Υπάρχει ελπίδα για την Εθνική

Η ήττα, με μεγάλη μάλιστα διαφορά που ίσως παίξει το ρόλο της, από την Ισπανία, στην πρεμιέρα της δεύτερης φάσης του Ευρωμπάσκετ, δεν είχε μόνο
ψυχολογικό αντίκτυπο για την Εθνική.
Είχε και βαθμολογικό. Σε συνδυασμό με τη νίκη της Ρωσίας επί της Πορτογαλίας, το χειροπιαστό που διεκδικεί πλέον η “επίσημη αγαπημένη” είναι η πρόκριση μέσω της
τρίτης θέσης και η διασταύρωση με τον δεύτερο του άλλου ομίλου. Τι χρειάζεται η ομάδα προκειμένου να τα καταφέρει; Το
απόλυτο στους αγώνες με την
Κροατία και την
Πορτογαλία. Δύο νίκες και η τρίτη θέση πίσω από τις Ισπανία ή Ρωσία (ανάλογα με τη σειρά που θα καταταχθούν) θα είναι λογικάεξασφαλισμένη, καθώς ακόμη κι αν υπάρξει ισοβαθμία με τους Δαλματούς
θα υπερτερούμε χάρη στο μεταξύ μας παιχνίδι. Κοινώς όλα είναι
στο χέρι των παιδιών, αρκεί να παρουσιαστούν κατά τι πιο παραγωγικοί στη συνέχεια του τουρνουά.

Φτάνοντας, λοιπόν, στα προημιτελικά (βιαζόμαστε λίγο), θα περιμένουμε μία εκ των Λιθουανίας, Σλοβενίας, Γαλλίας ή Γερμανίας (με λιγότερες πιθανότητες Ιταλίας και Τουρκίας). Αν εξαιρεθεί η παρέα του Γιασικεβίτσιους, η οποία αν και τη νικήσαμε στο Ακρόπολις, βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, οι άλλες όλες είναι ομάδες στα μέτρα μας. Οι Σλοβένοι δεν διαθέτουν την ελληνική ποιότητα, οι Γάλλοι είναι του… χεριού μας, οι Γερμανοί έχουν μόνο το Νοβίτσκι, ενώ Ιταλοί και Τούρκοι ψάχνονται (όπως κι εμείς).

Όλα αυτά βέβαια θα εξαρτηθούν από την πορεία της Εθνικής. Δεν αμφιβάλλουμε πως θα νικήσουμε την Πορτογαλία, ωστόσο μια ήττα από την Κροατία, κάτι που φυσικά απευχόμαστε, θα μας βάλει σε περιπέτειες που δεν πρέπει. Γι’ αυτό και η κυριακάτικη αναμέτρηση με την ομάδα του Γιάσμιν Ρέπεσα είναι ο πρώτος από τους πέντε τελικούς που ακολουθούν ως το κύπελλο. Ονειροπόλοι; Ίσως. Αυτά τα παιδιά, όμως, μας έκαναν να πιστεύουμε στο ανώτερο. Μην τον ξεχνάμε…