Οχι στον αποπροσανατολισμό

Ψυχολογικό λοιπόν το πρόβλημα της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας; Δεν θα το λέγαμε. Αυτή η ομάδα απαρτίζεται από
παίκτες γεννημένους για τα δύσκολα, που παίζουν στα πιο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα της Ευρώπης, που έχουν χύσει κιλά ιδρώτα στα παρκέ της Ευρωλίγκας. Εχουν βρεθεί αρκετές φορές στριμωγμένοι στα σχοινιά και ξέρουν να λειτουργούν κάτω από πίεση. Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι παίκτες είναι ρομπότ και ότι ξεπερνούν την απογοήτευση της ήττας με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλά επίσης
δεν ισχυριζόμαστε ότι η Εθνική αποτελεί από
12 αδύναμους χαρακτήρες που τα βάφουν
μαύρα με το παραμικρό.

Υπάρχει πρόβλημα κινήτρου; Αποκλείεται! Θα μας συγχωρήσετε το απόλυτο της απάντησης αλλά δεν πιστεύουμε ότι χορταίνει κάποιος να πίνει το νέκταρ της νίκης και της κατάκτησης ενός τίτλου. Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης έχει σηκώσει 18 κούπες στην καριέρα του και ακόμη δηλώνει πεινασμένους για ακόμα περισσότερους. Δεν πεινάει ο Ζήσης; Ο Μπουρούσης; Ο Βασιλόπουλος; Ο Ντικούδης; Ο Διαμαντίδης;. Τα παιδιά αυτά βρίσκονται στην ακμή της καριέρας τους, ο κορεσμός ακόμα δεν τα έχει αγγίξει. Η τέλος πάντων, θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν τα έχει αγγίξει.

Επίσης, κάποιες διάσημες πένες στη χώρα μας άφησαν και υπονοούμενα για τη συνδικαλιστική δράση των παικτών φέτος ισχυριζόμενοι ότι οι διεθνείς δεν ήταν συγκεντρωμένοι έχοντας το μυαλό τους στον ΠΣΑΚ και στα συμβόλαια των αθλητών στην Α2; Καλό θα είναι να σταματήσουμε να λαϊκίζουμε. Τόσα χρόνια οι παίκτες γίνονταν αποδέκτες κριτικής ότι στρογγυλοκάθονται πάνω από το συμβόλαιά τους και δεν δίνουν δεκάρα για τους χαμηλόμισθους συναδέλφους τους. Τώρα που αποφάσισαν να δράσουν θα τα ακούσουν και πάλι; Η προετοιμασία της Εθνικής έγινε κανονικά, τα φιλικά επίσης, διάθεση υπήρχε, όπως και ο χρόνος για να διορθωθούν όλα τα κακώς, αγωνιστικά, κείμενα.

Αρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα της ” επίσημης αγαπημένης” είναι καθαρά αγωνιστικό. Δεν ωφελεί να απασχολούμαι το μυαλό μας με άλλες θεωρίες και σκέψεις. Πρώτο μέλημα του Παναγιώτη Γιαννάκη είναι η αγωνιστική βελτίωση των παικτών του, κυρίως στην επιθετική λειτουργία όπου, κατά γενική ομολογία, υπάρχει σαφές πρόβλημα.

Αποκλείεται ο «δράκος» να μην έχει εναλλακτικά σχέδια στο μυαλό του για το πώς θα φτάνουμε στο αντίπαλο καλάθι. Απλώς ακόμα δεν τα έχουμε δει σε πλήρη εφαρμογή στο παρκέ. Αποκλείεται επίσης ο κόουτς να μην έχει διαπιστώσει ότι ο Λάζαρος Παπαδόπουλος χρειάζεται περισσότερη βοήθεια από τους συμπαίκτες του έτσι ώστε να βρει τον εαυτό του. Για τον Γιαννάκη μιλάμε, όχι για κάποιον προπονητή που μπήκε τώρα για πρώτη φορά στο γήπεδο να προπονήσει.

Πέραν όλων των άλλων, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ισπανία έχει, στην παρούσα φάση, καλύτερη ομάδα από τη δική μας. Οι αυτοματισμοί τους στην επίθεση έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο, στην άμυνα υπάρχει τρομερή αλληλοκάλυψη, οι παίκτες τους σε ταλέντο υπερτερούν των δικών μας. Ανίκητοι πάντως οι Ισπανοί δεν είναι και αυτό αποδείχθηκε ήδη σε αυτό το τουρνουά. Στο κάτω-κάτω η δική μας Εθνική πέταξε έξω τους Αμερικανούς, αποκλείεται να μην μπορεί να νικήσει και την Ισπανία.

***Mία τελευταία παρατήρηση. Μετά από μία καθαρή ήττα με 18 πόντους διαφορά χρήσιμο θα είναι να αποφεύγονται τα σχόλια για τη διαιτησία. Όχι τίποτα άλλο αλλά με την τακτική αυτή κουκουλώνουμε τα πραγματικά προβλήματα και χάνουμε το προσανατολισμό μας. Δεν έχουμε ευνοηθεί άλλωστε λίγες φορές.