Ξέχασα… Εδώ είναι Ελλάδα

Την Κυριακή το βράδυ έγινε το πιο τρελό ντέρμπι των τελευταίων ετών και αντί να χαιρόμαστε που είδαμε επιτέλους λίγη μπάλα και πολλά γκολ, σπεύσαμε να κατακρίνουμε τις άμυνες των δύο ομάδων που ήταν οι υπεύθυνες για το over.

Γκρινιάζουμε όταν βλέπουμε κακό θέαμα και λίγα γκολ, γκρινιάζουμε όταν βλέπουμε πολλά γκολ και διακυμάνσεις στο σκορ. Είμαστε αγνώμονες. Αυτό ξέρω να πω. Μας δίνουν γάιδαρο και τον κοιτάζουμε στα δόντια. Εχουμε γίνει χειρότεροι και από μικροβιολόγο που ψάχνει μέσα από τον φακό να βρει τη γιατρειά.

Μπήκαν έξι γκολ και σπεύσαμε να τονίσουμε όλοι ότι τα δύο από αυτά ήταν αυτογκόλ. Μπήκαν έξι γκολ και σπεύσαμε να φωνάξουμε όλοι ότι φταίνε τα λάθη της άμυνας ΑΕΚ και Ολυμπιακού. Μπήκαν έξι γκολ και πάλι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Και το αστείο; Σε ένα από τα πιο γεμάτα παιχνίδια του φετινού πρωταθλήματος, η πρώτη ερώτηση που τέθηκε στον Τάκη Λεμονή στη συνέντευξη Τύπου, αφορούσε τη διαιτησία. Γιατί; Μα γιατί οι περισσότερες αθλητικές εφημερίδες εξυπηρετούν το οπαδικό συμφέρον. Απλά πράγματα.

Εξι γκολ σε ντέρμπι ελληνικού πρωταθλήματος, τρεις ανατροπές και πάλι κάτι έχουμε να πούμε. Λες και στα άλλα ντέρμπι, αυτά των προηγμένων πρωταθλημάτων, οι ομάδες βάζουν γκολ κόντρα σε οργανωμένες και πειθαρχημένες άμυνες.

Για φέρτε στο μυαλό σας το πρόσφατο 6-3 της Αρσεναλ επί της Λίβερπουλ. Για θυμηθείτε λίγο την εικόνα της άμυνας των «κόκκινων»; Μήπως ήταν σαν τρύπιο πουλόβερ; Μήπως τα περισσότερα γκολ της Αρσεναλ προήλθαν από λάθη του τερματοφύλακα; Αλλά ξέχασα. Εκεί είναι Αγγλία, εδώ είναι Ελλάδα. Εκεί αν λήξει ένα ντέρμπι 4-4 με πέντε αυτογκόλ θα πούμε για το καλύτερο και συναρπαστικότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, ενώ εδώ όταν ένα ματς λήγει 3-3 με δύο αυτογκόλ, αναλύουμε τα λάθη στις στημένες φάσεις, τις τρύπιες άμυνες και το χαμηλό επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου.