Ο δύσκολος δρόμος του Sir Taki

«Η ΑΕΚ είναι ένας θεσμός που ξεπερνά τον αθλητισμό» είπε ο Λορέντσο Σέρα Φερέρ. «Ο Παναθηναϊκός είναι η πιο σημαντική ομάδα στην ελληνική κοινωνία» δήλωσε ο Βίκτορ Μουνιόθ. Και ο Ολυμπιακός του Λεμονή; Τι ακριβώς είναι; Τι πιο εύκολο για τον νέο τεχνικό των ερυθρολεύκων από το να αποθεώσει τον σύλλογο, τον κόσμο, τον πρόεδρο και όλα τα υπόλοιπα που στο κάτω-κάτω έχει βιώσει στο παρελθόν για πολλά χρόνια ως παίκτης και προπονητής στον Πειραιά. Αντί για το δρόμο του εύκολου εντυπωσιασμού και της κολακείας επέλεξε τις μετρημένες δηλώσεις. Ακόμη και στην παρουσίασή του, άκουσε τον Σωκράτη Κόκκαλη να κάνει το διάβημα στον ερυθρόλευκο λαό χωρίς ο ίδιος να μοιράσει μεγάλες υποσχέσεις.

Λίγες ημέρες πριν από το ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακός ο Φερέρ ουσιαστικά του πέταξε το γάντι λέγοντας πως είναι έτοιμος να βάλει στοίχημα με οποιονδήποτε πως η ομάδα του θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός είχε μόλις περάσει από μία έδρα όπου η ΑΕΚ ηττήθηκε πριν από δύο εβδομάδες κρατώντας τη διαφορά στους 6 βαθμούς και βγαίνοντας – προσωρινά τουλάχιστον – από την αγωνιστική κρίση που τον απειλούσε λίγες ημέρες μετά την πρόσληψη του Λεμονή. Οι ερυθρόλευκοι έχουν ευκολότερο πρόγραμμα, δεν έχουν ευρωπαϊκές υποχρεώσεις να τους επιβαρύνουν και είναι σχεδόν μόνιμοι πρωταθλητές εδώ και μια δεκαετία.

Η ευκαιρία για τον Τάκη Λεμονή να σηκώσει το γάντι και να βγει νικητής από ένα δημόσιο στοίχημα που δεν ήταν δύσκολο να κερδηθεί φαινόταν μοναδική. Αλλωστε η αποδοχή της πρόκλησης με μία εμπρηστική δήλωση θα ικανοποιούσε τον ψυχισμό του παρορμητικού προέδρου του και την «ψύχωση» της εξέδρας των φανατικών οπαδών της ομάδας. «Εγώ δεν παίζω στοίχημα» προτιμήσε να πει ο προπονητής του Ολυμπιακού, αφήνοντας περιθώρια για σχόλια από φίλους και εχθρούς: «Μήπως δεν έχει εμπιστοσύνη στην ομάδα;» «Μήπως φοβάται πως θα το χάσει;»

Μα αν φοβόταν δεν είχε κανέναν απολύτως λόγο να αφήσει στα κρύα του λουτρού την Ξάνθη μετά από την άκρως επιτυχημένη θητεία του εκεί για να καθήσει ξανά στην «ηλεκτρική» καρέκλα στην άκρη του ερυθρόλευκου πάγκου. Δεν είχε λόγο να χάσει τη σιγουριά μίας ομάδας με πρόγραμμα και οργάνωση που αλλάζει προπονητή κάθε 3 ή 4 χρόνια για ένα συμβόλαιο που πιθανόν να έχει σύντομη ημερομηνία λήξης ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Ο Τάκης Λεμονής έχει αυτοπεποίθηση και είναι πολύ πιο ώριμος ως άνθρωπος και προπονητής σε σχέση με το προηγούμενο πέρασμά του από του Ρέντη. Αν ο Ολυμπιακός τον πιστέψει όσο χρειάζεται, του δώσει το δικαίωμα να έχει λόγο για τις μεταγραφές – πολύ αμφιβάλλω – και δεν τον αντιμετωπίσει ως υπηρεσιακό, μπορεί να δει τα αποτελέσματα που μάταια ψάχνει εδώ και χρόνια εκτός συνόρων.