Η δημοκρατία του ενός (video)

Ούτε η έδρα, ούτε ο αντίπαλος, ούτε το άγχος μπήκαν εμπόδιο σε μία ομάδα η οποία ακούει την λέξη «τελικός» και αφηνιάζει. Μέχρι τώρα βεβαίως βεβαίως. Μέχρι τώρα αλλά το κάνει με τον δικό της τρόπο, τόσο καλά ώστε το μειονέκτημα γίνεται πλεονέκτημα. Με έναν προπονητή, σε μεγάλα κέφια, με έναν ηγέτη που απολαμβάνει τον ρόλο του, με έναν πολύπειρο παίκτη που ξαναπαίζει και με παιδιά που θέλουν να αποδείξουν πρωτίστως στους εαυτούς τους.

Ο Ίβκοβιτς από την αρχή της χρονιάς δίνει ρεσιτάλ. Αυτός ο Ολυμπιακός του πάει γάντι γι αυτό και δεν δείχνει κορεσμό. Σε κάθε αγώνα και κάτι διαφορετικό από ένα ρόστερ που παρέχει λύσεις. Οξύμωρο, διότι οι ερυθρόλευκοι έχουν μία κτυπητή αδυναμία, ωστόσο διαθέτουν πληθώρα έμπειρων παικτών για όλες τις δουλειές. Σε ένα βράδυ μπορεί να πάρει 37 πόντους από τον Μαυροκεφαλίδη και τον Έρτσεγκ που έμεινε επειδή δεν βρέθηκε κάτι άλλο. Σε ένα βράδυ θα πάρει σε τρία λεπτά από τον Γλυνιαδάκη καλάθια, άμυνες, ριμπάουντ. Άλλα τρία λεπτά από τον Πελεκάνο. Ακόμα και ο Γκόρντον, εκτός από τις άμυνες, βάζει κι ένα λέι απ σε πέντε, έξι προσπάθειες.

Ο Ντούντα έκτισε την ομάδα όπως γνωρίζει και κάθε παίκτης ξέρει ότι υπάρχει ένα αφεντικό αλλά κι ευκαιρίες για όλους. Όπως έλεγε και ο γνωστός Χολαργιώτης Περικλής, δημοκρατία είναι η αρχή του ενός. Αυτός ο…ένας μοίρασε ρόλους. Ο Σπανούλης ήρθε για να γίνει ηγέτης και είναι ο ηγέτης αυτού του συνόλου. Η σταθερή αξία που γύρω του κινούνται τα πάντα. Το μεγαλύτερο κέρδος από την έλευση του Σπανούλη λέγεται Παπαλουκάς. Όπως έκανε στην ΤΣΣΚΑ, ο Τεό αξιοποιεί το ενδιαφέρον για τον παρτενέρ του ώστε να δουλέψει. Πριν από κάποια χρόνια ήταν ο Χόλντεν (άλλο το τί ήθελαν κάποιοι να λένε) ο ηγέτης, ο Λάνγκντον δίπλα του και ο Παπαλουκάς έμπαινε για να κάνει την διαφορά, να αξιοποιήσει τα κενά της άμυνας.

Χωρίς άγχος, χωρίς πίεση,χωρίς το βάρος του ηγέτη ένας ιδανικός παίκτης από τον πάγκο. Καιρός ήταν διότι μόνο ως αστείο εκλαμβάνεται η ιστορία με την ηλικία του. Δεν γίνεται να είναι τελειωμένος ένας παίκτης στα 34 χωρίς τραυματισμούς, με χρόνο συμμετοχής που κατά μέσο όρο δεν ξεπερνά τα 20-25 λεπτά, σε πρωταθλήματα χωρίς καμία πίεση αγωνιστική και δύο χρόνια μακριά από την εθνική. Για όσους το ξεχνούν, ο Παπαλουκάς έχει μία 10ετία ανταγωνιστικού μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο οπότε φυσιολογικά απέχει ακόμα από τον επίλογο.

Αν μάλιστα απέφευγε πανηγυρισμούς στα όρια της πρόκλησης όπως αυτός στο τέλος με την Φενέρ (το έχει ξανακάνει σε Μαδρίτη και Βιτόρια) θα έπαιρνε άριστα. Νέος είναι και πρέπει να μάθει.

Το ευχάριστο του αγώνα είναι ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης. Ο Έλληνας ψηλός με τις πιο πλαστικές κινήσεις, καθάρισε τον αγώνα παρέα με τον…σουτέρ Έρτσεγκ και βέβαια τον εκπληκτικό Νεστέροβιτς. Το θέμα για τον 26χρονο φόργουορντ είναι να αρπάξει την ευκαιρία απόντος του Μπουρούση και να σταθεροποιήσει την απόδοσή του σε άμυνα κι επίθεση. Το ίδιο και για τον Έρτσεγκ. Ο Ντούντα περιμένει ότι οι δυο τους θα καλύψουν την απουσία του καλύτερου ψηλού της ομάδας και θα πρέπει να περιμένει τον τελικό του κυπέλλου για επιβεβαίωση.

Συνολικά εκτός από την άμυνα, ο Ολυμπιακός πήρε τέλειο βαθμό στην επίθεση. Όταν κόλλησε, όταν δεν βρήκε σουτ και αποσύρθηκε ο σταθερά αρνητικός Τεόντοσιτς, ο Ίβκοβιτς έδωσε εντολή για γρήγορες επιθέσεις ώστε να μην προλάβουν οι αντίπαλοι να ταμπουρωθούν. Αυτό έγινε και ο Σπάχια που είναι καλός προπονητής αλλά μάλλον χειρίζεται την ομάδα με το χρονόμετρο λόγω συγκέντρωσης πολλών σούπερ σταρ, δεν πρόλαβε να καταλάβει τι τον κτύπησε. Καλύφθηκε με αυτό τον τρόπο το κενό στην θέση του φόργουορντ.

Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά με τις προηγούμενες σεζόν. Εκτός του Ίβκοβιτς υπάρχει ένα γεμάτο προπονητικό τιμ με πολύπειρους κόουτς(Αγγέλου, Κέσαρ) ώστε να παρουσιάζονται εκπλήξεις στον οποιοδήποτε αντίπαλο.

Μεγάλη δικαίωση για την διοίκηση του Ολυμπιακού για την επιλογή του Ίβκοβιτς. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος έχει το δικαίωμα να αισθάνεται ευτυχής, αλλά μάλλον ξέφυγε λίγο. Αγωνιστικά η ανάλυση είναι σωστή διότι όντως με τις αλλαγές του Σπάχια στο +12 και την χρησιμοποίηση του κακού Σάρας στο β μέρος, βρήκε την ευκαιρία ο Ολυμπιακός να μαζέψει καταρχάς την διαφορά. Από την άλλη δεν είχε όρεξη ο πρόεδρος της ΚΑΕ να κάνει αναλύσεις αλλά να «πικάρει» τον Λιθουανό.

Επειδή τόσο ο Παναγιώτης όσο και ο Γιώργος Αγγελόπουλος είναι αυθεντικοί άνθρωποι του μπάσκετ, μεγαλωμένοι να αγαπούν το άθλημα και τους ήρωές του, γι αυτό και ξένισε λίγο αυτή η θέση έστω κι αν πρόκειται για έναν τέως “αιώνιο” αντίπαλο.

Ο Ολυμπιακός έχει το δικαίωμα να απολαύσει τους καρπούς των νικών του στους πέντε… τελικούς του τοπ-16 την άλλη Πέμπτη ελπίζοντας ότι ο κόσμος θα του δώσει το χειροκρότημα. Η Σιένα στις 22 Μαρτίου αποτελεί επί του παρόντος μακρινή σκέψη. Θα είναι πολύ ωραίο, πάντως, να δούμε πάλι τον Νίκο Ζήση ο οποίος βρίσκει πάλι τον ρόλο του σε υψηλό επίπεδο. Ένα ακόμα παιδί που το ελληνικό μπάσκετ βιάζεται να ξεγράψει χωρίς επιτυχία έως τώρα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μέσα στην καταιγίδα της ερήμου, όπως μεταφράζονται οι σκέψεις του τον τελευταίο καιρό, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος έχει δίκιο σε ένα κομμάτι: υπάρχει απαξίωση του μπάσκετ σε όλα τα επίπεδα. Συμπαθέστατος ο Άρης αλλά το γεγονός ότι άντεξε…επτά λεπτά απέναντι στην πέμπτη ομάδα της Αγγλίας, δεν μπορεί να αποτελεί πιο σημαντικό θέμα από μία μεγάλη εκτός έδρας νίκη ελληνικού συλλόγου στην Ευρωλίγκα. Σαν να γυρνάμε στα ηρωϊκά χρόνια που κέρδιζε κόρνερ η εθνική ποδοσφαίρου και βγάζαμε σημαίες στα μπαλκόνια.

Φενέρμπαχτσε – Ολυμπιακός 65-80