Ομάδα που εξελίσσεται…

Το πρωί (ή μήπως το μεσημέρι) του Σαββάτου βρήκε τους φίλους του Παναθηναϊκού για δεύτερη φορά ξενυχτισμένους, αλλά αισιόδοξους και χαμογελαστούς.

Η αγωνιστική παρουσία της αγαπημένης τους ομάδας κόντρα στη Μίλαν (όπως και απέναντι στην Ίντερ) ήταν χορταστική και γενναία ένεση στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση όλων.

Κόντρα σε δύο κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, οι “πράσινοι” πέτυχαν δύο νίκες (άσχετα εάν ο διαιτητής του δεύτερου αγώνα αποφάσισε διαφορετικά), που δεν ήταν αποτέλεσμα ατσάλινης άμυνας και “κλεφτοπόλεμου”, αλλά ποδοσφαίρου πρωτοβουλίας, κατοχής μπάλας και δημιουργίας πολλών ευκαιριών.

Τα πρώτα δείγματα γραφής εν όψει της νέας αγωνιστικής περιόδου, μιας ομάδας αναλλοίωτης στα βασικά της γρανάζια που απέκτησε και μία αξιόπιστη (για το ηγετική θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη λίγο) λύση στα μετόπισθεν με την προσθήκη του Μπουμσόνγκ, είναι μάλλον εντυπωσιακά σε βαθμό να προκαλούν ερωτηματικά στους πάντα ανήσυχους φίλους των “πρασίνων”.

“Ρε συ είναι δυνατόν να πετάμε τέτοια εποχή;” αναρωτιούνται πολλοί, δικαιολογημένα ίσως με αφορμή παλαιότερα παραδείγματα εντός κι εκτός Παναθηναϊκού. Κι όμως υπάρχουν δύο πολύ ισχυρά δεδομένα, τα οποία διαμορφώνουν έτσι απλά αυτή την εικόνα.

Πρώτον, η πολύ καλή φυσική κατάσταση της ομάδας σε όλη την περσινή σεζόν, πάνω στην οποία είναι ευκολότερο να “χτίσεις” την δεύτερη χρονιά. Δεν μιλάμε για ξεζουμισμένους οργανισμούς και ταλαιπωρημένα κορμιά, αλλά για αλκαλικές μπαταρίες που ήθελαν απλά επαναφόρτιση.

Δεύτερον, η λογική συνέχεια μιας ομάδας που αναπτύσσεται. Το κέρδος του Παναθηναϊκού δεν είναι μόνο οι προσθήκες του, αλλά η βελτίωση των ήδη υπαρχόντων μονάδων του. Όση διαφορά μπορεί να κάνει ένας Μπουμσόνγκ που θα εμπνεύσει σιγουριά και θα καθοδηγήσει την άμυνα, άλλη τόση θα κάνει ο Λέτο που θα τελειώνει επιτυχώς 5 στις 10 προσπάθειές του ή ο Νίνης που θα παίζει σε ανώτερο επίπεδο για 60-70 λεπτά αντί των 45 του πρόσφατου παρελθόντος.

Ήδη ο Αργεντινός έχει περιορίσει σε ικανοποιητικό βαθμό τις φάσεις που τελείωναν άδοξα στα πόδια του και προσφέρει τελικές πάσες υποψήφιες για γκολ, ενώ ο Νίνης κινείται με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση φυσικών δυνάμεων, μπαίνοντας δυνατότερα στις φάσεις, πιέζοντας ψηλά και συμμετέχοντας περισσότερο στο παιχνίδι της ομάδας.

Τον είδαμε για παράδειγμα σε Καναδά και Αμερική, να μην περιορίζεται σε μία κάθετη τελική πάσα “και τώρα η σειρά σου” προς τον Σισέ, αλλά να προωθείται και να ξαναζητά την μπάλα, είτε για να τελειώσει ο ίδιος τη φάση, είτε για να ξαναλλάξει το παιχνίδι εφ’ όσον βρει στηρίγματα από τον Γκοβού ή τον Λέτο, ώστε να έχει τον χρόνο ο Παναθηναϊκός να βάλει περισσότερους παίκτες στην αντίπαλη μεγάλη περιοχή.

Επίσης ένα στοιχείο που αναδεικνύεται στον φετινό Παναθηναϊκό, στις πρώτες αυτές φιλικές αναμετρήσεις του, είναι το γεγονός ότι χωρίς να περιορίζονται οι προσωπικές ελευθερίες μέσα στο χορτάρι, η ομάδα παραμένει πολύ πειθαρχημένη.

Ο τρόπος με τον οποίο οι “πράσινοι” διατηρούν αναλλοίωτο τον ρυθμό και την συνοχή τους παρά τις αλλαγές (προσώπων και όχι συστήματος) στους αγώνες, δείχνει μια καλοκουρδισμένη μηχανή, με σαφείς και ξεκάθαρους ρόλους και υποχρεώσεις, στα οποία η καλύτερη ανταπόκριση δίνει εισιτήριο στην ενδεκάδα.

Ο Παναθηναϊκός μετά από πολλά χρόνια διαρκών και σαρωτικών αλλαγών από χρονιά σε χρονιά, φέτος απολαμβάνει το μοναδικό προνόμιο της περαιτέρω ενίσχυσης ενός ήδη ισχυρού οικοδομήματος και αυτό είναι το μεγαλύτερο όλων όπλο του, που του δίνει ένα ξεκάθαρο προβάδισμα στην αφετηρία και του φετινού μαραθωνίου.