Παγωμάρα στους “βυσσινί”

Kάποιοι πάντως που βρίσκονται χρόνια στην ομάδα θυμούνται τη Δευτέρα μετά το παιχνίδι στη Βέροια, όταν και πάλι η ΑΕΛ είχε μπει σε έντονες περιπέτειες, αντίκριζε το φάσμα του υποβιβασμού, αλλά τότε με τις προσθήκες των Μετίν και Ζουράφσκι είχε καταφέρει να κάνει στη συνέχεια μία πορεία πρωταθλητισμού και όχι απλά να ανατρέψει την κατάσταση αλλά να διεκδικήσει και θέση στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος.

Γίνονται όμως κάθε χρόνο τέτοιες ανατροπές; Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά στο συγκεκριμένο ερώτημα, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι διαφορές της τότε ομάδας με τη σημερινή είναι πολλές και ιδιαίτερα ισχυρές για να μας πείσουν ότι οι δύο καταστάσεις δεν παρουσιάζουν και πολλές ομοιότητες και φυσικά να αυξήσουν τον προβληματισμό για το μέλλον των «βυσσινί» στην κατηγορία.

Πλέον, οι αριθμομηχανές έχουν βγει και οι υπολογισμοί έχουν ξεκινήσει… Η ΑΕΛ βρίσκεται στο «κυνήγι» βαθμών, έχει στη διάθεσή της 36 και θα πρέπει να κατακτήσει τουλάχιστον τους μισούς για να μπορέσει να σώσει φέτος την …παρτίδα και να βάλει μυαλό από το πάθημά της. Στη συγκεκριμένη της προσπάθεια υπάρχουν και πλεονεκτήματα – που έχουν να κάνουν με το «ειδικό βάρος» της φανέλας της, την εμπειρία πολλών παικτών της και φυσικά τον φίλαθλο κόσμο της – αλλά και αρκετά μειονεκτήματα, που αφορούν τη συνεχιζόμενη μέτρια αγωνιστική της παρουσία, αλλά και τη μη προσαρμογή αρκετών από των ποδοσφαιριστών που θεωρούνται βασικοί.

Ουσιαστικά λοιπόν, το βασικότερο συμπέρασμα είναι ότι η φετινή ΑΕΛ δεν έχει καταφέρει να πείσει ακόμη κανέναν για τις πραγματικές της δυνατότητες και το πλέον αρνητικό όλων είναι ότι οι καλές της εμφανίσεις είναι τόσο σπάνιες που δείχνουν να αποτελούν τις «εξαιρέσεις» που επιβεβαιώνουν τον …κανόνα.

Ευθύνες σε όλους

Σίγουρα για την τωρινή βαθμολογική κατάσταση της λαρισινής ομάδας οι ευθύνες επιμερίζονται σε όλους όσοι μετέχουν σε αυτήν, είτε από διοικητικό ή τεχνικό πόστο, είτε ως ποδοσφαιριστές, αλλά πιστεύουμε ότι δεν είναι και η καταλληλότερη των στιγμών για επιμερισμό ευθυνών.

Ναι μεν ο Μαρίνος Ουζουνίδης βρίσκεται και πάλι από το απόγευμα της Κυριακής στο «μάτι του κυκλώνα» αλλά από τη στιγμή που δεν παραιτήθηκε μετά την αναμέτρηση δεν υπάρχει περίπτωση να το πράξει εντός των επομένων ημερών και αφετέρου η διοίκηση σύμφωνα με δήλωση και διοικητικών της στελεχών τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη (ίσως γιατί να πιστεύει ότι δεν έχει και κάποια άλλη λύση που να της εγγυάται την αναστροφή του κλίματος). Φυσιολογικά λοιπόν όλα μας οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα, η ΑΕΛ συνεχίζει ως έχει, ελπίζει στην επιστροφή παικτών και στην μεταγραφική της ενίσχυση αλλά κυρίως ελπίζει σε αυτό που τόνισε και ο Γιώργος Δώνης, μετά το τέλος της κυριακάτικης αναμέτρησης, στη σύμπνοια…

Κλειστά στόματα

Ως είθισται η επομένη των αγώνων δεν ενδείκνυται για κριτική, αλλά η Δευτέρα ήταν σαν «Μεγάλη Παρασκευή» στα Δένδρα. Οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν τη δύναμη να βγάλουν μιλιά, η τεχνική ηγεσία δεν θέλησε να επιβαρύνει άλλο την κατάσταση και ουσιαστικά έγινε ένα χαλάρωμα για να ξεκινήσει από σήμερα η προετοιμασία για την αναμέτρηση με τον Ηρακλή στο Αλκαζάρ, που πλέον λαμβάνει τον χαρακτήρα του «τελικού», έστω και αν τη συγκεκριμένη αναμέτρηση διαδέχονται και άλλα 11 παιχνίδια…

Οι «βυσσινί» κόντρα στον «γηραιό» δεν μπορούν παρά να διεκδικήσουν μόνο την κατάκτηση των τριών βαθμών για να ελπίζουν σε κάτι καλό στη συνέχεια και αν αυτή η νίκη δεν έρθει τότε ο βρόγχος στον λαιμό τους θα σφίξει ακόμη περισσότερο. Δεν αποκλείεται μάλιστα πριν τη συγκεκριμένη αναμέτρηση να υπάρξει εκ νέου παρουσία του Κώστα Πηλαδάκη στα αποδυτήρια των «βυσσινί», με σκοπό να κατανοήσουν ορισμένοι τη δυσκολία της κατάστασης και να αναλάβουν κι αυτοί τις ευθύνες τους.

Σε αυτό που πλέον ελπίζουν οι «βυσσινί» είναι οι Στέλιος Βενετίδης και Σιμόν Αμπουχατζίρα που δείχνουν να κερδίζουν τη «μάχη» με το χρόνο και να είναι πανέτοιμοι γι’ αυτό το παιχνίδι να φέρουν μία διαφορετική «αύρα» στην ομάδα τους, όπως φυσικά και ο Ρενέ Σάλομον Ολέμπε, που λογικά θα είναι σε θέση να βοηθήσει τη λαρισινή ομάδα. Παράλληλα, στην πρωινή προπόνηση, αυτό που χαροποίησε ήταν το γεγονός ότι ο Αλεκσάνταρ Σίμιτς μετά από περίπου 2,5 μήνες φόρεσε αθλητικά παπούτσια και βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, τον οποίο και περπάτησε για αρκετές ώρα.