Ελλάδα-Ισπανία 58-76

Μαδρίτη

Ο εφιάλτης και η…άρνηση

Οταν έρχεται ένας εφιάλτης φροντίζεις να ξυπνάς γρήγορα. Για το μόνο που μπορούμε να ψέξουμε την Εθνική μας είναι ότι αρνούνται, όλοι, να ξυπνήσουν. Εφιάλτης δεν ήταν σε καμία περίπτωση οι Ισπανοί με το υπέροχο κατά διαστήματα μπάσκετ τους. Εφιάλτης παραμένει το δικό μας παιχνίδι στην επίθεση.

Η ήττα με 76-58 ήταν απόρροια του μη εναλλακτικού σχεδίου όλες αυτές τις ημέρες. Βεβαίως πόσο εύκολο είναι να αλλάξει η φύση μίας ομάδας; Καθόλου αλλά και το γεγονός ότι δεν μπορεί να κάνει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα απλά πράγματα, να έχει μία επιθετική φιλοσοφία, ενοχλεί πάνω από όλα τους ίδιους τους παίκτες. Τώρα είναι και οι ευθύνες όλων να μην τους αφήσουμε μόνους. Να δείξουμε ότι για μία φορά δεν είμαστε αγνώμονες και πανηγυρτζήδες. Οχι για αυτά τα σπουδαία παλλικάρια και τον προπονητή τους. Τόσο καιρό μας κρατούσαν. Είναι η στιγμή να τους στηρίξουμε εμείς.

Από νωρίς φάνηκε ότι ο κόσμος στην “Μαδρίδ Αρένα” θα περνούσε ένα όμορφο απόγευμα. Η Εθνική έμεινε νωρίς πίσω στο σκορ με 10-3. Η είσοδος του Μπουρούση βοήθησε κάπως να συμμαζευτεί η κατάσταση και να μειώσουμε 13-9. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδαμε από κοντά τους Ισπανούς. Το σκορ άνοιξε επικίνδυνα όχι απαραίτητα από τον Γκασόλ ή τον Ναβάρο. Το μπάσκετ των αντιπάλων μας έφερε τα περισσότερα δεινά και η δική μας στατικότητα στην επίθεση. Η διαφορά πήγε στο 23-15 με τον Διαμαντίδη να προσπαθεί αλλά να μένει και αυτός από κουράγια.

Το δεύτερο δεκάλεπτο ήταν μία κατηφόρα καθώς οι περιφερειακοί του Ερνάντεθ άνοιγαν τον παιχνίδι και ο Μούμπρου από το βάθος του πάγκου έκανε την διαφορά με επτά πόντους. Το 45-24 δεν ήταν καθόλου τιμητικό για την άμυνά μας η οποία, πιστέψτε μας, λειτουργούσε καλά αλλά ως γνωστόν στο μπάσκετ η καλή επίθεση νικά την καλή άμυνα.

Στο δεύτερο ημίχρονο παρά την σχεδόν τέλεια ελληνική άμυνα, τις αλλαγές του Ερνάντεθ η διαφορά δεν έπεφτε. Μειώσαμε μόνο σε 56-39 στο 30′. Η Ελλάδα σκόραρε μόνο με τρίποντα καθώς η για 30 λεπτά ζώνη του Ερνάντεθ έκλεινε έξυπνα τα ντράιβ σε Σπανούλη, Παπαλουκά. Ακόμα και όταν τους κρατήσαμε για πέντε λεπτά χωρίς καλάθι, η διαφορά μειώθηκε μέχρι το 56-42 στο 34′. Το μόνο που πετύχαμε στην συνέχεια ήταν να δώσουμε ορισμένα εντυπωσιακά καρφώματα στους Ισπανούς για να πουν θεαματικά καληνύχτα στον κόσμο τους.

ΣΤΑΡ

Κανένας.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Η μη ύπαρξη επιθετικού πλάνου. Κάτι πήγε να γίνει στα τελευταία λεπτά όταν ο Παπαλουκάς έπαιζε ένας εναντίον ενός αλλά όταν έγινε αντιληπτό οδήγησε σε νέα λάθη. Ούτε μία κίνηση.

ΣΧΟΛΙΟ

Δεν ξέρω αν η επίθεση είναι μόνο για να κόβει εισιτήρια. Υπήρχαν στιγμές που αυθόρμητα χειροκροτήσαμε μία έξυπνη ισπανική επίθεση γιατί αυτό μας έχει λείψει. Να κάνουμε κάτι ωραίο στην επίθεση. Το πιο απλό που μαθαίναμε στο μίνι. Εναν τρόπο να μπει η μπάλα μέσα. Ισως να παγιδευόμαστε τόσο πολύ στο να σταματήσουμε τον αντίπαλο ώστε ξεχάσαμε πως είναι να δημιουργείς μία φάση. Ο,τι ξεχνάς, το θυμάσαι άμα θέλεις. Ο χρόνος δεν είναι αντίπαλος ακόμα. Θα είναι όμως από την Κυριακή. Κανείς όμως δεν πρέπει να χάνει την πίστη του σε αυτά τα παιδιά και τον προπονητή τους. Τώρα στα δύσκολα μας θέλουν όλους.

Και κάτι ακόμα. Οι διαιτητές μας χρέωσαν με δύο-τρία περίεργα σφυρίγματα. Δεν αδικηθήκαμε, σε καμία περίπτωση, αλλά πρόκειται για το τουρνουά με τους χειρότερους ρέφερι σε σκεπτικό όχι σε αξία.

Τα δεκάλεπτα: 25-13, 45-24, 56-39, 76-58

Ισπανία : Π. Γκασόλ 15 (1), Φερνάντεθ 20 (3), Καμπέθας, Ναβάρο 7 (1), Καλντερόν 4, Ρέγιες 10, Χιμένεθ 8 (2), Ροντρίγκεθ, Μ. Ροντρίγκεθ 4, Μ. Γκασόλ 1, Μουμπρού 7, Γκαρμπαχόσα.

Ελλάδα: Παπαλουκάς 9 (1), Μπουρούσης 10, Ζήσης 3 (1), Σπανούλης 8, Βασιλόπουλος, Πελεκάνος, Χατζηβρέττας 8 (1), Ντικούδης, Τσαρτσαρής 5 (1), Διαμαντίδης 8 (1), Παπαδόπουλος 2, Κακιούζης 5 (1).