Ottomotor(-aki)

Δόθηκαν λοιπόν το Σάββατο τα χέρια για την τρίτη ανανέωση του Οτο Ρεχάγκελ ως προπονητή της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου. Αν όλα κυλήσουν ομαλά, ο σχεδόν 70άρης σήμερα Οτο θα τερματίσει τη συνεργασία του με την ΕΠΟ μετά από εννιά χρόνια, το καλοκαίρι του 2010.

Και μόνο το παραπάνω δείχνει εκπληκτικό ως γεγονός, αφού εννιά συνεχή χρόνια προπονητής δεν υπάρχει σε επίπεδο ομοσπονδίας και σπανίζει σε διασυλλογικό (υπάρχει βέβαια το παράδειγμα του Εγκε Γκέραρντ στον ΟΦΗ). Η πρώτη εποχή Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ, συνώνυμο της διάρκειας σε συλλογικό επίπεδο, κράτησε οκτώ χρόνια.

Τα άμεσα ή έμμεσα κατορθώματα του Ρεχάγκελ τα τελευταία 6,5 χρόνια είναι αρκετά:

– Βρισκόμαστε στην 66η θέση της ΦΙΦΑ τον Σεπτέμβριο του 2001, ενώ σήμερα είμαστε στην 10η.

– Συμπλήρωσε 78 αγώνες στον πάγκο, περισσότερους από οποιονδήποτε άλλο, με θετικό, μάλιστα, απολογισμό.

– Τουλάχιστον δέκα από τους 23 της πιθανής αποστολής του επερχόμενου Euro αγωνίζονται, αλλά κυρίως μαζεύουν πολύτιμες εμπειρίες εκτός συνόρων, σε πρωταθλήματα πολύ σοβαρότερα από το δικό μας.

– Το εκπληκτικό σερί των 15 αγώνων χωρίς ήττα πριν την Πορτογαλία, που τερματίστηκε οικιοθελώς από τον πανούργο Γερμανό στο δεύτερο ημίχρονο του φιλικού κατά της Ολλανδίας τον Απρίλιο του 2004.

– Το τέλειο τουρνουά που έκανε η Εθνική στην Πορτογαλία, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του τίτλου.

– Τη νίκη μετά από 50 χρόνια στην Τουρκία.

Ολα τα παραπάνω φυσικά κι έχουν μεγάλη σημασία, αλλά το κυριότερο κατά την άποψή μου κατόρθωμα του πεισματάρη κι εργατικού Γερμανού είναι ότι κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα η οποία έχει διάρκεια. Αν μετά το Euro όλοι οι Ευρωπαίοι μιλούσαν για την Εθνική ως «αστέρι της μιας φοράς», σήμερα όλοι βλέπουν ότι η «αντιπαθητική και αντιποδοσφαιρική» αυτή ομάδα συνεχίζει να βασανίζει παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις που δυσκολεύονται ακόμη περισσότερο σήμερα να την κερδίσουν. Μάλιστα, είναι τεχνικά και τακτικά βελτιωμένη σε σχέση με 3,5 χρόνια πριν.

Σε δύο συνεχή τουρνουά Euro ίσως ποτέ να μην ξαναπάμε. Το Μουντιάλ του 2010 τελικά ήταν μεγάλο κίνητρο για τον άνθρωπο που δύο φορές έχασε την ευκαιρία να ζήσει το Μουντιάλ της πατρίδας του. Μία όταν είπε όχι στην γερμανική ομοσπονδία, μένοντας στην Ελλάδα και μία όταν αποτύχαμε να προκριθούμε για εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο Ντίσελντορφ είδα την περασμένη Τετάρτη μια έμπειρη και δουλεμένη σε βάθος χρόνο ομάδα που είχε για κάθε έμπνευση ή προσπάθεια των αντιπάλων, εκ των προτέρων την απάντηση. Βλέποντας δε τον 70άρη κόουτς να κοκορομαχεί σαν 25αρης με τον Μιγκέλ για ένα πλάγιο μετά από φάουλ χαμογέλασα με το πάθος και την αγάπη αυτού του ανθρώπου γι’ αυτό που κάνει. Ή όταν πριν ακόμη από το γκολ του Νούνο Γκόμες φώναζε στον Κυργιάκο να αναλάβει τον ψηλότερο Αλμέιδα και ο Γκούμας τον Γκόμες, μυρίζοντας ότι πλέον θα έρχονταν οι βαθιές σέντρες και μέσα στην τσαντίλα, γιατί δεν τον άκουγαν, σφύριζε, φώναζε, χτυπιόταν.

Οικονομικά, μετά από 50 χρόνια σίγουρα δεν θα είχε λόγο να εργάζεται. Ως θαυμαστής του Κόνραντ Αντεναουερ, ζει έμπρακτα τη μεταπολεμική φράση εκείνου: «Οσοι είναι υγιείς, πρέπει να προσφέρουν».

Εχει προσφέρει πολλά και θα προσφέρει και τα επόμενα δύο χρόνια αρκετά. Κι επειδή όπως λέει κι ο ίδιος «ο Θεός μας στερεί κάτι σήμερα, αλλά μας δίνει μετά από καιρό κάτι καλύτερο», ίσως μια αναμέτρηση στο Euro κατά της Γερμανίας, του δώσει την αποθέωση που του στερήθηκε δις το 2006.