Ελλάς – Σερβία, εμείς την επιτυχία
Ο Μπουρούσης δεν έχει γραφείο για να καλέσει τον Ιβκοβιτς σε κατ' ιδίαν συζητήσεις. Έτσι του τα είπε... δημοσίως, στο παρκέ. Ποιός Κρστιτς τώρα, αυτός ήταν απλή... γαρνιτούρα για το γυαλισμένο μάτι του Γιάνναρου που είχε και μεταδοτικές ιδιότητες. Γιατί ένας δεν φτάνει ποτέ σε μια ομάδα που στηρίζεται σε αυτό. Στο να είναι ομάδα δηλαδή. Όλοι ήταν λυσσασμένοι για τη νίκη και κάπως έτσι φτάσαμε στο "τέλος καλό όλα καλά".
“Αδέρφια” μας οι Σέρβοι και μας ενώνουν πολλά κοινά, αλλά στο μπάσκετ πάντα υπερίσχυε η ίντριγκα. Όσο να ‘ναι λοιπόν, η χαρά της πρόκρισης στο Προολυμπιακό που είναι τεράστια επιτυχία τηρουμένων των αναλογιών γι’ αυτή την Εθνική, είχε και το αλατοπίπερό της. Μόνο να έβλεπες τα λαϊκά δικαστήρια που έστησαν οι Σέρβοι περικυκλώνοντας τον “Ντούντα” μετά το ματς για να… αναδειχθούν οι ένοχοι, ήταν μια επιπλέον ικανοποίηση.
Πριν από τον μπασκετικό παράδεισο, όμως, είχε προηγηθεί μια νύχτα στην κόλαση. Όσοι κατάφεραν να μαζέψουν τα κουράγια τους, σήμανα προσκλητήριο μεταξύ των παικτών για να τα μιλήσουν, να τα συμφωνήσουν. Έπρεπε να πειστούν όλοι ότι από μια άδοξα χαμένη ευκαιρία για την τεράστια υπέρβαση, θα ήταν αμαρτία να πάνε χαμένοι οι κόποι και οι φιλοδοξίες δύο μηνών. Όλοι πείστηκαν απ’ ό,τι φάνηκε και η ερώτηση ήρθε αυθόρμητα μετά το ματς.
“Πρόεδρε, πού θα γίνει το προολυμπιακό;” ρωτήθηκε εν μέσω αδιάκοπου χαβαλέ ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο οποίος επισκέφτηκε τα αποδυτήρια για να συγχαρεί ένα προς ένα τα μέλη της ομάδας και να αστειευτεί μαζί τους, αν και.. τρόμαξε βλέποντας τα απλωμένα και δεμένα πόδια του Ζήση και του Μαυροειδή που ήταν οι… πεσόντες της μάχης.
Η σελίδα είχε γυρίσει ήδη, το ματς του Σαββάτου με τους Λιθουανούς είναι κάτι σαν… αποτοξίνωση από την πίεση και το άγχος τριών εβδομάδων και η μοναδική έγνοια που υπάρχει πια είναι αν θα μπορέσουν να αλλαχτούν τα εισιτήρια. Η επιστροφή είναι προγραμματισμένη για τη Δευτέρα, αλλά ελλείψει αγώνα την Κυριακή όλοι δε βλέπουν την ώρα να γυρίσουν στα σπίτια τους.
Πετυχημένοι το δίχως άλλο, αφού το παν είναι να μένεις στο προσκήνιο και να μην έχεις “κενά” καλοκαίρια. Ως ομάδα δηλαδή, διότι τα πρόσωπα όλο και συχνότερα επιλέγουν τέτοια καλοκαίρια για να φορτίζουν τις μπαταρίες. Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία…
