Τα συμπεράσματα των πρώτων αγώνων της φάσης των 16

Τι είδαμε

Την αρχή της πτώσης του αγγλικού ποδοσφαίρου. Μετά από μία δεκαετία σε πολύ υψηλά στάνταρ και σχεδόν μόνιμες παρουσίες στις προχωρημένες φάσεις, τα πρώτα ψήγματα διαφάνηκαν το 2009, όταν για πρώτη φορά μετά από 7 σεζόν δεν υπήρχε εκπρόσωπος του Νησιού στα ημιτελικά. Φέτος, ίσως να μην υπάρξει αγγλική ομάδα μία φάση νωρίτερα, ως αποτέλεσμα του τέλος εποχής σε Άρσεναλ και Τσέλσι (στην πρώτη περίπτωση ο Αρσέν Βενγκέρ δεν το έχει παραχθεί, στη δεύτερη ο Αντρέ Βίλας Μπόας προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα με λάθος τρόπο). Τον Δεκέμβριο, η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση είχε αποχαιρετήσει τις 2 ομάδες που διεκδικούν το πιο διαφημισμένο πρωτάθλημα. Αμφότερες, δε, σε μεταβατική περίοδο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μονιμότητα της παρουσίας τους στο Champions League. Κι αν η αλλαγή της Μάντσεστερ Σίτι μοιάζει να είναι προς το καλό (αλλά με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι προπονητή, ένα ασύνδετο ρόστερ και δίχως πολυδάπανες μεταγραφές πλέον κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά), αυτή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι σίγουρα προς το άγνωστο. Και η απώλεια των δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από την UEFA για όσους μείνουν τελείως εκτός ή όσους δεν προχωρούν από τη φάση των ομίλων, αναπόφευκτα θα καθυστερήσει την επιστροφή στην πρότερη δόξα.

Ο ΑΠΟΕΛ μπορεί. Οι πρωταθλητές Κύπρου κινούνται στο μέτρο του δυνατού. Το φάσμα των ικανοτήτων τους εκτείνεται μέχρι εκείνο το σημείο και γεμίζουν ισόποσα τον δείκτη απόδοσης σε κάθε παιχνίδι τους. Με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ενδεδειγμένο για κάθε ομάδα που υπολείπεται σε μέγεθος σε σχέση με τα μεγαθήρια της διοργάνωσης. Η Εθνική Ελλάδας, εξάλλου, άνοιξε το δρόμο για κάθε ονειροπόλο. Το ζήτημα έγκειται στην αντίδραση του αντιπάλου. Στη φάση των ομίλων, Ζενίτ, Σαχτάρ, Πόρτο, είχαν είτε καθυστερημένη, είτε μηδαμινή ανταπόκριση. Στα νοκ άουτ, η Λιόν δεν ξέφυγε από αυτήν τη συνθήκη. Πίεσε, μόχθησε, προσπάθησε, αλλά αρκέστηκε στο ελάχιστο πηλίκο του ενός τέρματος. Το εύθραυστο 1-0 καλείται να υπερασπιστεί με την πρώτη εκτός έδρας ευρωπαϊκή παρουσία μετά την παρωδία του 7-1 στο Ζάγκρεμπ. Μόνο που στην Κύπρο, για πολλούς και διάφορους λόγους, η κατάσταση θα είναι διαφορετική. Εάν έλειπε κάτι από την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στο “Ζερλάν” ήταν εκείνη η πίστη πως έστω και με σπόντα, έστω και από το πουθενά, θα φτάσει στο γκολ, στη μία φάση εκείνη που ο Αΐλτον ή κάθε ενδιαφερόμενος θα μετατρέψει σε γκολ. Υπό την αίρεση πως θα ανακτήσει αυτό το προτέρημα, ο ΑΠΟΕΛ είναι σε θέση να διεκδικήσει επέκταση του ονείρου του, μιας και οι Κρις, Μπακαρί Κονέ, Ντέγιαν Λόβρεν και σία δύσκολα θα κρατήσουν ανέπαφη την εστία τους για 2ο παιχνίδι με τον ίδιο αντίπαλο. Στη Γαλλία δεν τα καταφέρνουν, γι’ αυτό και κινδυνεύουν να απουσιάσουν από το (επόμενο) Champions League για πρώτη φορά απο το 1999. Θα το πετύχουν στο ΓΣΠ;

Πάρτι στις εξέδρες. Η γιορτή στη Νάπολη είχε αρχίσει πολύ πριν τον αγώνα. Όταν, δε, ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά, οι εξέδρες του “Σαν Πάολο” πλημμύρισαν με κραυγές ευτυχίας και επιφωνήματα χαράς. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν δεκάδες χιλιάδες φίλοι σε ένα γήπεδο δεν συγκρίνεται με αυτό που συμβαίνει όταν σε έναν αγώνα συμμετέχει μία ολόκληρη πόλη. Και αυτό συνέβη στο Νάπολι-Τσέλσι. Τα εύσημα, όμως, θα πρέπει να δοθούν σε μία άλλη πόλη, πολύ πιο βόρεια και με πολύ πιο χαμηλές θερμοκρασίες. Στο “Λουζνίκι” της Μόσχας συγκεντρώθηκαν περίπου 70.000 φίλαθλοι, στην πλειοψηφία τους της ΤΣΣΚΑ, αψηφώντας το πολικό ψύχος. Η διάθεση να παρακολουθήσουν τους αγαπημένους παίκτες εντός κι εκτός συνόρων υπερκέρασε κάθε ένστικτο επιβίωσης, με συνέπεια να σημειωθεί ρεκόρ προσέλευσης στο στάδιο. Το ίδιο εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να γίνει στο “Βελοντρόμ”, όπου έχει κλείσει μία ολόκληρη κερκίδα λόγω ανακαίνισης εν όψει Euro 2016. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Μασσαλοί άφησαν μόνη την ομάδα του, αφού γέμισαν κάθε άλλο κάθισμα που υπήρχε στο γήπεδο και ακούγονταν σαν να ήταν γεμάτο. Και όλα αυτά, συνοδευόμενα με κόσμια συμπεριφορά…

Τι δεν είδαμε

Την άμυνα της καλύτερης ομάδας όλων των εποχών. Καλός ο Μέσι, καλός ο Τσάβι, καλός ακόμα και ο Σέρχιο Μπουσκέτς. Παρ’ όλα αυτά, εάν η Μπαρτσελόνα διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο της κορυφαίας ομάδας στην ιστορία, ή έστω της κορυφαίας ομάδας του 2012, θα πρέπει να βρεί γιατρικό στον ανασταλτικό τομέα. Μία ομάδα που στήθηκε με αμυντικούς προσανατολισμούς κατάφερε να ταρακουνήσει την αμυντική λειτουργία των “μπλαουγκράνα” ουκ ολίγες φορές. Η μέχρι πρότινος αυταπόδεικτη έννοια της αλληλοκάλυψης στο παιχνίδι των Καταλανών έχει πάει περίπατο εδώ και λίγες εβδομάδες και τα ατομικά λάθη, κυρίως όσον αφορά στις τοποθετήσεις των αμυνομένων, κόστισαν 1 γκολ και αρκετές φάσεις από πλευράς Γερμανών. Και όλα αυτά απόντος του Γεράρδ Πικέ, του πλέον ντεφορμέ παίκτη της Μπαρτσελόνα το τελευταίο δίμηνο, που έχει υποπέσει σε ένα σωρό γκέλες (εάν τις εξετάσουμε υπό το πρίσμα του πήχη που έχει τεθεί) στα παιχνίδια εκείνα, όπου ουσιαστικά η Μπαρτσελόνα έχασε τον ισπανικό τίτλο. Οι κλυδωνισμοί του 3-4-3 (όταν δεν εφαρμόζεται κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης) οφείλουν να αφυπνίσουν τον Πεπ Γκουαρδιόλα, πριν χαθεί ο πιο σημαντικός στόχος για φέτος. Και ναι, όλα αυτά μετά από μία εκτός έδρας νίκη 3-1…

Πάσα, πάσα, πάσα. Αυτό φώναζε κάθε φίλος της Μπάγερν Μονάχου βλέποντας τους Φρανκ Ριμπερί και Άριεν Ρόμπεν να ταλαιπωρούν την μπάλα στην αναμέτρηση με τη Βασιλεία. Κάποτε, στον καιρό των “παχιών αγελάδων”, αυτή η κατάχρηση συγχωρείτο από τη στιγμή που οι Βαυαροί πετύχαιναν το σκοπό τους. Φέτος, όμως, και ιδίως μετά τη χειμερινή διακοπή, η ομάδα του Γιουπ Χάινκες εμφανίζεται αγνώριστη και μέσα σε ένα κλίμα αδιαφορίας και πεποίθησης πως το όνομα και η βαρύτητα της φανέλας θα παραμερίσει την ικανότητα του αντιπάλου, την έχει πατήσει. Οι 2 αστέρες της προπέρσινης φιναλίστ του θεσμού, διασταύρωσαν τα “ξίφη” τους διεκδικώντας το ρόλο του ηγέτη σε ακόμα ένα παιχνίδι και το μόνο που κατάφεραν ήταν να σπαταλήσουν επιθέσεις. Και ήδη, για τον Ολλανδό τα πράγματα είναι δύσκολα, αφού ο προαλειφόμενος για διάδοχός του, Τζερντάν Σακιρί, βρισκόταν στην πλευρά του νικητή σε αυτό το ματς.

Τον Μουρίνιο στον πάγκο της Ίντερ. Όλα τα άλλα είχαν σχεδιαστεί με τρόπο που θύμιζε κάτι από Special One. Ο Κλαούντιο Ρανιέρι, πολέμιος τα τελευταία χρόνια του Πορτογάλου, με απίθανες ατάκες να εκτοξεύονται εκατέρωθεν, αποφάσισε να υιοθετήσει τα σχέδια του νυν προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, με τα οποία οδήγησε την Ίντερ στην κορυφή της Ευρώπης το 2010. Εννέα παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό του “Σαντιάγο Μπερναμπέου”, άμυνα πάνω απ’ όλα και εφόσον η ατομική ικανότητα των παικτών δημιουργήσει κάποια αξιοποιήσιμη φάση, καλοδεχούμενη. Το πλάνο δεν έπιασε, η Ίντερ ηττήθηκε για ακόμα μία φορά φέτος και ο Ρανιέρι σε 2 εβδομάδες θα παίξει το μέλλον του συλλόγο, με τους Τζιουζέπε Μπαρέζι και Λουίς Φίγκο να προετοιμάζονται ως υπηρεσιακή λύση.

Τι θα δούμε

Το αουτσάιντερ του 2012. Το 2010 ήταν η Λιόν, το 2011 ήταν η Σάλκε. Πιο παλιά ήταν η Βιγιαρεάλ, η Λιντς, ο Παναθηναϊκός, η Ντιναμό Κιέβου, η Αϊντχόφεν. Σπανίως οι ομάδες που φτάνουν μέχρι τα ημιτελικά είναι και οι 4 φαβορί για τέτοια πρόοδο. Η αναζήτηση της φετινής έκπληξης έχει εστιαστεί από τη φάση των ομίλων στη Νάπολι. Οι “παρτενοπέι” συνεχίζουν το πάρτι τους και μετά το βαρύ χειμώνα που πέρασαν, με αρνητικά αποτελέσματα στη Serie A, με σαφή βλέψη να φτάσουν όσο ψηλότερα μπορούν. Ήδη έχουν στείλει μήνυμα προς κάθε ενδιαφερόμενο μέσω Μάντσεστερ Σίτι και Τσέλσι και εφαρμόζοντας τη συνταγή της νίκης με την ίδια δοσολογία σε κάθε παιχνίδι, καρπώνονται το ίδιο αποτέλεσμα: επιτυχία. Μέχρι στιγμής η τύχη έχει σταθεί εναντίον των απόγονων του Ντιέγο Μαραντόνα, αλλά η ζαριά η καλή δύναται να τους προσφέρει απλόχερα το χάρτη για την ημιτελική φάση. Έχοντας 10 παίκτες στην ενδεκάδα που μπορούν να τα βγάλουν πέρα σε οποιαδήποτε φυσική ζούγκλα (και να συνοδεύσουν τον πιο… καλομαθημένο Μάρεκ Χάμσικ), το σύνολο του Βάλτερ Ματσάρι τρέχει με ταχύτητα… Λαβέτσι να προλάβει το “εισιτήριο” για την έκπληξη της σεζόν.

Τη Μίλαν να… εάν, εφόσον, ίσως, με την προϋπόθεση, υπό τον όρο. Ένα ρόστερ που επιτίθεται με τους Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς, Αλεσάντρε Πάτο, Ρομπίνιο, Αντόνιο Κασάνο (τουλάχιστον στην αρχή της σεζόν) και τον 5ο σκόρερ στην ιστορία του θεσμού (μέχρι να τον περάσει σε 1-2 ματς ο Μέσι) Φίλιπο Ιντζάγκι είναι αδιανόητο να προκαλεί έκπληξη εάν σκοράρει 4 τέρματα σε ένα παιχνίδι. Κι όμως, η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης τα τελευταία 25 χρόνια βρίσκεται πλέον στη σκιά του παλιού καλού εαυτού της και του clasico, με συνέπεια ακόμα και τέτοιες επιβλητικές εμφανίσεις να μη συνοδεύονται από νοητικό άλμα στις εξέδρες της “Άλιαντς Αρένα”, παρέα με το υπερμέγεθες τρόπαιο. Ο δρόμος μέχρι τον τελικό του Μονάχου δεν στρώθηκε με ροδοπέταλα εξαιτίας της εμφάνισης απέναντι στο κακέκτυπο της Άρσεναλ, ούτε επειδή οι “ροσονέρι” αντιστάθηκαν στην Μπαρτσελόνα στους ομίλους. Η διαφορά με τις προηγούμενες χρονιές βρίσκεται στο βλέμμα συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών-ηγετών, που ευνοείται από το βάρος της ευθύνης που προκαλεί μία τέτοια φανέλα, για τη 2η πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία του θεσμού. Βέβαια, από τη θεωρία μέχρι την πράξη (κλήρωση με μία εκ των Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπάγερν Μονάχου), υπάρχει μεγάλη απόσταση…

Την “επαγγελματική” πρόκριση της Ρεάλ. Ο Ζοζέ Μουρίνιο το έχει ως δόγμα: ισοπαλία δίχως παθητικό εντός έδρας ή ισοπαλία με γκολ εκτός έδρας ίσον επαναληπτικοί στο χέρι του. Η κατάσταση θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο απλή, εάν η ΤΣΣΚΑ Μόσχας δεν ισοφάριζε στο 93ο λεπτό του αγώνα (1 από τα 8 γκολ που σημειώθηκαν στο τελευταίο τέταρτο των παιχνιδιών), ωστόσο το 1-1 δεν απασχολεί τον Πορτογάλο περισσότερο από το ταξίδι στην Ανδαλουσία για το ματς πρωταθλήματος με την Μπέτις που προηγείται του επαναληπτικού. Πρώτος στόχος για τους “μερέγκες” είναι το Champions League, αφού το πρωτάθλημα μοιάζει τελειωμένο και το κύπελλο είναι τελειωμένο, ωστόσο καμία ομάδα του Μουρίνιο δεν έχει αποτύχει μετά από τέτοιο αποτέλεσμα και σίγουρα ο Κριστιάνο Ρονάλντο των 122 γκολ με τη λευκή φανέλα δεν θα επιτρέψει να γίνει τώρα η αρχή. Χωρίς κόπο, με θέαμα, η πρόκριση θα έρθει απέναντι σε μία ομάδα που απόντος του τραυματία τερματοφύλακα Ιγκόρ Ακινφέεφ, δεν έχει κατάλληλες μονάδες να σταματήσει τη Ρεάλ στο “Μπερναμπέου”.