Τρία “ναι” και ένα “αλλά”
Ναι, ο Πανιώνιος είχε κάποιες ευκαιρίες να ισοφαρίσει στο πρώτο μέρος και να ξαναμπεί στο παιχνίδι στην επανάληψη.
Ναι, η εμφάνιση δεν ήταν στο επίπεδο της Ξάνθης, αφού υπήρξαν κάποια κενά διαστήματα μέσα στο ενενηντάλεπτο. Αλλά…
Υπήρχε ένα μεγάλο «αλλά», στην αναμέτρηση του σαββατόβραδου. Κανείς, μα κανείς, δεν εισέπραξε ούτε στιγμή, την αίσθηση ότι θα μπορούσε να ολοκληρωθεί το παιχνίδι χωρίς επικράτηση του Παναθηναϊκού.
Χωρίς να είναι σαρωτική ή ισοπεδωτικά καλύτερη στο χορτάρι, η ομάδα του «τριφυλλιού» είχε την στόφα του νικητή, εκείνη την αδιαμφισβήτητη ταυτότητα του «μεγάλου», του αφεντικού του αγώνα.
Δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης της δυνατότητας να επικρατήσει, ένα στοιχείο που έλειπε σε αρκετά παιχνίδια κόντρα σε θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους τα τελευταία χρόνια.
Κάτι σαν το χαστούκι, που συνοδεύεται σχεδόν πάντα από ένα «σκασμός», του μεγάλου προς τον μικρό, του πατέρα προς τον γιο…
Υ.Γ.: Για τον Νίνη τα είπαμε ξανά και ξανά. Υπάρχει πλούσιο ταλέντο, υπάρχει περίσσεια θράσους και τεράστια αποθέματα τσαγανού. Όλα δηλαδή τα εχέγγυα για να πετύχει και να μεγαλουργήσει. Κι ας μην είναι ο νεότερος σκόρερ.
Μπορεί να είναι κάποιος άλλος μικρός, από όλους εκείνους που βγήκαν ξαφνικά στο προσκήνιο τις τελευταίες ημέρες. Γιατί θα πρέπει να ξέρουν, ότι μπορεί να χρωστάνε πολλά στον Βίκτορ Μουνιόθ που εμπιστεύτηκε σε μία κρίσιμη καμπή τα νιάτα, ωστόσο οφείλουν κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Νίνη, γιατί αν αυτός δεν έπιανε την ευκαιρία από τα μαλλιά, τότε δεν θα ήταν σήμερα της μόδας, η γενιά τους…
