Τελευταία ευκαιρία

Πριν έναν χρόνο το ρόλο αυτό είχε αναλάβει ο Ανδρέας Βγενόπουλος και οι λοιποί συνέταιροι της Π.Ε.Κ, που προς μεγάλη έκπληξη όλων έγιναν αποδεκτοί από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη στη μετοχική σύνθεση της ΠΑΕ. Τώρα, έχοντας τσαλακώσει το προφίλ του απειλεί με αποχώρηση αν δεν γίνουν δεκτές οι θέσεις του για το μπάτζετ των μεταγραφών, καταλογίζοντας ευθύνες προς πάσα κατεύθυνση και αρνούμενος να αναλάβει ο ίδιος αυτές που του αναλογούν, σαν να βρίσκεται ακόμη εκτός ομάδας. Προσπαθεί επιβάλει τις απόψεις του και ουσιαστικά να διοικήσει, ενώ ο ίδιος έχει κατ’επανάληψη αρνηθεί να συμμετάσχει στο διοικητικό συμβούλιο που είναι το θεσμικό όργανο όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Αν τελικά εισακουστεί και ο προϋπολογισμός εκτοξευθεί στο ποσό που ζητά θα είναι ο ήρωας του καλοκαιριού, αφού στα μάτια των οπαδών χάρη στη δική του πίεση η ομάδα τους θα πάρει «τρεις Πιζάρο». Αν όχι, θα κάνει ηρωική έξοδο και πιστεύει πως θα είναι πάλι ο κερδισμένος στο παιχνίδι των εντυπώσεων, αφήνοντας τους υπόλοιπους να φαίνονται οι τσιγγούνηδες που δεν βάζουν το χέρι βαθιά στην τσέπη για να βγάλουν τον Παναθηναϊκό από τη μιζέρια των τελευταίων ετών. Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο παιχνίδι χρημάτων και εντυπώσεων. Αν ήταν, ο Παναθηναϊκός θα είχε πάρει κάμποσους τίτλους την τελευταία δεκαετία γιατί δεν ήταν λίγα τα καλοκαίρια που και περισσότερα χρήματα από τον Ολυμπιακό ξόδεψε και πιο ηχηρές μεταγραφές έκανε, έστω κι αν στην πορεία αποδείχθηκαν πολύ κακές επιλογές.

Αν δεν πάθεις δεν μαθαίνεις, ειδικά αν είσαι αρχικά άσχετος με τον χώρο. Οι Γιαννακόπουλοι το ξέρουν καλά γιατί τρώγοντας τα μούτρα τους βρήκαν σιγά-σιγά τον τρόπο να χτίσουν την αυτοκρατορία του μπάσκετ. Το κακό είναι πως στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό μόνο παθαίνουν, χωρίς να γίνονται κάθε χρόνο έστω και λίγο σοφότεροι. Ο καπετάνιος επανέλαβε χθες πως οι ομάδες δεν αγοράζονται – όπως πιστεύει ο Βγενόπουλος – αλλά χτίζονται. Η αλήθεια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι κάπου στη μέση. Η σοβαρή επένδυση χρημάτων είναι απαραίτητη αλλά όχι εγγύηση επιτυχίας από μόνη της. Πόσα Champions League έχει πάρει η Ιντερ του Μοράτι και η Τσέλσι του Αμπράμοβιτς; Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει έστω στα ημιτελικά της διοργάνωσης η μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης με το αστρονομικό μπάτζετ;

Και για να μην το πάμε τόσο μακριά, πόσο βοήθησαν τον Παναθηναϊκό οι Ζιλμπέρτο Σίλβα, Μπίσκαν, Κονσεϊσάο και Βίκτορ που είχαν τα τέσσερα ακριβότερα συμβόλαια σε σχέση με τον Καραγκούνη και τον Σαλπιγγίδη ή τον Μινχ, τον Κυργιάκο και τον Ολισαντέμπε τη χρονιά του νταμπλ;

Και μια κι έχει γίνει τόσος λόγος για τον Πιζάρο τον τελευταίο καιρό, ένας παίκτης που έχει παίξει 10 χρόνια σε κορυφαίες ομάδες της Μπουντεσλίγκα, με ένα πέρασμα κι από την Τσέλσι, έχει κερδίσει σχεδόν τα πάντα σε συλλογικό επίπεδο στην καριέρα του κι έχει πατήσει τα 31, πόσο δίψα και κίνητρο μπορεί να έχει για να δώσει το 100% αν αποφασίσει να πάει σε ένα πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας σαν το ελληνικό; Αν μάλιστα αληθεύει η φήμη που τον συνοδεύει για νυχτοπερπατήματα κι άστατη εξωγηπεδική ζωή στη Βρέμη που δεν βρίσκεις ούτε μπυραρία ανοιχτή μετά τις 11, τότε ποιός θα τον μαζέψει από τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας και ποιός θα τον πείσει να είναι παθιασμένος κι επαγγελματίας στον Παναθηναϊκό των «δημοσίων υπαλλήλων» που εύστοχα περιέγραψε πρόσφατα ο Νικόλας Πατέρας;

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται πιο ποιοτικούς παίκτες από αυτούς που έχει αλλά με δίψα για τίτλους, κίνητρο να πάνε ακόμη ψηλότερα στην καριέρα τους και σε ηλικία με μεταπωλητική αξία γιατί καμία ομάδα αυτού του επιπέδου στην Ευρώπη δεν κατάφερε μακροπρόθεσμα να πετύχει μόνο αγοράζοντας. Οχι 2-3 ακόμη που θα πάρουν το εφάπαξ πριν κρεμάσουν τα παπούτσια τους.

Τα χρήματα είναι απαραίτητα, αρκεί να επενδύονται σωστά. Οταν διώχνεις τον Μόρις και τον Παπαδόπουλο και πληρώνεις 5 εκατομμύρια στον ΠΑΟΚ για να πάρεις στις ίδιες θέσεις δύο παίκτες αν όχι χειρότερους σίγουρα σε καμία περίπτωση καλύτερους, αν σκορπάς μερικά ακόμη εκατομμύρια για να αγοράσεις παίκτες τύπου Ροντρίγκο Σόουζα κι αν τελικά ξοδεύεις σε ένα καλοκαίρι περίπου 25 εκατομμύρια ευρώ και τελικά χάνεις το πρωτάθλημα πολύ πιο εύκολα από την προηγούμενη σεζόν, τότε το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα αλλά η διαχείρισή τους.

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος στην ομάδα από τον οποίο ο κύριος Βγενόπουλος θα έπρεπε εδώ και καιρό να τους ζητά ευθύνες για την φετινή αποτυχία, αυτός είναι ο διευθυντής ποδοσφαίρου Κώστας Αντωνίου, τον οποίο όμως παραδόξως όχι μόνο στηρίζει αλλά σκοπεύει να προικίσει με ακόμη περισσότερα.

Βέβαια εκεί οι ευθύνες έπρεπε να έχουν καταλογιστεί εδώ και καιρό, ώστε να παρθούν οι ανάλογες αποφάσεις, γιατί το να απολυθεί ο επικεφαλής του μεταγραφικού σχεδιασμού και συντονιστής του σκάουτινγκ – όπως φημολογείται πως θέλει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης – ενώ ουσιαστικά έχει ήδη αρχίσει η μεταγραφική περίοδος, θα είναι ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα. Ετσι όπως έστρωσαν στον Παναθηναϊκό, έτσι είναι υποχρεωμένοι να κοιμηθούν. Εκτός αν επιστρετευθεί άλλος παλαίμαχος της ομάδας ως «μαθητευόμενος μάγος» για να παίξει το ρόλο του τεχνικού διευθυντή και να ξοδέψει άλλα τόσα χρήματα για να μάθει πως γίνονται οι μεταγραφές. Τουλάχιστον φέτος ο Αντωνίου δεν θα έχει καμία δικαιολογία. Οσο για τον Τεν Κάτε, όπως και κάθε αποτυχημένος βάσει αποτελεσμάτων προπονητής είναι αναλώσιμος και το πιθανότερο είναι πως θα φύγει αφού στα στηρίγματά του στην ομάδα είναι πλέον ελάχιστα.

Μεγάλη εντύπωση έχει προκαλέσει επίσης η ανίερη συμμαχία του Γιάννη Βαρδινογιάννη με τον Παύλο Γιαννακόπουλο κατά του Βγενόπουλου, ο οποίος ουσιαστικά αποτέλεσε το όχημα για να μπουν μετά από τόσα χρόνια άκαρπων προσπαθειών οι Γιαννακόπουλοι στην ΠΑΕ. Υπάρχει κάποια συμφωνία στο παρασκήνιο ή αν απλώς ένωσαν τις δυνάμεις τους για να καταφέρουν να κρατήσουν αντίσταση κόντρα σε έναν πολύ ισχυρό και επιθετικό παίκτη;

Πόσο υπομονή μπορεί να κάνει ακόμη ο Πατέρας και για πόσο ακόμη θα κρατά στάση ουδετερότητας την ώρα που όλοι ψάχνουν για συμμάχους και μπαίνουν στα χαρακώματα;

Απαντήσεις προσεχώς… Το βέβαιο είναι πως έχουμε μπροστά μας ένα πολύ ενδιαφέρον διοικητικό συμβούλιο, όπου θα κριθούν πολύ περισσότερα από το μπάτζετ των μεταγραφών και δεν πρόκειται να έχουμε τη βαρετή «ομόφωνη απόφαση» που προέκυψε από το αντίστοιχο Δ.Σ του Ολυμπιακού πριν από λίγες μέρες. Είναι όπως είπε χθες ο πρόεδρος της ΠΑΕ «η τελευταία ευκαιρία» για τον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό.