Θέμα νοοτροπίας

Όλα αυτά είναι πιθανά. Αυτό, όμως, που είναι μαθηματικά βέβαιο, είναι πως αργά ή γρήγορα, είτε με τη μία μορφή, είτε με την άλλη, ο Ολυμπιακός θα βρεθεί πάλι στο ίδιο σημείο. Το ξαναγράφω, μαθηματικά βέβαιο. Κι αυτό γιατί αν ο Μαρινάκης πιστέψει πως το πρόβλημα είναι ο Λίνεν κι ο Ντιόγκο, τότε θα “γιατρέψει” αυτές τις δύο πληγές και θα αφήσει ανέγγιχτες τις πραγματικές αιτίες όλων των κακών. Άρα, αργά ή γρήγορα, τα “δεινά” θα επιστρέψουν.

Κι είναι εύκολο να βρει τις πραγματικές αιτίες γιατί δεν χρειάζεται να κάνει αυτοκριτική, πράγμα δύσκολο για τους πετυχημένους. Δεν είναι δικά του λάθη, δεν είναι καταστάσεις που δημιουργήθηκαν στους λίγους μήνες που είναι αυτός στο τιμόνι. Είναι καταστάσεις χρόνων, είναι κληρονομιές τις εποχής Σωκράτη, γιατί είναι αφελής όποιος πιστεύει πως ο Κόκκαλης άφησε μόνο τις κούπες, το γήπεδο κι όλα τα καλά.

Όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησαν μια άρρωστη, ολυμπιακή νοοτροπία, που πότισε μερίδα κόσμου (ευτυχώς, όχι όλους) και τον “ολυμπιακό τύπο”. Τους ρεπόρτερ δηλαδή της ομάδας και τις “κόκκινες” εφημερίδες. Παίζουν μπάλα αυτά, θα αναρωτηθείτε. Φυσικά, καλώς ή κακώς, στην Ελλάδα παίζουν μπάλα κι αυτά.

Όταν οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν πως ο Λίνεν δεν χαίρει του 100% της εκτίμησης, το πράγμα είχε πάρει το δρόμο του, η αλυσίδα είχε ξεκινήσει. Αμφισβήτηση για το παραμικρό, κριτική για την κριτική, επιχειρήματα χωρίς καμία λογική. Όλο αυτό, πάντα γυρνάει στην ομάδα. Ακριβώς όπως έγινε με τον Λεμονή, με τον Βαλβέρδε, τον Κετσπάγια, με όλους. Οι ρεπόρτερ γράφουν, οι παίκτες διαβάζουν και καταλαβαίνουν πως είναι πιο ισχυροί από τον προπονητή.

Μοιραία ο ίδιος νοιώθει πως αν δεν τα κάνει “όπως τα γράφουν”, αργά ή γρήγορα θα τελειώσει. Οι βούλες γίνονται άρθρα, τα άρθρα αφιερώματα, τα αφιερώματα πρωτοσέλιδα και μετά τέλος. Όλα αυτά χωρίς κανένα ποδοσφαιρικό κριτήριο, χωρίς καμία λογική. Ο Λίνεν έκανε λάθη, έγραψα ένα ολόκληρο κείμενο γι’ αυτά. Αλλά αυτά που συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα δεν έχουν προηγούμενο. Δώστε βάση.

Ο Λίνεν ξεσκίστηκε για την παρουσία του Γκαλίτσιου στο ματς στο Φάληρο. Όλοι ζητούσαν να μην αγωνιστεί στο Τελ Αβίβ, “δεν είναι παίκτης για τον Ολυμπιακό”. Κανείς βέβαια δεν ξόδεψε ούτε δέκα δευτερόλεπτα να σκεφτεί πως δεν υπάρχει άλλος να παίξει εκεί. Ξέσκιζαν για να ξεσκίζουν. Το χατίρι τους έγινε, δεξιά έπαιξε ο μοναδικός διαθέσιμος, ο Μοδέστο. Ήταν δεδομένα τραγικός κι έτσι από χθες ο Λίνεν ξεσκίζεται που έβαλε τον Γάλλο. Χωρίς καμία ντροπή τον κατακρίνουν που έκανε αυτό στο οποίο οδηγούσε η δική τους “παρότρυνση” πριν από μια εβδομάδα.

Και φυσικά, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γράφουν πως δεν έπρεπε να παίξει ο Μοδέστο, αλλά ο Τοροσίδης. Και χωρίς καμία τσίπα, λησμονούν στα κείμενά τους πως ο παίκτης μπορούσε να παίξει λιγότερο από ένα ημίχρονο, πως ο Λίνεν μίλησε μαζί του γι’ αυτό και το είπε ο άνθρωπος στη συνέντευξη τύπου. Ο παραλογισμός επεκτάθηκε και στην επίθεση. Ξέσκισμα στον Λίνεν για τον Ζαϊρί μετά το πρώτο ματς. Βλέπετε ο Μαροκινός πέτυχε μια γκολάρα. Αυτό γι’ αυτούς τον κάνει καλύτερο παίκτη, έτσι κρίνουν το ποδόσφαιρο, από μια φάση.

Και φυσικά το κορυφαίο όλων ήταν η κριτική, η επιμονή στο να ξεκινήσουν ανέτοιμοι ποδοσφαιριστές. Πίεση να δοθεί φανέλα βασικού σε παίκτες που δεν μπορούν να βγάλουν 90 λεπτά. Να ξεκινήσει και ο Αβραάμ και ο Τοροσίδης και ο Ιμπαγάσα. Κι η πιο μαγική στιγμή, η ερώτηση-επίθεση “γιατί δεν ήρθε ο Ριέρα, που πληρώνεται τόσα, να βοηθήσει για δέκα λεπτά”.

Τέλος, σήμερα έχουμε και το ξέσκισμα στον Μαρέσκα, που περπατάει, δεν κάνει τίποτα, κτλ. Δεν διάβασα κανέναν από όλους αυτούς που ξεσκίζουν τώρα τον Ιταλό, να γράφουν πως είναι λάθος που πήρε φανέλα βασικού στα τρία επίσημα ματς που προηγήθηκαν. Βλέπετε, τότε δεν είχε έλθει η σφαλιάρα, όλα πήγαιναν μέλι-γάλα. Καμία αναφορά στο λάθος του Λίνεν να μην προσπαθήσει να πάρει κάτι από τον Γιάννη Παπαδόπουλο, τουλάχιστον μέχρι να αποκτηθεί ξένος κόφτης.

Ο τύπος είναι το θέμα, λοιπόν; Ναι, κι αυτός κι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί και στον κόσμο και στους παίκτες και στον προπονητή, όλα. Ο Λίνεν τρελάθηκε. Είχε να αναστήσει τη φυσική κατάσταση μιας πεθαμένης ομάδας, να αδυνατίσει υπέρβαρους ποδοσφαιριστές, να κάνει προετοιμασία, να ενσωματώνει συνέχεια νέες μεταγραφές, να περιμένει Αβραάμ και Τοροσίδη, να περάσει το δικό του τρόπο παιχνιδιού, να παίζει καλή μπάλα, να πάρει τις προκρίσεις και να κάνει και όσα θέλουν, όπως τα θέλουν. Κανείς, είτε εντός είτε εκτός διοίκησης, δεν ασχολήθηκε με το πόσο δύσκολα, στα όρια του αδύνατου, είναι όλα αυτά.

Η φυγή του Λίνεν θα απομακρύνει τον ίδιο, όχι όμως όλα τα υπόλοιπα. Το βράδυ στην εκπομπή θα με ρωτάνε ποιος είναι πιο κατάλληλος για να τον αντικαταστήσει. Θα τους απαντήσω πως δεν έχει καμία σημασία. Είτε καλός είτε κακός προπονητής έρθει, οι συνθήκες στις οποίες θα έρθει δεν θα αλλάξουν, αν ο Μαρινάκης πιστέψει πως το πρόβλημα είναι ο προπονητής και μόνον αυτός. Το πρόβλημα είναι αυτά που περιβάλλουν τον προπονητή, όσα σημείωσα μέχρι τώρα στο κείμενο. Επίσης, έχει συμβάλει κι η απαξίωση που έγινε τόσα χρόνια στη θέση του προπονητή του Ολυμπιακού.

Χρόνια ολόκληρα ο Κόκκαλης τους ξεφτίλιζε όλους, έναν προς έναν. Πάντα έφταιγαν αυτοί, οι άσχετοι που κράταγαν πίσω το άλογο του Θρύλου, που με τον υπέροχο κόσμο και την προεδράρα δεν έπρεπε να χάνει ποτέ και πουθενά. Μόνο που με αυτήν την τακτική, που εκτός από τον Κόκκαλη πέρασε και σε Τύπο-κόσμο-παίκτες, δεν ξεφτιλίζονταν μόνο τα πρόσωπα, αλλά η ίδια η θέση του προπονητή.

Η ίδια λογική ισχύει και στην άλλη περίπτωση, αυτή του αθλητή Ντιόγκο. Είναι εύκολο να λύσεις το πρόβλημα, αν αυτό πιστέψεις πως είναι του παίκτη. Όμως δεν είναι, είναι πάλι θέμα συνθηκών, παθογένειας της ομάδας που έρχεται. Αν ήταν πρόβλημα μόνο του Ντιόγκο, θα ήταν ο μόνος, δεν θα υπήρχαν άλλοι.

Ο Μαρινάκης, ως φανατικός Ολυμπιακός, θα πρέπει να κάτσει να θυμηθεί. Θα τού ’ρθει στο μυαλό ο Ζε Ελίας, που στην Ελλάδα πήρε 14 κιλά κι έδερνε όποιον έβρισκε. Θα τού ’ρθουν οι λεονταρισμοί του Καστίγιο και πως αντί να ενοχλούν, αποθεώνονται από την άρρωστη νοοτροπία. Θα σκεφτεί πως πέρσι ο Ντουντού έγραψε τον Ολυμπιακό εκεί που δεν πιάνει μελάνι κι έπαιξε τραυματίας σε φιλικό, πως ο Ραούλ Μπράβο δεν είναι καν θαμώνας, αλλά έχει φτάσει τα όρια του μετρ.

Αν κάποιοι ναύτες έπιναν και ήταν τύφλα σε ένα καράβι του, τι θα έκανε ο Μαρινάκης; Θα απέλυε τους μπεκρήδες ή θα έψαχνε να βρει αυτούς που τους δίνουν αλκοόλ; Οι ναύτες είναι εύκολο να φύγουν, αλλά αν οι συνθήκες μείνουν ίδιες, σίγουρα θα “διαβρώσουν” κάποιους από αυτούς που θα πάρουν τη θέση τους. Έτσι, “νέοι Ντιόγκο” θα φανούν, αργά ή γρήγορα, έτσι όπως κι ο “νέος Λίνεν” θα περάσει, αργά ή γρήγορα, όσα πέρασαν κι οι προηγούμενοι κόουτς. Ακόμα κι ο Βαλβέρδε που είναι ο διακαής πόθος, πέρασε την ίδια απαξίωση, θα το θυμάται ο Μαρινάκης, δεν μπορεί.

Οι μέτριοι μαθαίνουν απ’ τα λάθη τους. Οι πραγματικά ευφυείς μαθαίνουν απ’ τα λάθη των άλλων. Αυτό ακριβώς καλείται να κάνει ο Μαρινάκης. Και χρειάζεται βοήθεια απ’ όσους τον περιβάλλουν. Όταν ανέλαβε είπε πως “μια ομάδα τρελών Ολυμπιακών θα δουλεύουν μέρα-νύχτα για την ομάδα”. Μακάρι να είναι άξιοι. Ελπίζω μόνο πως το “τρελοί Ολυμπιακοί” δεν σημαίνει πως είναι “ίδιοι”, με ίδια μυαλά με αυτούς που γράφουν τα άρθρα χωρίς καμία ποδοσφαιρική λογική. Αν αυτό σημαίνει “τρελοί Ολυμπιακοί”, τότε μάλλον στα αυτιά του Μαρινάκη ηχούν οι ίδιες κραυγές, οι ίδιοι παραλογισμοί, που σημείωσα στο κείμενο. Έτσι, σόρι, πρωταθλήματα μπορεί να πάρεις, αλλά ο ήλιος δεν γυρίζει.