Μία και αν…

Μέσα στη μπόρα του Δεκεμβρίου, όταν οι ήττες και οι απογοητευτικές εμφανίσεις έρχονταν η μία πίσω από την άλλη, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ουσιαστικά είχε προαναγγείλει εκκαθάριση του ρόστερ και μεταγραφές. Θυμίζω ένα απόσπασμα των δηλώσεών του από τις 19/12: «Οι παίκτες του Παναθηναϊκού πρέπει να έχουν καρδιά πρωταθλητή. Κάποιοι ποδοσφαιριστές που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να είναι μέρος της ομάδας, θα πάψουν να είναι και αυτό θα το αξιολογήσουμε σύντομα. Υπάρχουν ανάγκες για μεταγραφές. Θεωρώ πως χρειαζόμαστε ενίσχυση…»

Οταν η μπόρα πέρασε προσωρινά – λόγω της διακοπής του πρωταθλήματος στις γιορτές – αναθεώρησε τις σκέψεις του για άμεσες αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό και παρέπεμψε στο καλοκαίρι με δηλώσεις που έκανε στις 12/1: «Είμαστε μέσα σε όλους τους στόχους μας. Δεν είναι ώρα για αλλαγές. Είναι συγκεκριμένες οι ανάγκες μας. Πρώτα να γίνουμε ομάδα και στο τέλος της σεζόν θα δούμε τι χρειαζόμαστε.»



Τι μεσολάβησε μεταξύ των δύο δηλώσεων ώστε να ανατραπούν τα δεδομένα; Σε αγωνιστικό επίπεδο τίποτε περισσότερο από την αγχωτική νίκη επί του Αιγάλεω και την πρόκριση στα πέναλτι επί της Καλαμαριά μετά από άθλια εμφάνιση. Σε μεταγραφικό επίπεδο η «από σπόντα» επιστροφή του Θανάση Τσίγκα από τον ΠΑΟΚ και οι αποτυχημένες απόπειρες απόκτησης του Αντριάνο και του Σάλβα με τη μορφή δανεισμού. Η μεταγραφή του Ισπανού επιθετικού στη Λεβάντε έδειξε αν μη τι άλλο πως ο λόγος που δεν ντύθηκε στα πράσινα δεν ήταν η Μάλαγα που δεν ήθελε να τον παραχωρήσει, αλλά ο Παναθηναϊκός που δεν πρόσφερε αρκετά.



Η απόκτηση σέντερ φορ από πρώτη προτεραιότητα έγινε προαιρετική. Η μεταγραφή για τη θέση του δεξιού μπακ – που τόσο έχει πληγώσει τον Παναθηναϊκό φέτος – μπήκε στο ψυγείο. Η ενίσχυση στα χαφ έμεινε στη σκέψη και έμεινε μόνο η αναζήτηση για έναν αμυντικό που να μπορεί να παίξει στο κέντρο και στην αριστερή πλευρά της άμυνας, όπου πρόσφατα προέκυψε σοβαρό πρόβλημα με τους τραυματισμούς Δάρλα και Σέριτς.



Θα ήταν κανείς άδικος ή εμπαθής αν κατηγορούσε φέτος τον ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού πως δεν ξόδεψε αρκετά χρήματα για την ενίσχυση της ομάδας του. Ισως μάλιστα αυτός είναι και ένας από τους πιο σοβαρούς λόγους που τώρα δεν γίνονται μεταγραφές, αφού το μπάτζετ κάθε σεζόν δεν μπορεί να είναι απεριόριστο. Οι παίκτες που αποκτήθηκαν το καλοκαίρι ήταν αρκετοί και με μεγάλο κασέ. Ωστόσο, η ελάχιστη προσφορά τους σε συνδυασμό με το χρονικό σημείο που αποκτήθηκαν οι περισσότεροι (την τελευταία εβδομάδα των μεταγραφών) δείχνει πως οι άνθρωποι που χειρίζονται τα μεταγραφικά θέματα του Παναθηναϊκού δεν έχουν στρατηγική. Το ίδιο δείχνει και η αλλαγή κατεύθυνσης στην τρέχουσα μεταγραφική περίοδο.



Οι πράσινοι μοιάζουν για μία ακόμη φορά να μην έχουν αποφασίσει έγκαιρα τι ακριβώς χρειάζονται και να ασχολούνται περισσότερο με τους παίκτες που τους προτείνουν οι κάθε λογής μάνατζερ παρά να ψάχνουν από μόνοι τους να βρουν αυτό που θέλουν. Κάπως έτσι ήρθε στην Ελλάδα σε τραγική κατάσταση ο Κονσεϊσάο, ο αδιάφορος Μπίστσαν (και τόσοι άλλοι Κροάτες στο παρελθόν) καθώς και ο Βίκτορ με το γυάλινο γόνατο, για τον οποίο με εξαίρεση το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό δυσκολεύομαι να θυμηθώ ένα παιχνίδι που να ανταποκρίθηκε στον ηγετικό ρόλο για τον οποίο αποκτήθηκε.



Αν είναι ο Παναθηναϊκός να κάνει μία ακόμη τέτοια μεταγραφή, που θα κοστίσει πολλά και θα προσφέρει ελάχιστα, τότε καλώς πράττει και δεν αγοράζει παίκτες μεσούσης της περιόδου. Ομως επειδή το καλοκαίρι δεν είναι τόσο μακριά, καλό είναι οι στόχοι να εντοπιστούν από νωρίς και η διοίκηση να στείλει έναν άνθρωπο να δει από κοντά σε 3-4 παιχνίδια που πρόκειται να επενδύσει τα χρήματά της, ώστε να μην τρέχει πάλι να αγοράσει «γουρούνι στο σακί» την τελευταία στιγμή.