Καπόνο, ο Μάρεϊ του 2013
Ο Τζέισον Καπόνο ήρθε ως ο δεύτερος μεγαλύτερος σουτέρ που έπαιξε ποτέ στην Ελλάδα. Φεύγει ως ο ...Τρέισι Μάρεϊ του 2013.
Ο Τζέισον Καπόνο ήρθε ως ο δεύτερος μεγαλύτερος σουτέρ που έπαιξε ποτέ στην Ελλάδα. Φεύγει ως ο …Τρέισι Μάρεϊ του 2013. Ως ο καινούργιος Μάρκους Χάισλιπ. Ως μία…εξαιρετική επιλογή παίκτη η οποία δεν ταίριαζε σε αυτό το οποίο ήθελε να κάνει η ομάδα όχι όταν αποκτήθηκε, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο της χρονιάς.
Δεν περιμέναμε ότι θα συνέβαινε και φέτος ότι βλέπαμε στο εγγύς παρελθόν όταν μεγάλοι παίκτες είτε δεν μπορούσαν να μπουν στην φιλοσοφία (Ντελκ, Χάισλιπ) είτε χρειαζόταν κάτι διαφορετικό (Μάρεϊ).
Δεν αισθανόταν ασφαλής με τον Καπόνο…
Ο Καπόνο …έμπλεξε με τον Παναθηναϊκό ο οποίος βρήκε πολύ γρήγορα την ταυτότητα που ήθελε ο Πεδουλάκης: μία ομάδα η οποία θα παίζει πολύ δυνατή άμυνα και δεν θα υποχρεώνεται να…κρύβει παίκτες. Στους τελευταίους αγώνες οι κυπελλούχοι χρειάστηκε να ρίχνουν τα σχήματά τους έχοντας αντιπάλους με τρεις κοντούς.
Σε αυτό το σκεπτικό ο Έλληνας προπονητής δεν αισθανόταν ασφαλής με τον Καπόνο καθώς οι αντίπαλοι τον απομόνωναν και του επιτίθονταν. Βεβαίως αποτελούσε έναν επιθετικό πονοκέφαλο αλλά η φιλοσοφία του προπονητή ξεκινάει από το αμυντικό κομμάτι.
Οι αποδείξεις του Καπόνο…
Αυτό δεν σημαίνει πως ο Αμερικανός δεν θα έπαιζε, όταν όμως αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα, ήταν σίγουρος πως σε αντίθεση με το ΝΒΑ, θα έβρισκε χρόνο συμμετοχής ξεκινώντας μία καινούργια καριέρα. Αντ’ αυτού, συνάντησε ένα ωραιότατο deja vu και παράλληλα δίπλα στο μπουκάλι με το νερό είχε και το οβερλάι.
Έτσι έφτασαν στο τέλος της διαδρομής. Ο Πεδουλάκης τον υπολόγιζε για συγκεκριμένους αγώνες, ο Καπόνο περίμενε πως θα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο αφού ο απώτερος σκοπός του ήταν να δείξει στις ΗΠΑ, πως ακόμα μπορεί να προσφέρει ή να μείνει στον Παναθηναϊκό (και σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα υψηλού επιπέδου) για τα επόμενα χρόνια.
Η νέα ταυτότητα του ΠΑΟ…
Σε αυτές τις ιστορίες, το δίκιο είναι κάπου στην μέση διότι ένας Παναθηναϊκός ο οποίος αναζητά νέα ταυτότητα θα πρέπει να βρίσκει τρόπο να αξιοποιήσει ή να …κρύψει τις αδυναμίες ενός τόσο ποιοτικού παίκτη. Αυτό θα έπρεπε να κάνει, αυτό όμως αντιβαίνει στη φιλοσοφία του Πεδουλάκη και αρκετών προπονητών.
Ένα θετικό, αναλόγως των αποτελεσμάτων, από την ιστορία, είναι ότι η διοίκηση αποδεικνύει εμπράκτως πως ο Έλληνας τεχνικός είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για το αγωνιστικό κομμάτι χωρίς καμία έξωθεν πίεση. Εδώ θα μιλήσουν μόνο τα αποτελέσματα.
Διαβάστε ακόμη:
