Περισσότεροι, εμπειρότεροι…

Η Ρωσία δεν ήταν η Σουηδία της πρεμιέρας, αλλά η διαφορά με την Ελλάδα στο παρκέ ήταν παραπάνω από εμφανής. Μ’ έναν μόνο «κανονικό» παίκτη (Σβεντ), έναν που απλώς σουτάρει (Φριντζόν), έναν τρίτο που θυμίζει παλαίμαχο (Μόνια), ένα αμούστακο σχολιαρόπαιδο με ακατέργαστο ταλέντο (Καράσεφ) και ορισμένους που έχουν ακόμη αφίσα τον Κιριλένκο στο προσκεφάλι τους, η αποστολή αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ εύκολο να στεφθεί από επιτυχία.

Σ’ ένα φτωχό από αστέρια Ευρωμπάσκετ ο Αντρέα Τρινκιέρι έχει την ευλογία να διαθέτει και να δουλεύει με δυο και τρεις παίκτες σε κάθε θέση. Παίκτες με ποιότητα και παραστάσεις, παίκτες γεμάτους αυτοπεποίθηση. Παίκτες που κάνουν τη διαφορά, ακόμη κι όταν έρχονται από τον πάγκο, όπως ο Καϊμακόγλου, ο Περπέρογλου και ο Μαυροκεφαλίδης.

Θα ήταν μεγάλη έκπληξη, αν υπό αυτές τις συνθήκες οι πολλοί είχαν απειληθεί από τους λίγους. Από τους Ρώσους στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ίσως με τον πρεσβύτερο Καράσεφ στην 5άδα, είχαν διαφορετική τύχη στο τρίτο δεκάλεπτο, αλλά αυτή είναι μια παλιά ιστορία από τα 90s. Με τους υπάρχοντες αδύνατο, όπως φάνηκε δεδομένου ότι η κούραση, απόρροια της αύξησης της πίεσης από ελληνικής πλευράς στην άμυνα, τους κατέβαλε αφενός σωματικά, κυρίως δε πνευματικά.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που θα πάει μακριά η εθνική σε αυτό τουρνουά. Γιατί δεν αποδυναμώθηκε την ώρα που οι ανταγωνιστές της ψάχνουν να χτίσουν ή να χρίσουν νέους ηγέτες. Ο Τρινκιέρι δεν χρειάζεται να αγχωθεί για κάτι τόσο δύσκολο. Αναζητά απλώς τις ισορροπίες σε ένα σύνολο που μοιάζει να μην γνωρίζει ακόμα πολύ καλά. Δεν εξηγείται διαφορετικά πως για δεύτερο σερί παιχνίδι χρειάστηκε εν ώρα αγώνα να διορθώσει τις αρχικές επιλογές του και να προσαρμοστεί στα δεδομένα του αντιπάλου. Είναι αναμφίβολα ένας τομέας που χρήζει βελτίωσης και σωστότερης διαχείρισης προκειμένου στα δύσκολα που θα έρθουν στην πορεία να μην περιμένει την κατάρρευση του αντιπάλου.