Το νέο κίνημα: “Δεν ξαναβλέπω, δεν ξαναβλέπω ελληνικό ποδόσφαιρο”
Υπάρχουν και κάποιοι που δεν γουστάρουν να κρίνονται τα ματς από λανθασμένες αποφάσεις των διαιτητών. Αν αποτελούν πλειοψηφία ή μειοψηφία, δεν είμαι σε θέση να πω με σιγουριά, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχουν… O Λάζαρος Μουρκάκος παίρνει θέση για τα όσα έγιναν στο ντέρμπι των “αιωνίων”.
Σίγουρα υπάρχουν δίπλα μας και άνθρωποι που δεν γουστάρουν τις καφρίλες, την εισβολή οπαδών της ομάδας τους στον αγωνιστικό χώρο. Αν δεν υπήρχαν, θα καταθέταμε τα όπλα. Μην τους αναζητήσετε μόνο στα γραφεία της σούπερ λιγκ και της ΕΠΟ. Και στα δημοσιογραφικά γραφεία…
“Δεν μας άρεσε καθόλου αυτό που έγινε. Δεν μας αρέσει να συμβαίνει σε εμάς, όταν παίζουμε εκτός έδρας και δεν το θέλουμε να γίνεται ούτε εντός έδρας σε αντιπάλους μας. Δεν είναι ωραίο αυτό το πράγμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει αντιπαλότητα, όμως είναι ένα παιχνίδι που όταν το κερδίζεις, το κερδίζεις και όταν το χάνεις, το χάνεις. Θα πρέπει να το δεχτείς”.
Η φιλοσοφία ήρθε από μακριά. Από έναν Ισπανό προπονητή. Τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Όποιος δεν ένοιωσε στα λόγια του πίκρα, ανησυχία, ας εξακολουθήσει να λέει ότι δεν τρέχει τίποτα.
Είπε και το άλλο ο προπονητής του Ολυμπιακού. Σε ερώτηση για το αν έχει ζήσει παρόμοια επεισόδια στην πατρίδα του και αν τον επηρεάσουν στο να σκεφτεί το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, τόνισε:
“Είναι μια προσωπική ερώτηση και δεν θέλω να σχολιάσω. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι έτσι όπως είναι και πρέπει να το δεχτώ. Εγώ ήρθα εδώ για να δουλέψω”.
Αν και από το Σάββατο το βράδυ, μου έχει κοπεί η διάθεση για οτιδήποτε, πολύ περισσότερο για να μιλάμε για ελληνικό ποδόσφαιρο, να καταθέσουμε δυο απόψεις. Όπως είπε και ο Βαλβέρδε και εμείς είμαστε εδώ για να δουλεύουμε. Αναγκαστικά λοιπόν…
Σκιά στην κατάκτηση του τίτλου από τον Ολυμπιακό, την προδιαγραφόμενη, δεν μπαίνει από την άποψη ότι η εικόνα μιας ομάδας κρίνεται από την διαδρομή της όλη την χρονιά. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερο, ο Παναθηναϊκός αδικήθηκε από την διαιτησία. Τρίτο και κυριότερο, με όλα όσα ακολούθησαν, με το ντου των καραγκιόζηδων, με τα όσα ακούστηκαν και έγιναν στην φυσούνα, στα αποδυτήρια, με πρωταγωνιστές και από τις δυο πλευρές, ειλικρινά έχει κανείς διάθεση να σχολιάζουμε αποφάσεις διαιτητών και συμπεριφορές; Έχετε ακόμα το κουράγιο; Αν έχετε, χαράς το κουράγιο σας. Γνωρίζω πολλούς που τους τέλειωσε. Και αν αρχίζουν να συσπειρώνονται, το κίνημα “δεν ξαναβλέπω ελληνικό ποδόσφαιρο”, θα έχει ανταπόκριση από πολλούς. Τι νομίζετε, από μια γενική απογοήτευση ξεκίνησε και “το δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”.
“Δεν μας άρεσε καθόλου αυτό που έγινε. Δεν μας αρέσει να συμβαίνει σε εμάς, όταν παίζουμε εκτός έδρας και δεν το θέλουμε να γίνεται ούτε εντός έδρας σε αντιπάλους μας. Δεν είναι ωραίο αυτό το πράγμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει αντιπαλότητα, όμως είναι ένα παιχνίδι που όταν το κερδίζεις, το κερδίζεις και όταν το χάνεις, το χάνεις. Θα πρέπει να το δεχτείς”.
Η φιλοσοφία ήρθε από μακριά. Από έναν Ισπανό προπονητή. Τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Όποιος δεν ένοιωσε στα λόγια του πίκρα, ανησυχία, ας εξακολουθήσει να λέει ότι δεν τρέχει τίποτα.
Είπε και το άλλο ο προπονητής του Ολυμπιακού. Σε ερώτηση για το αν έχει ζήσει παρόμοια επεισόδια στην πατρίδα του και αν τον επηρεάσουν στο να σκεφτεί το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, τόνισε:
“Είναι μια προσωπική ερώτηση και δεν θέλω να σχολιάσω. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι έτσι όπως είναι και πρέπει να το δεχτώ. Εγώ ήρθα εδώ για να δουλέψω”.
Αν και από το Σάββατο το βράδυ, μου έχει κοπεί η διάθεση για οτιδήποτε, πολύ περισσότερο για να μιλάμε για ελληνικό ποδόσφαιρο, να καταθέσουμε δυο απόψεις. Όπως είπε και ο Βαλβέρδε και εμείς είμαστε εδώ για να δουλεύουμε. Αναγκαστικά λοιπόν…
Σκιά στην κατάκτηση του τίτλου από τον Ολυμπιακό, την προδιαγραφόμενη, δεν μπαίνει από την άποψη ότι η εικόνα μιας ομάδας κρίνεται από την διαδρομή της όλη την χρονιά. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερο, ο Παναθηναϊκός αδικήθηκε από την διαιτησία. Τρίτο και κυριότερο, με όλα όσα ακολούθησαν, με το ντου των καραγκιόζηδων, με τα όσα ακούστηκαν και έγιναν στην φυσούνα, στα αποδυτήρια, με πρωταγωνιστές και από τις δυο πλευρές, ειλικρινά έχει κανείς διάθεση να σχολιάζουμε αποφάσεις διαιτητών και συμπεριφορές; Έχετε ακόμα το κουράγιο; Αν έχετε, χαράς το κουράγιο σας. Γνωρίζω πολλούς που τους τέλειωσε. Και αν αρχίζουν να συσπειρώνονται, το κίνημα “δεν ξαναβλέπω ελληνικό ποδόσφαιρο”, θα έχει ανταπόκριση από πολλούς. Τι νομίζετε, από μια γενική απογοήτευση ξεκίνησε και “το δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”.
