Η αναλυτική ανάλυση μιας ανάλυσης

Από το βράδυ της Κυριακής και έπειτα –υπολογίζω μέχρι την Τετάρτη γιατί τόσο κρατάνε οι δημοσιογραφικές αναλύσεις- διαβάζετε και θα διαβάσετε πολλά για το 4-0 της ΑΕΚ επί του Ολυμπιακού. Αναλύσεις συστημάτων, πάθος παικτών, κινήσεις προπονητών και άλλα πολλά.

Εγώ έμαθα στη ζωή μου να μην είμαι τόσο βαθυστόχαστος και αναλυτής της κοινωνικοπολιτικής απόπειρας σύμπτυξης των οικονομικών δεδομένων που προάγει η αύξηση της τιμής του αγγουριού. Τα συμπεράσματά μου τα βγάζω σύντομα και όσο το δυνατόν απλά.

Τι έκανε λοιπόν η ΑΕΚ το απόγευμα της Κυριακής και συνέτριψε τον Ολυμπιακό; Αυτό που δεν έκαναν οι υπόλοιποι. Σε κάθε της ευκαιρία έβαλε γκολ.

Κακά τα ψέματα, ο φετινός Ολυμπιακός της Ελλάδας κυμαίνεται σε μέτρια έως κακά επίπεδα. Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι καλές εμφανίσεις. Κατά τα λοιπά, προβληματική εικόνα σχεδόν σε κάθε παιχνίδι και ψυχοβγαλτικές νίκες.

Τι έκανε η ΑΕΚ και έφτασε στο 4-0; Εβαλε την μπάλα στο πλεχτό. Αυτό που δεν έκανε ο Παναθηναϊκός στο ντέρμπι πρωταθλήματος στο Καραϊσκάκη, αυτό που δεν έκανε ο Εργοτέλης, αυτό που δεν έκανε ο Αρης, αυτό που δεν έκανε ο ΠΑΟΚ και άλλοι πολλοί. Βάλτε κάτω και θυμηθείτε τα φετινά παιχνίδια του Ολυμπιακού. Πόσα χρόνια είχατε να δείτε ομάδα να μπαίνει στο Καραϊσκάκη και να δημιουργεί τόσες φάσεις όσες δεν είχαν δημιουργήσει άλλες εδώ και 10 χρόνια; Θυμηθείτε το παιχνίδι με τον Εργοτέλη; Πείτε μου πότε μικρομεσαία ομάδα μπήκε στο Καραϊσκάκη και έπαιξε με τέτοιο θράσος απέναντι στον Ολυμπιακό.

Η ΑΕΚ χτύπησε τον Ολυμπιακό ή μάλλον τον κακό εαυτό του Ολυμπιακού. Βρήκε τους χώρους και έβαλε τέσσερα γκολ, ενώ θα μπορούσε να βάλει άλλα τόσα. Και ο Αρης είχε την ευκαιρία και ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία και ο Εργοτέλης είχε την ευκαιρία. Δεν το έκαναν και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά.

Πάντως, ομολογώ ότι αυτό το 4-0 μπορεί να σημαίνει κάτι για τον ψυχισμό του Ολυμπιακού. Μπορεί να σημαίνει συσπείρωση, κάτι που δεν βλέπουμε σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό. Ένα 4-0 σε άλλη ομάδα πλην του Ολυμπιακού θα σήμαινε κατρακύλα. Στον Ολυμπιακό όμως οι οπαδοί δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Γι’αυτό μην εκπλαγείτε αν δείτε συσπειρωμένους τους Πειραιώτες μέχρι το τέλος της σεζόν. Αν και πιστεύω ότι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, όσο κι αν προσπαθήσουν οι οπαδοί, όσες επισκέψεις κι αν κάνει στο Ρέντη ο Κόκκαλης.

ΥΓ: Και κάτι τελευταίο. Ναι, το πρωτάθλημά μας δεν είναι το καλύτερο της Ευρώπης. Ναι, το θέαμα που παρακολουθούμε κάθε Κυριακή είναι κάτω του μετρίου. Ναι, οι τρεις διεκδικητές του πρωταθλήματος διεκδικούν το Χρυσό Βατόμουρο με την γενικότερη εικόνα τους. Τουλάχιστον, όμως, έχουμε μία συναρπαστική εξέλιξη και προσωπικά εμένα δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς αυτό. Κρίμα που δεν γεννηθήκαμε στην Αγγλία, στην Ιταλία ή στην Ισπανία να βλέπουμε περισσότερο ποδόσφαιρο και λιγότερη μπάλα, κρίμα που δεν έχουμε μεγάλους παίκτες, κρίμα που δεν έχουμε γεμάτα γήπεδα, κρίμα που δεν έχουμε καλούς διαιτητές. Εχουμε, όμως, κάτι να μας κρατάει σε αγωνία. Και σε όσους δεν αρέσει ας κάνουν κάτι άλλο τις Κυριακές. Ξέρετε πόσους γνωρίζω που απαξιούν να παρακολουθήσουν το ελληνικό πρωτάθλημα και το παίζουν δήθεν κατηγορώντας το και τον Μάιο πανηγυρίζουν και δίνουν το παρών στις φιέστες;

ΥΓ2: Η εμφάνιση των παικτών του Ολυμπιακού στο ντέρμπι ήταν τέτοια ώστε ο μοναδικός φταίχτης της συντριβής να είναι ο Ζούλιο Σέζαρ; Δηλαδή όλοι οι υπόλοιποι έδωσαν το 100% των δυνατοτήτων τους και μόνο ο Σέζαρ έκανε λάθη; Αν θες να διώξεις έναν παίκτη το κάνεις πιο διακριτικά, δεν του χρεώνεις το 4-0 λες και έπαιζε μόνος εναντίον 11.

ΥΓ3: Εγώ ένα ξέρω: Με Λεμονή στον πάγκο ο Ολυμπιακός δεν θα έπαιζε έτσι την Κυριακή. Δεν λέω ότι δεν θα έχανε. Μπορεί να έχανε 1-0 ή 2-0. Τέτοια εμφάνιση όμως και τέτοια απουσία ομάδας δεν θα βλέπαμε. Και πάνω απ’όλα τέτοια αντίδραση από τον πάγκο.