Οσ(λ)ο… χρειάζεται
Λίγες μέρες έμειναν ως την Τετάρτη (12/9) που θα δείξει σε αρκετά μεγάλο βαθμό τι θα κάνουν έστω κάποιοι από εμάς τον ερχόμενο Ιούνιο. Αν δηλαδή θα βλέπουμε το τουρνουά σε Αυστρία και Ελβετία σε κάποιο παραλιακό καφέ ή αν θα νιώθουμε από κοντά την καλοκαιριάτικη δροσούλα των Αλπεων.
Παρά τα αρκετά προβλήματα τραυματισμών, αλλά και την αγωνιστική απραξία μέρους των παικτών που αντιμετωπίζει ο Οτο Ρεχάγκελ εν όψει της αναμέτρησης του Οσλο, μπορούμε να βρούμε κάποια θετικά στοιχεία.
Πρώτα από όλα το γεγονός ότι υπήρξε κατά τη διαμόρφωση του προγράμματος η προνοητικότητα να κάνουμε το ρεπό μας αρχές Σεπτεμβρίου, σε μια εποχή όπου παραδοσιακά οι Ελληνες ποδοσφαιριστές, είτε αγωνιζόμενοι εντός, είτε εκτός των τειχών, δεν βρίσκονται στην καλύτερη δυνατή αγωνιστική κατάσταση. Ετσι όλη η προσοχή μας είναι στραμμένη σε ένα και μοναδικό αγώνα, αυτόν του Οσλο, χωρίς το ρίσκο νέων ενδιάμεσων τραυματισμών ή ενδεχομένων και τιμωριών.
Ακόμη σημαντικότερο το γεγονός ότι πάμε προς το φινάλε των προκριματικών ως το νούμερο ένα της βαθμολογίας του ομίλου και με τους υπόλοιπους τρεις μνηστήρες να κυνηγούν εμάς. Κι όλα αυτά μετά από ένα θυελλώδες ματς με την Τουρκία, που υπό άλλες συνθήκες θα κόστιζε σίγουρα τη θέση σε προπονητή και ίσως πρόεδρο της ομοσπονδίας, ενώ και σε συνδυασμό με την τιμωρία θα σήμαινε και το τέλος της προσπάθειας και τέλος πάντων την έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους των παικτών στη συνέχεια. Οτι δεν συνέβησαν τα παραπάνω μόνο ως κέρδος και ωριμότητα εκ μέρους όλων δείχνει.
Αντ’ αυτού, μόλις πεντέμισι μήνες αργότερα καθένας που θέλει να πάει στο Euro πρέπει να ξεπεράσει εμάς. Πράγμα που ρίχνει το μπαλάκι του άγχους στους τρεις ανταγωνιστές και συνάμα σχεδόν εκμηδενίζει κάθε περιθώριο απώλειάς τους από εδώ και εμπρός.
Θεωρώ ότι το ματς με τη Νορβηγία κομβικό καθώς με βαθμό ή βαθμούς την Τετάρτη κρατάμε σε απόσταση ασφαλείας εκείνους και πλέον έχουμε ίσως και το περιθώριο απώλειας βαθμών στην Κωνσταντινούπολη τον άλλον μήνα. Ας μην ξεχνούμε ότι οι θέσεις στον ήλιο είναι δύο. Δεν υποτιμώ τη Βοσνία, αλλά αυτή πρέπει να μας κερδίσει στην έδρα μας για να αισιοδοξεί.
Παρεμπίπτοντως να τονιστεί το απαράδεκτο για μια σοβαρή ομοσπονδία να μην έχει ξεκαθαρίσει ένα μήνα πριν το ματς με τη Βοσνία που θα διεξαχθεί οριστικά. Υπάρχει κόσμος που θα ήθελε να παρακολουθήσει το ματς και δεν μπορεί να προετοιμάσει άδεια ή διανυκτέρευση, διότι πρέπει να περιμένει τι ιδέες θα κατεβάσουν οι εγκέφαλοι της ΕΠΟ. Η γερμανική ομοσπονδία ζήτησε πριν λίγες μέρες συγγνώμη και κατανόηση από τους φιλάθλους διότι (με υπαιτιότητα των Ελβετών) δεν γνωρίζει ακόμα που θα διεξαχθεί το φιλικό ματς τον Μάρτιο του 2008, ενώ τα ματς ως τότε έχουν οριστεί με τόπο και ώρα εδώ και μήνες.
Επίσης δεν αγνοώ την Τουρκία, η οποία από την επομένη του ματς στον Πειραιά δείχνει να πληρώνει την υπεροψία της. Ας πάρει και την πρώτη θέση, ουδόλως με απασχολεί. Για να μην αισθάνεται μόνη η ΕΠΟ, υπάρχουν και χειρότερα. Αλλά και μόνο η κίνηση της τουρκικής ομοσπονδίας, που μόλις τρεις μέρες μετά το 1-4, έκλειψε ξενοδοχείο και εγκαταστάσεις στην Αυστρία ως την επομένη του τελικού δείχνει την έλλειψη ρεαλισμού που τους διακρίνει.
Φυσικά και ήταν οδυνηρή ήττα για μας και θρίαμβος για εκείνους, αλλά πέραν του γοήτρου δεν πρέπει να λησμονεί κανείς ότι μόνο τρεις βαθμοί και το πιθανότατο προβάδισμα στα μεταξύ μας ματς για την περίπτωση ισοβαθμίας κερδήθηκαν σε εκείνο το ματς. Για να πάει κάποιος, όμως, σε τελική φάση Euro θέλει άλλους είκοσι και πλέον βαθμούς.
