Η χαμένη ευκαιρία της ΑΕΛ
Είναι η πρώτη φορά από τη στιγμή που η ΑΕΛ έχει επιστρέψει στα «σαλόνια» της μεγάλης εθνικής κατηγορίας που αντιμετωπίζει τόσο έντονα το φάσμα του υποβιβασμού και αν έχει καταφέρει να διατηρηθεί ακόμη και σήμερα «ζωντανή» το οφείλει σε μεγάλο ποσοστό στη φανέλα της και στο DNA της.
Και τότε, αλλά πολύ περισσότερο πέρυσι η λαρισινή ομάδα έπαιξε στην κυριολεξία με την «φωτιά» και το ευτύχημα ήταν ότι δεν «κάηκε» αλλά παράλληλα κανένας δεν έβαλε «μυαλό» για να διορθώσει τα κακώς κείμενα που ταλαιπωρούν την ομάδα και που γιγαντώνονται μέρα με την ημέρα. Πλέον απομένοντας μόλις επτά αγωνιστικές η λαρισινή ομάδα καλείται να κάνει κάτι που καμία άλλη ομάδα στο παρελθόν δεν έχει καταφέρει να σημειώσει, να καλύψει το χάντικαπ των έξι βαθμών και ίσως και κάποιων παραπάνω για να μπορέσει να παραμείνει στην κατηγορία.
Τα παραδείγματα
Σίγουρα από τη στιγμή που η ΑΕΛ επέστρεψε στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει ζήσει έντονες στιγμές και μάλιστα έχει δει αρκετές ομάδες να βρίσκονται στη ζώνη του υποβιβασμού με την ολοκλήρωση της 23ης αγωνιστικής και στο τέλος του πρωταθλήματος να καταφέρνουν να πανηγυρίσουν την παραμονή.
Το 2005-06 ήταν ο Πανιώνιος αυτός που βρισκόταν στη ζώνη του υποβιβασμού αλλά μόλις με έναν βαθμό από τον προπορευόμενο ΟΦΗ ή δύο βαθμούς από Λεβαδειακό ο οποίος και τελικά αποχαιρέτησε την κατηγορία. Την αμέσως επόμενη χρονιά με την ολοκλήρωση της 23ης αγωνιστικής βρίσκουμε τον Ηρακλή να βρίσκεται στην επικίνδυνη ζώνη και να έχει τρεις βαθμούς διαφορά και τέσσερις από την Κέρκυρα, αλλά και πέντε από το Αιγάλεω. Ο «γηραιός» κατάφερε να ανατρέψει όλα τα δεδομένα, να παραμείνει στην κατηγορία και να την αποχαιρετήσουν Κέρκυρα και Αιγάλεω.
Η μεγάλη πάντως ανατροπή συνέβη την αγωνιστική περίοδο 2007-08 όταν ο Εργοτέλης σε όλο τον πρώτο γύρο βρισκόταν «καρφωμένος» στον πάτο της βαθμολογίας και με μία αντεπίθεση διαρκείας κατάφερε να μείνει στην κατηγορία. Θα πρέπει πάντως να επισημάνουμε ότι ακόμη και ο Εργοτέλης, αν και τελευταίος στον βαθμολογικό πίνακα έπρεπε να καλύψει μία διαφορά μόλις τεσσάρων βαθμών και όχι έξι+ που πρέπει να καλύψει τώρα η ΑΕΛ.
Θα τα καταφέρει;
Το αν η ομάδα του Νίκου Κωστένογλου μπορεί να τα καταφέρει δεν μπορεί κανείς να το πει με την απόλυτη σιγουριά σήμερα. Αυτό που σίγουρα μπορούμε να πούμε είναι ότι οι «βυσσινί», όπως και στην Τρίπολη, έτσι και στην Ξάνθη έχασαν μία μεγάλη ευκαιρία για να μειώσουν τη διαφορά από τις προπορευόμενες ομάδες και να μπουν δυναμικά στην τελικά ευθεία του πρωταθλήματος.
Πλέον η ΑΕΛ θα πρέπει να καθίσει και να μετρήσει τα «κουκιά» και να περιμένει αγώνα με τον αγώνα να βλέπει πόσο θα αντέχει ακόμη. 21 είναι οι διαθέσιμοι βαθμοί και ίσως η λαρισινή ομάδα χρειαστεί να μαζέψει περισσότερο από το 70% αυτών των βαθμών για να συνεχίσει την παρουσία της στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας.
Δύσκολο ναι, όχι όμως και ακατόρθωτο, όταν μάλιστα οι «βυσσινί» το έχουν ξανακάνει και μάλιστα σε δύο προηγούμενες χρονιές. Η πλέον πρόσφατη είναι η περσινή, όταν στις τελευταίες επτά αγωνιστικές η ΑΕΛ κατάφερε να συγκεντρώσει 13 βαθμούς και μάλιστα από την 25η αγωνιστική και μετά…
Φυσικά και οι 13 βαθμοί δεν δείχνουν να είναι αρκετοί στους «βυσσινί» που πάντως καλούνται από την ιστορία τους να πιστέψουν σε αυτό που άπαντες θεωρούν ως ένα θαύμα και να παλέψουν γι’ αυτό ακόμη περισσότερο στις εναπομείνασες επτά αγωνιστικές του ελληνικού πρωταθλήματος.
