Ελλαδάρα μου

Η παρουσία του Σωτήρη Κυργιάκου στο κέντρο της άμυνας, αλλά κυρίως η γεμάτη από λύσεις επιθετική γραμμή δεν μου επιτρέπουν την παραμικρή αμφιβολία. Το μόνο ίσως που θα ήθελα να υπάρχει ακόμη στην φαρέτρα του ομοσπονδιακού τεχνικού είναι η αρχηγική φυσιογνωμία του Θοδωρή Ζαγοράκη, αν και πιστεύω ότι τα υπόλοιπα παιδιά διαθέτουν ικανό περίσσευμα για να την αναπληρώσουν.

Ασφαλώς και δεν περιμένω την επανάληψη του άθλου. Θα ήταν ανόητο και υπερφίαλο. Είναι άλλο πράγμα η πίστη σε μία ομάδα και εντελώς διαφορετικό η απαίτηση να ξεπερνά διαρκώς τα όριά της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στα γήπεδα Ελβετίας και Αυστρίας το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν έχει πια το τεράστιο πλεονέκτημα της άγνοιας του αντιπάλου για την δυναμικότητά της.



Δεν είμαστε πια το ύστατο αουτσάιντερ για το οποίο δύσκολα ξοδεύει κανείς μια δεύτερη ματιά. Είμαστε οι πρωταθλητές Ευρώπης, τους οποίους όλοι θέλουν να αποκαθηλώσουν και να επαναφέρουν στην προηγούμενη θλιβερή τους πραγματικότητα. Θυμάστε το πανό των Πορτογάλων φιλάθλων στο Μουντιάλ της Γερμανίας («πού είναι η Ελλάδα;»). Η Ελλάδα απέδειξε και το βράδυ της Τετάρτης ότι είναι εδώ. Και θα πρέπει να το αποδεικνύει σε κάθε παιχνίδι.



Είναι μία ομάδα υπό διαρκή πίεση, μία ομάδα με την πλάτη στον τοίχο, μία ομάδα που την περιμένουν όλοι στη γωνία. Και δεν αναφέρομαι στους εν Ελλάδι αμφισβητίες της. Αυτούς τους έχουν αφήσει χιλιόμετρα πίσω τους οι πρωταθλητές Ευρώπης και κυρίως ο τεχνικός που κρατάει τα ηνία. Αναφέρομαι στους διεκδικητές των πρωτείων της, σε όσους φθονούν τη γιγάντωση και τα αξιομνημόνευτα επιτεύγματά της.



Τέτοιους θα βρουν πολλούς μπροστά τους στο εξής. Σοβαρούς, χωρίς σνομπ διάθεση, χωρίς ίχνος υποτίμησης, αλλά και πολύ περισσότερο αποφασισμένους σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι. Από την άλλη, παίζοντας λίγο με τα συναισθήματα και την ψυχολογία, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι οι αντίπαλοί μας θα έχουν ενδόμυχα την πεποίθηση ότι αποκλείεται να παρουσιάσουμε το ίδιο εκρηκτικό μείγμα δυναμικότητας, αυτοπεποίθησης, αυτοσυγκέντρωσης και τύχης, τόσο αρμονικά δομημένο.



Γι’ αυτό και αν αγωνιστικά επιτύχουμε την ίδια ανασταλτική επιτυχία, το άγχος και ο εκνευρισμός τους θα θεριεύει όσο περνά ο χρόνος μέσα στο ενενηντάλεπτο, πολλαπλασιάζοντας τις δικές μας ευκαιρίες να κάνουμε τη ζημιά. Επειδή πλέον υπάρχει το επιπλέον στοίχημα της διαχείρισης αυτής της πίεσης, γι’ αυτό με χαροποιεί σε πολύ μεγάλο βαθμό το πλουσιότερο ρόστερ. Και δεν κρύβω ότι η πρόκριση στην επόμενη φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος είναι στα δικά μου μάτια ένας δύσκολος μεν, αλλά εφικτός δε στόχος…