Tiki-taka ball

Η κυριαρχία των αγγλικών ομάδων τα τελευταία χρόνια κι εκείνο το παιχνίδι στο Λονδίνο ίσως είχε αφήσει κάποια ίχνη φόβου στους παίκτες της Μπαρτσελόνα. Για ένα δεκάλεπτο έμοιαζε επιφυλακτική, χωρίς αυτοπεποίθηση, με δυσκολία ακόμη και στην κυκλοφορία της μπάλας, τομέα στον οποίο το παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν έχει ξαναδεί τέτοιο φαινόμενο (οι Ισπανοί επινόησαν τον όρο… tiki-taka, καμία σχέση με το ελληνικό τσούκου-τσούκου μπολ…)

Ένα γκολ στην πρώτη αντεπίθεση ήταν αρκετό για να αλλάξουν όλα.

Η αληθινή Μπαρτσελόνα εμφανίστηκε στο γήπεδο και κάπου εκεί όλα τελείωσαν. Ο φόβος μεταφέρθηκε από την άλλη πλευρά και ο Σερ Αλεξ δεν είχε πια σχέδιο διαφυγής. Οταν είσαι πίσω στο σκορ στο 10’ κι έχεις απέναντί σου την ομάδα που πριν από δύο εβδομάδες έβαλε 6 γκολ στο Μπερναμπέου δεν μπορείς να ρισκάρεις. Περιμένεις υπομονετικά την ευκαιρία σου, από καμιά στημένη φάση. Βλέπεις τον πιτσιρικά που είχες 4 χρόνια στην ομάδα, αλλά δεν πίστεψες ποτέ ως παίκτη – πότε εκτός αποστολής και πότε εξόριστο ως δανεικό στη Σαραγόσα – να καθαρίζει όλες τις σέντρες και να σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί κράτησες τον Βίντιτς και τον έστειλες πίσω στη Βαρκελώνη χωρίς να δώσεις μια ευκαιρία στον… Πικενμπάουερ.

Αν η φάση που περιμένεις δεν έρθει ποτέ, ρισκάρεις στο τελευταίο μισάωρο με περισσότερους επιθετικούς, τρως το δεύτερο, πετάς λευκή πετσέτα από το 70’ και λες κι ευχαριστώ που σε σεβάστηκαν υπερβολικά και δεν είχες τη μοίρα της Μπάγερν και της Ρεάλ.

Είχα ξαναγράψει με λεπτομέρειες πριν από δύο μήνες γιατί αυτή η ομάδα είναι η καλύτερη που έχει εμφανιστεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Πλέον πέρα από το θέαμα και τις εντυπώσεις, μπορούμε να μιλήσουμε με αριθμούς και δεδομένα. 104 γκολ ενεργητικό (71 από αυτά η τριάδα Μέσι, Ετό, Ανρί!) χωρίς καν το πρωτάθλημα να έχει τελειώσει και 157 γκολ συνολικά στις τρεις διοργανώσεις, όπου φυσικά κατέκτησε όλα τα τρόπαια, πετυχαίνοντας το πρώτο τρεμπλ στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Μοίρασε 5άρες και 6άρες στη μισή Primera Division, έριξε 4 στη Μπάγερν, 5 στη Λιόν, 6 στη Ρεάλ Μαδρίτης… Κι όλα αυτά όχι τη δεκαετία του ’60 ή του ’70 που οι παίκτες περπατούσαν, αλλά σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο βασίζεται πολύ περισσότερο στη δύναμη, την ταχύτητα, την τακτική και που το να καταστρέψεις είναι πολύ ευκολότερο από το να δημιουργήσεις.

Ομως πέρα από αυτά τα κατορθώματα η φετινή Μπάρτσα πέτυχε κάτι πολύ πιο σημαντικό για τον σύλλογο. Τον έκανε ισότιμο μέλος των μεγάλων της Ευρώπης, όχι μόνο γιατί έπιασε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις 3 κατακτήσεις αλλά κυρίως γιατί αποτίναξε μια για πάντα τη ρετσινιά του loser, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερο βάρος στη φανέλα. Πριν μπει ο Μάιος η Μπαρτσελόνα είχε κερδίσει τις εντυπώσεις, αλλά θα μπορούσε να είχε μείνει τελικά με άδεια χέρια. Με τη διαφορά στους 4 βαθμούς πήγε στη Μαδρίτη και έκανε πλάκα στην… φορμαρισμένη Ρεάλ, πήρε παλληκαρήσια πρόκριση με 10 παίκτες στο Λονδίνο, γύρισε τον τελικό του κυπέλλου, αν και δέχτηκε γκολ με το καλησπέρα και στον χθεσινό τελικό, όχι με τη Σαμπντόρια ή την Αρσεναλ αλλά κόντρα σε έναν αντίπαλο με θεωρητικά μεγαλύτερο ειδικό βάρος, εμπειρία και πνεύμα νικητή, έκανε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να μοιάζει με ομάδα της σειράς.

Τι μένει; Η συνέχεια. Εχοντας κατακτήσει τα πάντα φέτος, η νέα πρόκληση της Μπαρτσελόνα είναι να γίνει η πρώτη ομάδα που κατακτά για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το Champions League. Οσο εύκολο φαίνεται αυτή τη στιγμή για την «ομάδα από το μέλλον», τόσο δύσκολο είναι στην πράξη. Το απέδειξαν τα τελευταία 15 χρόνια η Μίλαν, η Γιουβέντους, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
O επόμενος τελικός της διοργάνωσης θα διεξαχθεί στη Μαδρίτη κι οι οπαδοί της Μπάρτσα φαντασιώνονται ήδη τον Κάρλες Πουγιόλ να σηκώνει την κούπα μέσα σε ένα Σαντιάγο Μπερναμπέου βαμμένο στα χρώματα των μπλαουγράνα…