Και Ζήσαμε εμείς καλά…

Εκεί που είχε τα… νταμάρια (Ασίκ, Ερντέν, Ιλιασόβα, Γκονλούμ) και ο Μπουρούσης -με πυρετό όπως μάθαμε- θα έπρεπε να σηκώσει μόνος το περισσότερο βάρος.

Τα πολλά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ στο πρώτο σκέλος του αγώνα αύξησαν τους φόβους μου και η πρώτη σκέψη ήταν “αν όχι τώρα, πότε θα παίξει ο Καββαδάς;” “Για τέτοιες περιπτώσεις δεν τον επέλεξε ο Τρινκιέρι;”. Εκ του αποτελέσματος διαψεύστηκα.

Η βελτίωση που παρουσίασε στον τομέα αυτό η εθνική μετά το πρώτο δεκάλεπτο ήταν καταλυτική. Σαν σύγχρονοι σωματοφύλακες οι διεθνείς, ένας για όλους και όλοι για έναν, συνεργάστηκαν άψογα για να κλείσει σύντομα η μοναδική αυτή η πληγή στο σώμα της εθνικής και κάθε κατεργάρης Τούρκος… αυλικός να κάτσει στον πάγκο του. Οι ψηλοί δούλευαν στα μπλοκ άουτ και οι υπόλοιποι, φόργουορντ και μη, άρπαζαν τις μπάλες που εξοστρακίζονταν από τις κάκιστες επιλογές του Τούρκογλου και των υπολοίπων. Ο Καϊμακόγλου είχε 6 ριμπάουντ, ο Περπέρογλου 5, όσα και ο Μαυροκεφαλίδης, ο Παπανικολάου 4.

Κερδήθηκαν όλες σχεδόν οι εναέριες μονομαχίες από ψηλότερους, αλλά ισχνότερους, αντιπάλους και στις δυο πλευρές του παρκέ, δεν αφέθηκε ούτε μια μπάλα στα αντίπαλα χέρια χωρίς ιδρώτα. Γι’ αυτό και από το 16-10 υπέρ των Τούρκων φτάσαμε στο ελληνικό 30-25.

Τα ριμπάουντ ήταν η ισχυρότατη βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η τρίτη άνετη επικράτηση των Ελλήνων στο Ευρωμπάσκετ. Σε συνδυασμό δε με το ρεσιτάλ οργάνωσης από τον Νίκο Ζήση των 11 ασίστ, όλα ήρθαν πολύ εύκολα και οι Τούρκοι κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Οι τρεις μαζί Μπαλμπάι, Γκιουλέρ και Αρσλάν δεν έκαναν όσο ο πιο… παρεξηγημένος γκαρντ της γενιάς του. Παραμένει αντι-σταρ στην καριέρα του κι αυτό χρεώνεται, αλλά ουδέποτε έπαψε να είναι ηγετική φιγούρα όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Όταν οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται και καλείται να λειτουργήσει για δύο. Για τον… αδερφό του, Βασίλη, ήταν βέβαιο πως θα το έκανε δυο φορές. Οι ανυποψίαστοι Τούρκοι πάλι, όχι…