Η “αυτονόητη” νίκη του Αστέρα και η αγωνία των βαθμών για την ΑΕΚ
Το αυτονόητο ήταν να κερδίσει ο Αστέρας. Άρα σε μια τέτοια περίπτωση κανείς -και ορθά κατά τη γνώμη μου- δεν θα στεκόταν σε αυτό. Οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο, πλην νίκης των Αρκάδων, θα ήταν έκπληξη. Ο Αστέρας θα έχανε βαθμούς από τα αμούστακα και άγνωστα-άσημα πιτσιρίκια της ΑΕΚ. Τελικά η ομάδα του Τσιώλη γλίτωσε το κάζο χάρη στο λάθος του Κωνσταντόπουλου.
Οι κιτρινομπλέ στο ΟΑΚΑ έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο. Δεν είναι δα και λίγο πράγμα για μια σειρά από γνωστούς λόγους (οικονομικούς-διοικητικούς) ο Αστέρας να παίζει ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί κόντρα στην ΑΕΚ.
Μέσα σε μια εξαετία συνεχόμενης παρουσίας στη Super League οι Αρκάδες φτάνουν ψηλά και καλούνται να παίξουν ρόλους που πριν από μερικά χρόνια ούτε τους φαντάζονταν, όπως αυτός του ισχυρού κόντρα στην ΑΕΚ.
Το πρωτόγνωρο αυτό συναίσθημα, για έναν σύλλογο όπως ο Αστέρας, δεν είναι ούτε απλή υπόθεση ούτε εύκολα διαχειρίσιμη. Για αυτό και το Σάββατο ο Κουρελλάς, ο Γροντής, ο Φούντας, ο Αρκούδας και οι άλλοι μικροί της ΑΕΚ, κέρδισαν το χειροκρότημα και τις εντυπώσεις. Είχαν άγχος, αλλά δεν είχαν και τίποτα να χάσουν. Ό,τι και να συνέβαινε δεν θα τους κατηγορούσε κανείς. Στην ΑΕΚ υπάρχει κατανόηση από τον κόσμο για το αγωνιστικό κομμάτι. Κανείς -και ορθά- δεν θα τους πυροβολήσει.
Αυτό όμως δεν παύει να διατηρεί την ΑΕΚ στην “εντατική” και από την πρώτη αγωνιστική να υπάρχει η αγωνία για τους βαθμούς που πρέπει να πάρει η Ένωση στο πρωτάθλημα ώστε να μην κινδυνεύσει. Γιατί καλός ο ενθουσιασμός των νιάτων αλλά η απειρία φέρνει κατάρρευση, σαν κι αυτή μετά το γκολ του Αλβάρες.
