Σταθερή άνοδος…

Θα επαναλάβω αυτό που έγραψα το βράδυ του
Σαββάτου, μετά το παιχνίδι πρωταθλήματος με τον
Πανιώνιο: ο
Παναθηναϊκός που ξόδευε
45λεπτα και έτρεχε στην επανάληψη να προλάβει, δίνει αργά αλλά σταθερά τη θέση του στον
Παναθηναϊκό που κάθεται στη θέση του οδηγού.

Το ζητούμενο ασφαλώς είναι να περιορίσει ακόμη περισσότερο εκείνα τα νεκρά χρονικά διαστήματα που εμφανίζει, κυρίως αμέσως μετά την επίτευξη τερμάτων που του δίνουν το προβάδισμα της αναμέτρησης.

Ωστόσο για μία ακόμη φορά το βράδυ της Τετάρτης και παρά την χιτσκοκική εξέλιξη, ο Παναθηναϊκός δεν κινδύνευσε με αποκλεισμό. Το χειρότερο αποτέλεσμα που έβαζε στο μυαλό του, ακόμη και ο πιο απαισιόδοξος, ήταν να φτάσει να κριθεί η πρόκριση στη διαδικασία των πέναλτι.

Κι επειδή αυτό είναι που ζητούν από τον Παναθηναϊκό οι φίλοι του, να επιβάλλει την ανωτερότητά του στο χορτάρι του και να την καθιστά ευθύς εξαρχής αδιαμφισβήτητη, ιδίως στα εκτός έδρας παιχνίδια με θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους, είναι και το πρώτο που θα χειροκροτήσουν. Γιατί χειρότερο και από την ανομβρία τίτλων την τελευταία δεκαετία, είναι αυτό που όλοι έβλεπαν στα μάτια των εκάστοτε αντιπάλων των « πρασίνων», δηλαδή την πίστη ότι μπορούν να φύγουν με αποτέλεσμα από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, την έλλειψη φόβου και συνδρόμου κατωτερότητας.

Όταν ο Παναθηναϊκός παγιώσει αυτή την εικόνα στα παιχνίδια του και εδραιώσει την νοοτροπία του « αφεντικού» στον αγωνιστικό χώρο, τότε και η προσέλευση του κόσμου του, αλλά και το ψυχικό δέσιμο φιλάθλων και ποδοσφαιρικού τμήματος θα είναι απείρως υγιέστερο από την απλή έκρηξη ενθουσιασμού για 1-2 πολλά υποσχόμενες μεταγραφές…