Μπορούμε άνετα. Θέλουμε; Χρειάζεται;
“Δεν είμαστε ομάδα που οικοδομήθηκε για να παίζει επίθεση. Θα προσπαθήσουμε να δουλέψουμε και να βρούμε τρόπους για να πετυχαίνουμε τους πόντους που χρειαζόμαστε”. Ο Βασίλης Σπανούλης είναι πάντα πολύ ειλικρινής όταν μιλάει σχεδόν αυθόρμητος. Θα ήταν
το λιγότερο υποκριτικό να επικρίνουμε την εθνική μας επειδή δεν σκοράρει πολύ όταν την αποθεώναμε δύο χρόνια. Ακόμα και ο γράφων που δεν τρελαίνεται με το κατενάτσιο, από την στιγμή που πανηγύρισε τους θριάμβους σιωπή.
Βεβαίως η Ελλάδα μπαίνοντας στην δεύτερη φάση έχει μία ακόμα μεγάλη ευκαιρία. Τρία παιχνίδια από τα οποία πρέπει να πάρει το ένα, με την Πορτογαλία για παράδειγμα, ώστε να προκριθεί στα προημιτελικά και τους αγώνες νοκ άουτ.
Μεγάλη ευκαιρία αν θέλει ο Παναγιώτης Γιαννάκης να αλλάξει κάτι. Αν χρειάζεται πάνω από όλα να αλλάξουμε το οτιδήποτε. Μην ξεχνάτε ότι πάνω κάτω η ίδια εικόνα εμφανίστηκε στην αρχή του Βελιγραδίου και της Ιαπωνίας. Σε δύο συνεχόμενες χρονιές, η Ελλάδα πήρε τον χρόνο της προκειμένου να βρει αυτό που λέμε, παιχνίδι της.
Το μπάσκετ που παίζουμε έχει έναν σκοπό: την νίκη όταν πρέπει, δηλαδή στα χιαστί. Εκεί η άμυνα, ο αγώνας στους 60 πόντους μπορεί να αποδειχθεί συνταγή θριάμβου από την στιγμή κατά την οποία οι βάσεις αυτού του συνόλου είναι πρώτα να σταματάει-εξοντώνει τον αντίπαλο και μετά να βγάζει σκορ.
Πολλοί ρωτούν αν μπορούμε να πετύχουμε πάνω από 70 πόντους. Έχετε δει πολλές ομάδες με περιφέρεια Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Ζήση, Σπανούλη, την ποιότητα των ψηλών μας και την ποικιλία στις επιλογές; Όχι, όχι, όχι. Άρα υπάρχουν και τα εχέγγυα για να παίξουμε οτιδήποτε μας αρέσει. Έχουμε και τρία παιχνίδια, δύο εκ των οποίων δεν μας πληγώνουν οποιουδήποτε αποτελέσματος. Βεβαίως άντε να το πείτε αυτό σε παιδιά που έχουν την αξιοπρέπεια ενός πρωταθλητή Ευρώπης.
