέρτα, Βερόλι, Καντού) και αποτελεί ρίσκο για την ηγεσία του ελληνικού μπάσκετ. Ταυτόχρονα όμως δεν αποκλείεται να λειτουργήσει θετικά. Ο Μιλανέζος κόουτς ξέρει τι θέλουν απ’ αυτόν, αλλά ως ξένος δεν λαμβάνει όλα τα ερεθίσματα και μπορεί να δουλέψει απερίσπαστος. Όπως συνέβη το 2009 με τον Γιόνας Καζλάουσκας δηλαδή την πρώτη του χρονιά…

Ο Ζούρος

Είναι γεγονός ότι ο Τρινκιέρι προσελήφθη από την Ομοσπονδία για ένα συγκεκριμένο σκοπό: να… τελειοποιήσει το προπονητικό πλάνο του Ηλία Ζούρου. Την προηγούμενη διετία η εθνική δούλεψε πολύ στο επιθετικό κομμάτι. Συστήματα, συνεργασίες, έξτρα πάσα. Ήταν ξεκάθαρη επιλογή του πρώην εκλέκτορα το σύνολο που έχτιζε να νικάει με τα… καλάθια που πετύχαινε και όχι από αυτά που δεν δεχόταν. Στο προολυμπιακό δεν πέτυχε, γι’ αυτό και αποπέμφθηκε, ωστόσο τα καλά στοιχεία κρατήθηκαν και πάνω σε αυτά δούλεψε ο Ιταλός, προσθέτοντας τις δικές του πινελιές στις δυο πλευρές του παρκέ προκειμένου να έρθει η επιτυχία στη Σλοβενία.

Οι αντίπαλοι

Ισπανία χωρίς Πάου Γκασόλ και Ναβάρο. Γαλλία δίχως ψηλούς και Σερβία δίχως Τεόντοσιτς. Ρωσία απόντος Κιριλένκο και Χριάπα. Ιταλία μισή της μισής. Ο δρόμος είναι ανοικτός και τα σκυλιά δεμένα για την εθνική των 11… βασικών παικτών, η οποία δεν πρόκειται να συναντήσει άλλη φορά σε τέτοια διοργάνωση τόσο αποδυναμωμένες τις βασικές ανταγωνίστριές της. Μονάχα η Τουρκία, άντε και η Λιθουανία κατεβαίνουν πλήρεις, αλλά ταυτόχρονα όχι με τόσο γεμάτο πάγκο όσο είναι αυτός της εθνικής.

Τα σταυρώματα

Τα έγραψε υπεραναλυτικά ο Νίκος Γιαννόπουλος. Επαναλαμβάνουμε κι εμείς ότι η παρουσία στον 4ο όμιλο και το λογικό σταύρωμα (αν δεν υπάρξουν εκπλήξεις) με την Ισπανία στη β’ φάση επιτρέπει στην εθνική ν’ αποφύγει τη “φούρια ρόχα” στο χιαστί προημιτελικό, κάτι που αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες να βρεθεί στη ζώνη των μεταλλίων. Όχι ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης αποτελούν πλέον φόβητρο, αλλά γιατί να μην αποφευχθεί μια πρόωρη σύγκρουση με τον κακό δαίμονα των τελευταίων ετών; Καλώς εχόντων των πραγμάτων δε και μ’ ένα καλό πλασάρισμα ούτε τη Γαλλία θα συναντήσει η εθνική πριν από τους ημιτελικούς.

Η εξίσωση με τον Σλούκα

Πολλή σκόνη (και όχι άδικα) έχει σηκωθεί για την επιλογή του Τρινκιέρι ν’ αφήσει ακάλυπτη την περιφέρεια και πίσω από το σταθερό δίδυμο των Σπανούλη – Ζήση να έχει μόνη εναλλακτική τον Σλούκα. Αυτό επέλεξε, γι’ αυτό θα κριθεί στο φινάλε. Ίσως είναι όμως η ευκαιρία του νεαρού γκαρντ, που έχει πλέον παραστάσεις από υψηλό επίπεδο, να κουβαλήσει περισσότερες ευθύνες στην πλάτη του. Θα συμπληρώνει πρώτα τους άλλους δύο εμπειρότερους, ταυτόχρονα όμως θα έχει ρόλο, θα κληθεί να πάρει πρωτοβουλίες και να δώσει λύσεις και ν’ αλλάζει το τέμπο. Ο “μικρός” μπορεί να εξελιχθεί σε παίκτη – κλειδί στη μάχη της διάκρισης.

Πολυθεσίτες

Πάντα ο σωστός συσχετισμός ψηλών – κοντών μεταμόρφωνε μια καλή ομάδα σε πρωταγωνίστρια. Ο Τρινκιέρι επέλεξε να έχει λιγότερους “καθαρούς” περιφερειακούς, αφήνοντας εκτός του Κατσίβελη, φρόντισε όμως να γεμίσει τη 12άδα με παίκτες που προσαρμόζονται κατά συνθήκη. Ο Μπράμος κουβαλάει πλέον την μπάλα, ο Περπέρογλου παίζει πλάτη, ο Φώτσης και ο Καϊμακόγλου εναλλάσσονται μεταξύ “3 και 4”, ο Μαυροκεφαλίδης και ο Πρίντεζης κάνουν παιχνίδι απ’ έξω. Είναι προνόμιο για τον Ιταλό εκλέκτορα το γεγονός ότι διαθέτει την ευχέρεια να αλλάζει συνεχώς πρόσωπα χωρίς να χάνεται η ισορροπία στο εκάστοτε σχήμα.

Πάμε σαν άλλοτε

Το “βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και θα δούμε που θα φτάσουμε” είναι ένα πολύ διπλωματικό και άνευ ουσίας κλισέ για παίκτες με την προσωπικότητα, την ποιότητα, την ιδιοσυγκρασία και τις παραστάσεις των παιδιών που επιλέχθηκαν στη 12άδα. Από την αρχή της προετοιμασίας τέθηκε ο πήχης του βάθρου, δεν έχει αλλάξει αυτό παρά τους μικροτραυματισμούς, και οποιαδήποτε άλλη θέση μετά την τρίτη θα ληφθεί ως αποτυχία. Οι Έλληνες διεθνείς δεν φοβούνται να επωμιστούν αυτό το βάρος, μιλούν από μόνοι τους και δημόσια για μετάλλιο και έχοντας πίστη στην αξία τους θεωρούν ότι στο φινάλε θα έχουν φέρει εις πέρας την αποστολή τους.

trinkeri.jpg INTIME SPORTS

Οι δικοί τους άνθρωποι

Ο Τρινκιέρι ερχόμενος στην εθνική βρήκε δύο συγκεκριμένους βοηθούς. Η επιλογή τους δεν έγινε τυχαία. Γιώργος Λιμνιάτης και Δημήτρης Παπανικολάου δεν έχουν την εμπειρία χρόνων στους πάγκους ή την κατάρτιση που είχε φερ’ ειπείν ο προκάτοχός τους Δημήτρης Πρίφτης, αλλά ως παιδιά που σταμάτησαν πρόσφατα το μπάσκετ μπορούν ν’ αναπτύξουν διαφορετικές σχέσεις με τους διεθνείς, να έρθουν πιο κοντά και να δουλέψουν στην ψυχολογία τους. Δεν είναι εκεί για να προσφέρουν τόσο πολύ τεχνικά όσο για να νιώθουν οι παίκτες πιο άνετα, πιο απελευθερωμένα και είναι επικεντρωμένοι στο στόχο τους.