Κάντε το όπως ο Κατσικάρης

Λίγο πριν ξεκινήσει η προπόνηση της Εθνικής Ισπανίας το βράδυ της Τρίτης, η γωνία στην οποία βρισκόταν ο Κατσικάρης έμοιαζε να έχει μέλι. Αρχικά τον πλησίασε ο Άλεξ Μούμπρου και μετά τον εγκάρδιο χαιρετισμό τους, μίλησαν για μερικά λεπτά. Λογικό, μπορεί να πει κανείς αφού συνυπήρξαν αρμονικά στο Μπιλμπάο για τρία χρόνια. Ακολούθως, όμως, ο Χουάν Αντόνιο Ορένγκα τον πλησίασε λες και ήταν χρόνια φίλοι. Δίπλα του και ο βοηθός του Χουάν Πονσαρνάου, ο οποίος ήταν αντίπαλος του Κατσικάρη στο Ισπανικό πρωτάθλημα, όντας ο χέντ-κόουτς της Μανρέσα.

Οι Ισπανοί είναι περίεργος λαός, καθώς λειτουργούν ως επί το πλείστον σοβινιστικά κι έχουν ένα αίσθημα ανωτερότητας που φθάνει στο όριο της έπαρσης. Ο Κατσικάρης μπήκε μέσα στον… κόσμο τους και πλέον τον θεωρούν έναν από αυτούς. Δεν έγινε, όμως, σαν κι αυτούς, καθώς τους “κέρδισε” με τον ελληνικό τρόπο. Δηλαδή με σκληρή δουλειά, ευστροφία και ευγένεια.

Με εξαίρεση το τελευταίο στοιχείο που δεν αγγίζει τους παίκτες, ανάλογος πρέπει να είναι και ο τρόπος που θα προσεγγίσουν το παιχνίδι-τελικό της Πέμπτης με τους Ισπανούς οι Έλληνες διεθνείς.

Το γράφουμε αυτό, διότι κάθε φορά που βρισκόμαστε απέναντι τους, τους αντιμετωπίζουμε με ένα σύνδρομο κατωτερότητας, το οποίο δεν μας χαρακτηρίζει ούτε ως έθνος, αλλά ούτε και ως… μπασκετοχώρα.

Ουδείς αμφισβητεί το ταλέντο των στελεχών του Ορένγκα, μα ανάλογα προικισμένοι είναι και οι παίκτες του Τρινκιέρι. Όταν ο Κατσικάρης έσπασε το γκέτο των προπονητών της ΑCB, όλοι τον είχαν αντιμετωπίσει με περισσή καχυποψία, καθώς δεν είχε να επιδείξει κανέναν τίτλο στο παλμαρέ του. Στην πορεία έδειξε πως αυτό δεν έχει καμία σημασία, καθώς στον πάγκο ήταν πολύ πιο καταρτισμένος από τους Ισπανούς συναδέλφους του.

Έτσι, λοιπόν, πρέπει να συμπεριφερθούν και οι Έλληνες παίκτες. Καλύτερος αμυντικός στο ΝΒΑ με ετήσιο μισθό που αγγίζει τα 15.000.000 δολάρια, ο Μαρκ Γκασόλ; Ανάλογα χαρισματικός στην επίθεση και με μεγαλύτερη ψυχή ο Γιάννης Μπουρούσης. Λατρεμένο παιδί της Μινεσότα, ο Ρίκι Ρούμπιο; Πολύ καλύτερος σουτέρ και με μεγαλύτερη εμπειρία στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ, ο Νίκος Ζήσης.

Σαφώς θα πει κανείς ότι τα επιχειρήματα είναι απλοϊκά ως ανεδαφικά. Λάθος! Άλλο ο ρεαλισμός και άλλο η κακομοιριά. Είναι εκ των ων ουκ άνευ πως οι Ισπανοί έχουν περισσή ποιότητα κι εμπειρία στο ρόστερ τους. Συνάμα, όμως, έχουν και αδυναμίες τις οποίες πρέπει να χτυπήσουμε, αλλά κι εμείς έχουμε χαρίσματα, τα οποία πρέπει να αξιοποιήσουμε.

Θα επαναλάβουμε πως το 2006, όταν ο Κατσικάρης ανέλαβε την Βαλένθια, κανείς δεν πίστευε πως είχε τα προσόντα να αντέξει στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης. Όχι μόνο επιβίωσε, αλλά κατάφερε να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους κόουτς της ACB και κατ’ επέκταση του Ευρωπαικού μπάσκετ.

Κάντε το, λοιπόν, όπως ο Φώτης!