Φάκελος: Ισπανία 2007

Πάμε όπως το 1994. Όπως στο Τορόντο όταν μία εσωτερική πολύ σκληρή, σχεδόν, ανηλεής κόντρα, έβγαλε τη συγκλονιστική πορεία στο μουντομπάσκετ του Καναδά. Αλήθεια είναι ότι δύσκολα αλλάζεις ομάδα που θριαμβεύει και πιθανώς σε αυτό το κομμάτι να αντιμετωπίζαμε κάποιο πρόβλημα στο προσεχές Ευρωμπάσκετ. Πριν ξεκινήσει η προετοιμασία υπήρξε ο φόβος ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης κάπου βαλτώνουν παίζοντας για τρία καλοκαίρια το ίδιο στυλ. Κάπου φαινόταν και μία κούραση από τους συλλόγους, ακούστηκαν καμπανάκια.

Όλα τελείωσαν όταν μαζί πήραν την απόφαση να κινηθούν για την σωτηρία του ελληνικού μπάσκετ αλλά και στο ξεκαθάρισμα κάποιων …λογαριασμών στο περιβάλλον της εθνικής. Τραβηγμένες ενέργειες, δίκαιες πάντως, ίσως και εν θερμώ, αλλά έδωσαν το αποτέλεσμα που θαυμάσαμε στην Ιταλία. Φιλικό ήταν ναι, αλλά απέδειξε όπως και τα δύο τελευταία παιχνίδια του Ακρόπολις ότι ο προπονητής και τα παιδιά του είναι έτοιμα.

Ακόμα και το τελευταίο επεισόδιο με την προσπάθεια μείωσης του Αντώνη Φώτση, στο τέλος θα κάνει καλό γιατί η ομοσπονδία επιχείρησε να εκθέσει ένα κομμάτι της ομάδας. Όπως έλεγε και ο Ντάνι Ντεβίτο στους « Δίδυμους»: « τα βάζεις με μένα, τα βάζεις με όλη την οικογένειά μου». Αυτό είναι η εθνική, 12…δυμοι. Και οι 11 πονάνε όταν ο ένας κτυπάει. Και οι 12 θα σφίξουν τις γροθιές όταν απειλείται η υπόσταση του ενός.

Βεβαίως ο Φώτσης δεν
ήταν ο οποιοσδήποτε ένας. Το παιχνίδι της εθνικής σε άμυνα κι επίθεση στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στα αθλητικά του προσόντα, το μπασκετικό του μυαλό, το χέρι αλφάδι, ακόμα και στο θέαμά του. Σε ένα διαφορετικό Ευρωμπάσκετ η απώλεια θα ήταν τεράστια. Ευτυχώς ή δυστυχώς και φέτος αρκετές εθνικές παρουσιάζονται με τρανταχτές ελλείψεις οπότε κάπου εκεί ισοσκελίζεται η δική μας απουσία. Απουσία που γίνεται κίνητρο για τους παίκτες που αν και δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα,
βρήκαν νέο καύσιμο: Να ράψουν διπλοβελονιά στόματα που λαλούν πολύ κοντά τους.

Η εθνική μας θα κληθεί να δείξει το μέταλλό της στη δεύτερη φάση. Εκεί δηλαδή όπου οι αντίπαλοι θα εμφανίζονται πιο δεμένοι από ότι στην αρχή. Η διαφορά μας εντοπίζεται στην πληθώρα ποιοτικών επιλογών και στο τέλειο σύνολο.

Η πρώτη φάση είναι καλή για να τρομάξουμε λίγο τον κόσμο. Μέχρι τώρα βεβαίως, την τελευταία διετία, η πρώτη φάση ήταν για μας το αργό ξεκίνημα. Φέτος όμως τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά και αυτό ισχύει επειδή τα περισσότερα συγκροτήματα έδωσαν περισσότερα φιλικά προκειμένου να βρεθούν ως ομάδα.

Επί του παρόντος ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν αλλάζει το σκεπτικό του, το εμπλουτίζει με την παρουσία και του φορμαρισμένου Πελεκάνου. Ένα ακόμα…ζευγάρι γρήγορα πόδια, καλό σουτ, αιφνιδιασμός. Το μοναδικό ερώτημα που τίθεται αφορά στο εναλλακτικό σχέδιο. Ναι μεν η άμυνα μας έφερε τις τεράστιες επιτυχίες αλλά στις λίγες φορές που διασπάστηκε ήρθαν άσχημα αποτελέσματα.

Θα πάμε τετράδα, αν θέλετε μία πρόβλεψη. Εκεί κάπου η γυάλινη σφαίρα θαμπώνει κάπως. Θέλουμε τελικό για το γόητρο και την ουσία την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την αποφυγή του προολυμπιακού το οποίο ποτέ δεν μας ταίριαζε.

Εμείς είμαστε οι πρωταθλητές Ευρώπης από εμάς εξαρτάται και μόνο. Ωραίο δεν είναι να είσαι το αφεντικό σε μία ήπειρο;

Πάμε.

Επιμέλεια αφιερώματος: Νίκος Γιαννόπουλος, Γιάννης Ζωιτός, Νίκος Καλογήρου