Οταν ο Ντέμης χαϊδεύει τα αυτιά των παικτών…
Στα χρόνια που ο Ντέμης έπαιζε μπάλα, στα αποδυτήρια της Ν. Φιλαδέλφειας ύστερα από αγώνες κατέβαιναν ο Τροχανάς, κατόπιν ο Λάκης Νικολάου με ολίγον από Λεοντσινίδη (και να με συγχωρήσει αν δεν τον έγραψα σωστά, αλλά έχουν περάσει κι έντεκα χρόνια), στη συνέχεια και για μια χρονιά (σκάρτη) ο Μελισσανίδης με το μάνατζμεντ που είχε πάρει από την ENIC.
Επισκέψεις στα αποδυτήρια, μετά από νίκες ή αποτυχίες ως πρόεδρος έχει κάνει πολλές και ο Ντέμης. Συνήθως δεν έβγαζαν ειδήσεις, ενώ τις πιο πολλές φορές χάιδευε τα αυτιά των ποδοσφαιριστών ( «πάμε, συνεχίζουμε, ψηλά το κεφάλι, είστε οι καλύτεροι…»), όπως χάιδευαν και τα δικά του όταν έπαιζε μπάλα. Πρόεδροι, παράγοντες, προπονητές, ποδοσφαιριστές (πλην Μανωλά) και γενικότερα ο περίγυρος που φρόντιζε και για το ίματζ του.
Στα ρεπορτάζ διαβάσατε για την νεότερη προεδρική επίσκεψη στα αποδυτήρια μετά το παιχνίδι με τη Λάρισα. Οχι 1-1, αλλά και 1-0 να έληγε το παιχνίδι και πάλι δεν θα καταλάβαινα τι νόημα έχει να μπαίνει στα αποδυτήρια ένας πρόεδρος και αντί να υψώνει λίγο τον τόνο της φωνής του, αντί να τραβάει μερικά αυτιά, αυτός να τους λέει στα σοβαρά πόσο… παικταράδες είναι. «Δεν έχετε καταλάβει πόσο καλοί παίκτες είστε», τους είπε δυο φορές, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.
Σαν να λέμε δηλαδή «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα». Του Ντέμη, από το 90λεπτο με τη Λάρισα του έμεινε το πόσο καλοί παίκτες είναι (αλλά δεν το δείχνουν) αυτοί που μάζεψε στην ΑΕΚ, ότι τίποτα δεν χάθηκε, ότι υπήρξε μια ατυχία (λες και απαγορεύει κανένας κανονισμός στον αντίπαλο να σκοράρει στο ενενήντα-φεύγα) και ότι το ζητούμενο είναι να πάρουν τους τρεις βαθμούς στο επόμενο παιχνίδι.
Από τον Ντέμη, το λιγότερο που θα περίμενα είναι να μπει στα αποδυτήρια, να τρίξει τα δόντια των ποδοσφαιριστών, όχι για το αποτέλεσμα, αλλά για την ασέβεια προς ένα κοινό είκοσι χιλιάδων ΑΕΚτζήδων που πλήρωσαν εισιτήριο, και εννοώ για ασέβεια σ’ αυτό το πανάθλιο πρώτο ημίχρονο. Δεν ξέρω αν σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι το καλύτερο φάρμακο, σίγουρα όμως κανέναν ποδοσφαιριστή δεν έβλαψε ένα γερό ταρακούνημα. Να μπει, βρε παιδί μου, στα αποδυτήρια με πυγμή ο πρόεδρος, να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι (τρόπος του λέγειν) και με τσαμπουκά να απαιτήσει πράγματα.
Να αφήσει κατά μέρος τα κανακέματα και να κάτσει να αναρωτηθεί γιατί αυτή η ΑΕΚ προς τα τέλη Οκτωβρίου είναι εκτός Ευρώπης (από μήνα Αύγουστο), ενώ θα μπορούσε από σήμερα να προετοιμάζεται για ένα σημαντικό ευρωπαϊκό ματς της Πέμπτης, γιατί κινδυνεύει να μείνει κι εκτός διεκδίκησης πρωταθλήματος και πρωτίστως γιατί έχει φτάσει στο σημείο η ΑΕΚ να κακοποιεί τόσο βάναυσα το ποδόσφαιρο (μπορεί να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά μ’ όσα έχω δει μέχρι τώρα, πλην κακοποίησης του ποδοσφαίρου δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο) και να μην σου δίνει τα περιθώρια, την ελπίδα από κάπου να πιαστείς και ότι τα πράγματα θα αντιστραφούν θεαματικά.
Αν χαρακτήριζε κάτι την ΑΕΚ, από γενιά σε γενιά παικτών, είναι ότι (σχεδόν) πάντα έπαιζε θεαματικά, ελκυστικά. Ακόμα και στις κακές (βαθμολογικά) χρονιές της. Ακόμα και την χρονιά του… Τουμπάκοβιτς, τόσο απερίγραπτο χάλι δεν υπήρχε, όσο τέλος πάντων έμεινε ίσως ο χειρότερος προπονητής στη νεότερη ιστορία της ΑΕΚ. Μια ζωή η Ν. Φιλαδέλφεια ήταν γεμάτη από μπαλαδόρους, τεχνίτες και παραγωγικά χαφ αλλά και από ικανούς εκτελεστές, εξ ου και το γεγονός ότι ανέδειξε πολλές φορές τον πρώτο σκόρερ.
Τόσο στείρα σε φαντασία, σε ιδέες, σε ρυθμό, σε παραγωγή φάσεων δεν την θυμάμαι. Ούτε καν στα πέτρινα χρόνια επί Ζαφειρόπουλου, διότι και τότε έβλεπες και χαιρόσουν την ομάδα με τριπλέτα Θ(ε)ωμά, Σάντμπεργκ, Εστερχάζι. Ή την χρονιά του Τόζα με Νίλσεν και από πίσω μπαλαδόρους σαν τον Γιάνγιανιν, τον Βασιλάκο, τον Πίττα και τον οδοστρωτήρα Σαββίδη. Στη δεκαετία του ’90 δεν πάω, γιατί είναι μια ανάμνηση που μόνο μελαγχολία και θλίψη φέρνει. Για το τι βλέπαμε τότε και τι μας πλασάρουν «ως πιο ποιοτικό ρόστερ των τελευταίων χρόνων» σήμερα.
Δεν έχω καμία διάθεση να βάλλω κατά του Δώνη, διότι δεν θέλω να βγάλω άχρηστο ή «λίγο» για την ΑΕΚ έναν προπονητή από την έκτη αγωνιστική. Κι ας έχει τεράστιες ευθύνες στον γενικότερο σχεδιασμό, στο μπάχαλο με τα συστήματα και τις τακτικές (αλήθεια, που είναι κόουτς, εκείνος ο ρόμβος που αναγγείλατε μετά την νίκη επί του Παναθηναϊκού στην πρεμιέρα;), αλλά και τις εμμονές τύπου Σκόκο που ένα ολόκληρο ημίχρονο περνά απαρατήρητος στις πτέρυγες και μόλις αποφασίζει να πάρει πρωτοβουλίες σε προωθημένο ρόλο στον άξονα, το πράγμα αρχίζει να τσουλάει.
Φαντάζομαι πως όταν ο Ντέμης με τον Κανελλόπουλο αποφάσιζαν πως η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι ο Δώνης, προσμέτρησαν όλα τα υπέρ και τα κατά. Εψαξαν καλά τι εστί προπονητής Δώνης, για ποιους λόγους επί παραδείγματι, η Λάρισα έκανε 9 ολόκληρους μήνες να κερδίσει ματς πρωταθλήματος στο Αλκαζάρ (Μάρτιος 2007 – Δεκέμβριος 2007) και πως έφτασε ένα βήμα πριν τον υποβιβασμό τον Μάιο του 2007, τον οποίο και γλίτωσε την τελευταία αγωνιστική με το «διπλό» στην Καλαμαριά.
Δεν είναι κακό να κάνουμε υπομονή για να δούμε έστω σε βάθος χρόνου τα καλά της δουλειάς του Δώνη. Δεκατέσσερα χρόνια ο οπαδός της ΑΕΚ ξέρει και με το παραπάνω να κάνει υπομονή. Το ζήτημα είναι να μάθει για ποιο πράγμα πρέπει να κάνει υπομονή. Για να δει την ΑΕΚ ταυτόχρονα να παίζει μπάλα και να παίρνει τίτλο; Για να δει μήπως το ένα από τα δυο;
Προσωπική μου άποψη είναι πως όταν μέσα σ’ ένα καλοκαίρι διαλύεται μια ομάδα που δεν πήρε μόνο λόγω (χάρτινων) συγκυριών τον τίτλο και στην θέση της παίζει μια άλλη ομάδα με 10 νεοφερμένους, οι πιθανότητες που έχεις για να κατακτήσεις το πρωτάθλημα είναι ελάχιστες. Πιθανότητες να φτιάξεις ομάδα έχεις. Αυτό όμως από τη μια θα σου κοστίσει βαθμούς και από την άλλη σου επιβάλλει να κάνεις υπομονή. Και να δώσεις πίστωση χρόνου. Να στηρίξεις τον προπονητή μέχρι εκεί που δεν παίρνει και κόντρα στο ρεύμα. Και να πεις στον φίλαθλο έντιμα και καθαρά να σε στηρίξει με διαρκείας, όχι επειδή πας για πρωτάθλημα, αλλά επειδή θέλεις να φτιάξεις ομάδα που θα αρέσει και θα πάρει το πρωτάθλημα όταν θα είναι έτοιμη.
Τέσσερα χρόνια, αν θυμηθούμε όλα τα ρόστερ, η ΑΕΚ ουδέποτε επιχείρησε να φτιάξει ομάδα και περισσότερο έμοιαζε με «ομάδα μιας χρήσεως». Φέτος που υποτίθεται ότι πάει να το κάνει (με 13 ποδοσφαιριστές στο ρόστερ κάτω των 23 ετών), ας μην τάζουν στον κόσμο τίτλους και πρωταθλήματα.
Διότι το μείζον δεν είναι οι δυο χαμένοι βαθμοί με την Λάρισα. Το μείζον είναι να υπάρχει προοπτική γι’ αυτό που θα δει αύριο και μεθαύριο ο οπαδός της ΑΕΚ. Να πειστεί ότι με την δουλειά που γίνεται, η ομάδα θα αποκτήσει δυναμική και αργά ή γρήγορα θα ρολάρει, θα παίξει, θα αρέσει, θα εμπνέει, θα κυριαρχεί…
ΥΓ 1: Εντάξει, να το δεχτώ ότι η ΑΕΚ μεταμορφώθηκε στο δεύτερο ημίχρονο. Ετρεξε, πίεσε, στρίμωξε τη Λάρισα. Αν όμως αυτή η μεταμόρφωση μεταφράζεται σε μια ευκαιρία (Πελετιέρι) κι ένα πέναλτι μαρς (Καφέ) που δεν είδε (;) ο κακός Κάκος, τότε έχουμε χάσει κάθε μέτρο του τι σημαίνει πραγματική βελτίωση, υπεροχή, πίεση, επιθετικότητα. Ολα αυτά όταν πραγματικά συμβαίνουν, σου δίνουν φάσεις. Πολλές. Και από τις φάσεις κάνεις γκολ. Τόσα, ώστε να μην κινδυνεύεις με ισοφάριση στα χασομέρια…
ΥΓ 2: Την ημέρα που ανακοινώθηκε το φευγιό Ριβάλντο το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα (κι έγραψα στην εφημερίδα) είναι ότι τώρα η ΑΕΚ μπορεί να παίξει σε πιο γρήγορο τέμπο. Έπεσα έξω. Πολύ έξω. Η ΑΕΚ συνεχίζει να μην παίζει σε γρήγορο τέμπο. Και ο Ριβάλντο των 37, κακά τα ψέματα, στην δημιουργία της λείπει. Είναι κάποια πράγματα που βγάζουν μάτια και δεν είναι κακό να τα παραδεχόμαστε…
ΥΓ 3: Μακάρι το παλικάρι ο Κουτρομάνος να φτάσει μια μέρα μέχρι την Εθνική Ελλάδος. Αλλά υπήρχαν στιγμές στον αγώνα που έλεγα, «που είσαι Έντσον Ράμος!!!»
ΥΓ 4: Θέλει δουλειά ακόμα ο Ζορμπάς, αλλά δεν θα ήταν άσχημο να επιμείνει ο Δώνης. Ο μικρός και «το έχει» και «το κατέχει». Τουλάχιστον σε σχέση με άλλους. Α, και να μην ξεχάσω για τον Μαϊστόροβιτς. Σε δεύτερο συνεχόμενο ματς, ο καλύτερος αμυντικός της ΑΕΚ. Δεν είναι κακός παίκτης ο Σουηδός, ίσα ίσα. Οι όποιες ενστάσεις με άλλα πράγματα έχουν να κάνουν…
