Εποχή… Γιαννάκη
Ο Τάσος Μαγουλάς, σκιαγραφεί τον παίκτη Μάρκο Κέσελι και απαντά στο ερώτημα γιατί η θέση του φόργουορντ κλείνει με ένα παιδί που ουσιαστικά έχει παίξει σοβαρά έναν χρόνο μπάσκετ. Η απάντηση βρίσκεται στα δύο χρόνια με τον Παναγιώτη Γιαννάκη.
Τα παλιά καλά χρόνια, όταν το ίντερνετ ήταν κάτι σαν τον Γιέτι τον άνθρωπο των Ιμαλαϊων, οι μισές εφημερίδες θα έγραφαν ότι ήρθε στον Ολυμπιακό ο Μάρκος Κέσελι. Ε, οι λιγότερο ψαγμένοι θα τον μπέρδευαν με τον Σπύρο Κέκελη. Μας έκοψε αυτή την χαρά η τεχνολογία. Τί να πεις…
Πέραν της όποιας ελαφριάς διάθεσης, η νέα μετεγγραφή του Ολυμπιακού χρήζει περισσότερων αναλύσεων για τους λόγους που οδηγούν σε αυτή παρά ο 22χρονος φόργουορντ.
Καταρχάς πρόκειται όντως για έναν καλό παίκτη, ταλέντο στα 22 δεν υπάρχει, με τρομερά γρήγορη εκτέλεση από τα …6,75. Ο Κέσελι συνήθιζε να σουτάρει αρκετά πιο έξω από τα 6,25 το πράττει δε στον αιφνιδιασμό. Στέκεται στα 2,06 και στην επίθεση παίζει ως σμολ φόργουορντ με έφεση στον αιφνιδιασμό ενώ στην άμυνα το…παλεύει στο τέσσερα.
Ξεκίνησε ως ταλέντο, απέτυχε στην Τζιρόνα και την Κολωνία για να γυρίσει στην πατρίδα του προσπαθώντας να κτίσει το όνομά του πριν αποτελέσει παρελθόν. Στον Ερυθρό Αστέρα έπαιζε για 40-50.000 ευρώ, άγνωστο αν τα πήρε ποτέ (ο Μπιέλιτσα ήταν μη προνομιούχος κι έπαιζε με 30.000 ευρώ συμβόλαιο).
Έκανε πολύ καλή χρονιά, πάτησε πάλι στα πόδια του και κάπου εκεί τον πρόσεξε ο Ίβκοβιτς για να τον καλέσει στην εθνική ομάδα.
Το θέμα για τον Ολυμπιακό είναι γιατί η θέση του φόργουορντ κλείνει με ένα παιδί που ουσιαστικά έχει παίξει σοβαρά έναν χρόνο μπάσκετ. Ο αντικαταστάτης του Κλέιζα (τριάρι ήταν ο άνθρωπος αλλά δεν έπαιξε ποτέ στην θέση του) είναι ένας παίκτης που έμεινε ελεύθερος από τον Ερυθρό Αστέρα;
Η απάντηση βρίσκεται στα δύο χρόνια με τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Πρόκειται για το διάστημα όπου προπονητής και διοίκηση δαπάνησαν τεράστια ποσά, γέμισαν το ρόστερ του Ολυμπιακού και…άλλων ομάδων θέλοντας να οικοδομήσουν μία μεγάλη ομάδα. Δεν συνέχισαν στο πλάνο, προφανώς πιεζόμενοι από την ανάγκη για αποτελέσματα.
Να θυμίσουμε ότι η προσπάθεια που ξεκίνησε επί Καζλάουσκας και Γκέρσον, με την βούληση των Αγγελόπουλων, κόπηκε απότομα. Βασιλειάδης, Βουγιούκας αποχώρησαν και ήρθαν ο Πελεκάνος, ο Γλυνιαδάκης, ο Έτσεγκ, ο Χαλπερίν, ο Παπανικολάου, ο Σλούκας. Βεβαίως το γεγονός ότι ουσιαστικά κανείς από αυτούς δεν αξιοποιήθηκε οδηγεί στον…Κέσελι.
Ο Ολυμπιακός πλήρωσε ακριβά αυτή την διετία όχι μόνο σούπερ σταρ αλλά και παιδιά που απλά συμπλήρωναν τον πάγκο ή δίνονταν δανεικοί. Κάποια στιγμή θα έφτανε ο λογαριασμός. Νομοτελειακά.
Πολλοί νόμισαν ότι ο ερχομός του Σπανούλη, η ακριβότερη μετακίνηση του καλοκαιριού, σημαίνει ότι οι Αγγελόπουλοι θα συνέχιζαν να δαπανούν στο κενό.
Η παρουσία του Ίβκοβιτς δεν αφορά μόνο στην δεδομένη προπονητική του ικανότητα αλλά και στο γεγονός ότι ο Ντούντα είναι ο μοναδικός μεγάλος προπονητής που δοκιμάστηκε στην αξιοποίηση παικτών παράλληλα με την κατάκτηση επιτυχιών (Πανιώνιος, ΑΕΚ, Δυναμό Μόσχας, Εθνική Σερβίας).
Η διοίκηση του Ολυμπιακού κατέστησε σαφές ότι κάποια στιγμή πρέπει να παίξουν όσοι…πληρώνονται. Το τελευταίο πήγαινε και για τον Βασιλόπουλο μόνο που το θέμα του διαφέρει. Η απόκτηση του Κέσελι όμως ουσιαστικά αποτελεί μήνυμα στον Έλληνα φόργουορντ ότι θα έχει ρόλο στην ομάδα.
Ο Κέσελι αποτελεί μία οικονομική λύση για τις δύο θέσεις των φόργουορντ, παίκτης με δυνατότητες να πετύχει αφήνοντας παράλληλα χώρο στον Βασιλόπουλο και τον Παπανικολάου να παίξουν. Ότι δεν συνέβη την τελευταία διετία για αρκετούς παίκτες.
Ουσιαστικά οι κυπελλούχοι πηγαίνουν πλέον για μία μεγάλη κίνηση. Αποτελεί όνειρο ο Ρούντι Φερνάντεθ και θα τον περιμένουν (αν και ο Ολυμπιακός φαντάζει τρίτη επιλογή πίσω από το ΝΒΑ και την Μπαρτσελόνα). Αν συντόμως δωθεί σε ανταλλαγή, τότε ο Ίβκοβιτς θα χρειαστεί να βρει τον καλύτερό του σουτέρ από το ΝΒΑ κάτι που δεν τον ενθουσιάζει ιδιαίτερα.
Θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα αν ο Μίσκο Ραζνιάτοβιτς διέθετε κάτι καλύτερο από τον εκρηκτικό (γενικώς) Ρίκι Ντέιβις τον οποίο είχε κόψει ο Ολυμπιακός προ διετίας λόγω χαρακτήρα. Έγινε όμως ο Ολυμπιακός η ομάδα ενός ατζέντη; Το ελληνικό μπάσκετ διαλύθηκε από σύνολα των μάνατζερ την περασμένη δεκαετία αφού προπονητές διάλεγαν παίκτες, αμφιβόλου αξίας, από τους ατζέντηδές τους. Πολύ…χρήμα.
Αρχίζουμε και μετράμε: Σπανούλης, Νίλσεν, Κέσελι. Αυτοί είναι οι πελάτες του Ραζνιάτοβιτς στον Πειραιά. Πιθανώς να γίνουν τέσσερις, πιθανώς όχι. Την τελευταία τριετία ο Σέρβος ατζέντης(το γραφείο άνοιξε υπό την σκέπη του γιου του Ίβκοβιτς) είχε σταθερά στον Παναθηναϊκό τρεις παίκτες(Σπανούλης, Κέτσμαν, Τέπιτς, Πέκοβιτς). Ειρήσθω εν παρόδω στον Ολυμπιακό έχει τρεις παίκτες και ο Κώστας Παπαδάκης. Ίσως και…τέταρτο αν αποκτηθεί ο Φερνάντεθ.
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Ίβκοβιτς «ψωνίζει» μόνο από τον τέως συνεργάτη του γιου του, αλλά αν στην αγορά υπάρχουν καλύτεροι παίκτες προτιμώνται όμως αυτοί του Ραζνιάτοβιτς. Αυτό θα το μάθουμε μόνο όταν τελειώσει η χρονιά και συνήθως σε τέτοιες ομάδες ουδείς προπονητής ρισκάρει να στηρίξει τον μάνατζέρ του αφού η καρέκλα του συνδέεται με την πρίζα.
Μέχρι τότε ο Ολυμπιακός συγκεντρώνει τα χρήματά του για την ύστατη κίνηση το δυάρι-πολυβόλο.
Πρακτικά κτίζεται ομάδα με γνώμονα τους ρόλους, το αγωνιστικό πλάνο και όχι το…πάρε χασάπη λεφτά βάλε κρέας. Με δύο χρόνια διακοπή, υλοποιείται το αρχικό πλάνο με την τεράστια πίεση πια να πάρει έναν τίτλο πρωταθλητή καθώς περιθώρια δεν υπάρχουν. Από ότι φαίνεται το διάστημα που προηγήθηκε κόστισε περισσότερα από κάποια…πολλά εκατομμύρια ευρώ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Σακίλ ερχόταν στην Ελλάδα με έξι εκατομμύρια ευρώ, τόσα ζήτησε από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Ένα γερό επικουρικό δηλαδή. Τον χάσαμε τον μπουλντόζα πατριώτες….
Πέραν της όποιας ελαφριάς διάθεσης, η νέα μετεγγραφή του Ολυμπιακού χρήζει περισσότερων αναλύσεων για τους λόγους που οδηγούν σε αυτή παρά ο 22χρονος φόργουορντ.
Καταρχάς πρόκειται όντως για έναν καλό παίκτη, ταλέντο στα 22 δεν υπάρχει, με τρομερά γρήγορη εκτέλεση από τα …6,75. Ο Κέσελι συνήθιζε να σουτάρει αρκετά πιο έξω από τα 6,25 το πράττει δε στον αιφνιδιασμό. Στέκεται στα 2,06 και στην επίθεση παίζει ως σμολ φόργουορντ με έφεση στον αιφνιδιασμό ενώ στην άμυνα το…παλεύει στο τέσσερα.
Ξεκίνησε ως ταλέντο, απέτυχε στην Τζιρόνα και την Κολωνία για να γυρίσει στην πατρίδα του προσπαθώντας να κτίσει το όνομά του πριν αποτελέσει παρελθόν. Στον Ερυθρό Αστέρα έπαιζε για 40-50.000 ευρώ, άγνωστο αν τα πήρε ποτέ (ο Μπιέλιτσα ήταν μη προνομιούχος κι έπαιζε με 30.000 ευρώ συμβόλαιο).
Έκανε πολύ καλή χρονιά, πάτησε πάλι στα πόδια του και κάπου εκεί τον πρόσεξε ο Ίβκοβιτς για να τον καλέσει στην εθνική ομάδα.
Το θέμα για τον Ολυμπιακό είναι γιατί η θέση του φόργουορντ κλείνει με ένα παιδί που ουσιαστικά έχει παίξει σοβαρά έναν χρόνο μπάσκετ. Ο αντικαταστάτης του Κλέιζα (τριάρι ήταν ο άνθρωπος αλλά δεν έπαιξε ποτέ στην θέση του) είναι ένας παίκτης που έμεινε ελεύθερος από τον Ερυθρό Αστέρα;
Η απάντηση βρίσκεται στα δύο χρόνια με τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Πρόκειται για το διάστημα όπου προπονητής και διοίκηση δαπάνησαν τεράστια ποσά, γέμισαν το ρόστερ του Ολυμπιακού και…άλλων ομάδων θέλοντας να οικοδομήσουν μία μεγάλη ομάδα. Δεν συνέχισαν στο πλάνο, προφανώς πιεζόμενοι από την ανάγκη για αποτελέσματα.
Να θυμίσουμε ότι η προσπάθεια που ξεκίνησε επί Καζλάουσκας και Γκέρσον, με την βούληση των Αγγελόπουλων, κόπηκε απότομα. Βασιλειάδης, Βουγιούκας αποχώρησαν και ήρθαν ο Πελεκάνος, ο Γλυνιαδάκης, ο Έτσεγκ, ο Χαλπερίν, ο Παπανικολάου, ο Σλούκας. Βεβαίως το γεγονός ότι ουσιαστικά κανείς από αυτούς δεν αξιοποιήθηκε οδηγεί στον…Κέσελι.
Ο Ολυμπιακός πλήρωσε ακριβά αυτή την διετία όχι μόνο σούπερ σταρ αλλά και παιδιά που απλά συμπλήρωναν τον πάγκο ή δίνονταν δανεικοί. Κάποια στιγμή θα έφτανε ο λογαριασμός. Νομοτελειακά.
Πολλοί νόμισαν ότι ο ερχομός του Σπανούλη, η ακριβότερη μετακίνηση του καλοκαιριού, σημαίνει ότι οι Αγγελόπουλοι θα συνέχιζαν να δαπανούν στο κενό.
Η παρουσία του Ίβκοβιτς δεν αφορά μόνο στην δεδομένη προπονητική του ικανότητα αλλά και στο γεγονός ότι ο Ντούντα είναι ο μοναδικός μεγάλος προπονητής που δοκιμάστηκε στην αξιοποίηση παικτών παράλληλα με την κατάκτηση επιτυχιών (Πανιώνιος, ΑΕΚ, Δυναμό Μόσχας, Εθνική Σερβίας).
Η διοίκηση του Ολυμπιακού κατέστησε σαφές ότι κάποια στιγμή πρέπει να παίξουν όσοι…πληρώνονται. Το τελευταίο πήγαινε και για τον Βασιλόπουλο μόνο που το θέμα του διαφέρει. Η απόκτηση του Κέσελι όμως ουσιαστικά αποτελεί μήνυμα στον Έλληνα φόργουορντ ότι θα έχει ρόλο στην ομάδα.
Ο Κέσελι αποτελεί μία οικονομική λύση για τις δύο θέσεις των φόργουορντ, παίκτης με δυνατότητες να πετύχει αφήνοντας παράλληλα χώρο στον Βασιλόπουλο και τον Παπανικολάου να παίξουν. Ότι δεν συνέβη την τελευταία διετία για αρκετούς παίκτες.
Ουσιαστικά οι κυπελλούχοι πηγαίνουν πλέον για μία μεγάλη κίνηση. Αποτελεί όνειρο ο Ρούντι Φερνάντεθ και θα τον περιμένουν (αν και ο Ολυμπιακός φαντάζει τρίτη επιλογή πίσω από το ΝΒΑ και την Μπαρτσελόνα). Αν συντόμως δωθεί σε ανταλλαγή, τότε ο Ίβκοβιτς θα χρειαστεί να βρει τον καλύτερό του σουτέρ από το ΝΒΑ κάτι που δεν τον ενθουσιάζει ιδιαίτερα.
Θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα αν ο Μίσκο Ραζνιάτοβιτς διέθετε κάτι καλύτερο από τον εκρηκτικό (γενικώς) Ρίκι Ντέιβις τον οποίο είχε κόψει ο Ολυμπιακός προ διετίας λόγω χαρακτήρα. Έγινε όμως ο Ολυμπιακός η ομάδα ενός ατζέντη; Το ελληνικό μπάσκετ διαλύθηκε από σύνολα των μάνατζερ την περασμένη δεκαετία αφού προπονητές διάλεγαν παίκτες, αμφιβόλου αξίας, από τους ατζέντηδές τους. Πολύ…χρήμα.
Αρχίζουμε και μετράμε: Σπανούλης, Νίλσεν, Κέσελι. Αυτοί είναι οι πελάτες του Ραζνιάτοβιτς στον Πειραιά. Πιθανώς να γίνουν τέσσερις, πιθανώς όχι. Την τελευταία τριετία ο Σέρβος ατζέντης(το γραφείο άνοιξε υπό την σκέπη του γιου του Ίβκοβιτς) είχε σταθερά στον Παναθηναϊκό τρεις παίκτες(Σπανούλης, Κέτσμαν, Τέπιτς, Πέκοβιτς). Ειρήσθω εν παρόδω στον Ολυμπιακό έχει τρεις παίκτες και ο Κώστας Παπαδάκης. Ίσως και…τέταρτο αν αποκτηθεί ο Φερνάντεθ.
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Ίβκοβιτς «ψωνίζει» μόνο από τον τέως συνεργάτη του γιου του, αλλά αν στην αγορά υπάρχουν καλύτεροι παίκτες προτιμώνται όμως αυτοί του Ραζνιάτοβιτς. Αυτό θα το μάθουμε μόνο όταν τελειώσει η χρονιά και συνήθως σε τέτοιες ομάδες ουδείς προπονητής ρισκάρει να στηρίξει τον μάνατζέρ του αφού η καρέκλα του συνδέεται με την πρίζα.
Μέχρι τότε ο Ολυμπιακός συγκεντρώνει τα χρήματά του για την ύστατη κίνηση το δυάρι-πολυβόλο.
Πρακτικά κτίζεται ομάδα με γνώμονα τους ρόλους, το αγωνιστικό πλάνο και όχι το…πάρε χασάπη λεφτά βάλε κρέας. Με δύο χρόνια διακοπή, υλοποιείται το αρχικό πλάνο με την τεράστια πίεση πια να πάρει έναν τίτλο πρωταθλητή καθώς περιθώρια δεν υπάρχουν. Από ότι φαίνεται το διάστημα που προηγήθηκε κόστισε περισσότερα από κάποια…πολλά εκατομμύρια ευρώ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Σακίλ ερχόταν στην Ελλάδα με έξι εκατομμύρια ευρώ, τόσα ζήτησε από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Ένα γερό επικουρικό δηλαδή. Τον χάσαμε τον μπουλντόζα πατριώτες….
