Πήρε θάρρος ο κουμπάρος…
Το Βερολίνο, ας πούμε, δεν έχει καν εκπρόσωπο στην πρώτη κατηγορία της Γερμανίας! Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία, όμως, είναι απίθανο. Η Άγκυρα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που δεν έχει πανηγυρίσει ακόμα τίτλο πρωταθλητή στο ποδόσφαιρο. Εκτός από τη Κωνσταντινούπολη, που τα καταφέρνει κάθε τρεις και λίγο, κούπα έχουν σηκώσει η Τραπεζούντα, η Προύσα, όμως όχι η πόλη που με το έτσι θέλω έγινε πρωτεύουσα χάρη στον Κεμάλ.
Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Οι ομάδες της Κωνσταντινούπολης, με την τεράστια οικονομική επιφάνεια, προφανώς έχουν βάλει το χεράκι τους. Αλλά δεν έχουν μερίδιο ευθύνης και η Ανκαραγκιουτζού και η Γκεντσλερμπιρλίγι; Οι δύο ομάδες της πρωτεύουσας με τη μεγαλύτερη ιστορία έχουν αρκεστεί, θα ‘λεγε κανείς, στην απλή παρακολούθηση της κούρσας για τον τίτλο κάθε χρόνο. Και τα τελευταία χρόνια οι θέσεις τους στην τελική βαθμολογία “μαρτυρούν” ότι όχι μόνο δεν υπάρχει φως στο τούνελ, αλλά παρατηρείται και κάμψη!
Οι δύο ομάδες μοιράζονται το ίδιο γήπεδο (το “19ης Μαΐου” της Άγκυρας) και στα μεταξύ τους ματς υπήρχε σχεδόν πάντα ένταση, κάτι απολύτως δικαιολογημένο, αφού αμφότερες έχουν ευρύ και πιστό κοινό. Οι πρόεδροί τους, όμως, φαίνεται ότι τα ‘χουν τακιμιάσει. Πριν απόλίγες μέρες, μάλιστα, έγιναν και κουμπάροι! Ο επίτιμος πρόεδρος της Ανκαραγκιουτζού (και δήμαρχος της Αγκυρας και εξέχον στέλεχος του κόμματος του Ερντογάν) Μελίχ Γκιοκτσέκ ήταν ο πρώτος που υπέγραψε το “γαμήλιο έγγραφο” στη δεξίωση του γιου του Ιλχάν Τζαβτζάβ, προέδρου της Γκεντσλερμπιρλίγι (και μεγαλοεπιχειρηματία στο χώρο των αλεύρων και ιδιοκτήτη τηλεοπτικών σταθμών).
Η κουμπαριά δεν άρεσε στον κόσμο. Μπορεί τα συμφέροντα του ενός να συμβαδίζουν με αυτά του άλλου για την ώρα, ωστόσο οι οπαδοί των δύο ομάδων δεν φέρονται διατεθειμένοι να… συμφιλιωθούν, ειδικά αν τις τύχες τους τις διαφεντεύουν τέτοιου είδους άνθρωποι. Ο Τζαβτζάβ έχει (κι όχι άδικα) τη φήμη του “γερακιού”, που ορμάει όπου δει ευκαιρία χωρίς να λογαριάζει το κόστος και ασχολείται μόνο με το να μεγαλώσει την προσωπική του περιουσία. Αυτό έκανε και με τη Γκεντσλέρ, στα 32 χρόνια (!) που βρίσκεται στην προεδρία της έχει πουλήσει πολύ περισσότερους παίκτες απ’ όσους έχει αγοράσει.
Ο Γκιοκτσέκ ήταν πρόεδρος της Ανκαρασπορ, ομάδας που ανήκε στο δήμο της πρωτεύουσας και καλλιεργούσε πολλά σπορ εκτός από το ποδόσφαιρο, όμως αναγκάστηκε να τη… διαλύσει λόγω οικονομικών ατασθαλιών, ανάμεσα στ’ άλλα. Αμέσως, όμως, “μετακόμισε” στην Ανκαραγκιουτζού κι όταν βαρέθηκε να τα ακούει προσωπικώς από τους οπαδούς τοποθέτησε στη θέση αυτή το γιο του Αχμέτ.
Οι δύο ομάδες, καθηλωμένες κάτω από το μισό της βαθμολογίας στην Τουρκία, μοιάζουν “καταδικασμένες” να παίζουν το ρόλο του κομπάρσου. Οι δύο πρόεδροι τα βρήκαν, στόχοι δεν υπάρχουν (αμφότερες βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας από την ουρά, αλλά δεν διεκδικούν και κάτι), πρόσφατη ήταν η κουμπαριά, μάλιστα στο γήπεδο δεν υπάρχουν και μεγάλες διαφορές. Μετά απ’ όλα αυτά το μυαλό πάει ευκολότερα στην ισοπαλία, η απόδοση της οποίας κατά τη γνώμη μου δεν έχει “συμπεριλάβει” την περιρέουσα ατμόσφαιρα.
ΑΝΚΑΡΑΓΚΙΟΥΤΖΟΥ-ΓΚΕΝΤΣΛΕΡΜΠΙΡΛΙΓΙ Χ 10/10
