Τέρμα τα δώρα στην αρκούδα

Επέλεξε το δικό του δρόμο. Δεν φεύγει από αυτόν. Αυτός ανέστησε αγωνιστικά τον Ολυμπιακό, αυτός τον οδήγησε στη νίκη της Μόσχας, ο ίδιος, και αν του το πείτε θα σας πάρει στο κυνήγι, παίρνει τα εύσημα της μεγάλης επιτυχίας. Σε αυτόν λοιπόν, χρεώνεται, ένας φίλος σωστά διόρθωσε σε προηγούμενο κείμενο, ένα μεγάλο μέρος της ήττας της Πέμπτης. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι γεννημένος μπροστάρης. Σε όλη του η καριέρα προτιμάει να προχωράει μπροστά και να τον ακολουθούν οι άλλοι. Εμπνέει δεν εμπνέεται, κάτι που ως παίκτης το πλήρωσε σε ορισμένα μεγάλα παιχνίδια θυσιάζοντας τον εαυτό του για τους υπολοίπους. Στο τέλος δικαιώνεται.

Ο Ολυμπιακός που βλέπουμε στηρίζεται στη δική του συλλογιστική, στο μεγαλύτερο βαθμό, κρατώντας λίγα από τη παρουσία Γκέρσον. Όπως οι παίκτες μαθαίνουν αγώνα με τον αγώνα, το ίδιο και ο Γιαννάκης που για πρώτη φορά κοουτσάρει σε αυτό το επίπεδο.

Η ΤΣΣΚΑ πιο έμπειρη ομάδα δεν είχε κανένα πρόβλημα να πει ευχαριστώ όταν της δόθηκε το δώρο. Μη γελιέστε. Ο προπονητής των ερυθρολεύκων ήταν ο τελευταίος που πίστεψε ότι ο αγώνας τελείωσε στο 27-15 του 10 γι αυτό το λόγο προχώρησε στη κίνηση που εκ των υστέρων φάνηκε να κρίνει τον αγώνα. Η απόσυρση της πεντάδας που πήρε τη διαφορά αποτελεί προφανώς ένα σφάλμα που κόστισε. Περισσότερο όμως κόστισε η αλλαγή λογικής.

Για 10 λεπτά ο Ολυμπιακός συνέχιζε όπως στη Μόσχα, μέχρι το 36. Μπάσκετ με σκοπό να σκοράρει, να βγάλει σουτ, να επιτεθεί σε μία φοβερή όσο και σκανδαλωδώς σκληρή άμυνα. Το προπονητικό τιμ των ερυθρολεύκων θέλησε να παίξει άμυνα, να σπαταλήσει κάποια φάουλ, να κερδίσει χρόνο ώστε ο Μπλάκνεϊ, κατά κύριο λόγο, ο Γκριρ, ο Γουντς, ο Μπουρούσης, να είναι έτοιμοι για το φινάλε του πρώτου ημιχρόνου.

Η ΤΣΣΚΑ, ιδιαίτερα ο παμπόνηρος Παπαλουκάς σε αυτό το σημείο είδε το πλεονέκτημα. Και πάλι ούτε ο Έλληνας πλέι μέικερ, ούτε οι συμπαίκτες του έκαναν κάτι φοβερό και τρομερό αλλά πέτυχαν το δύσκολο για άλλους: το απλό. Πήραν ότι τους έδωσε το μπάσκετ του Ολυμπιακού. Πέντε λεπτά όπου ο Παπαλουκάς μοίραζε παιχνίδι και ο Σισκάουσκας, ο απίστευτος και χθες Λιθουανός, εκτελούσε.

Παράλληλα δε, το κοινό, εκπληκτικοί 15.000 φίλαθλοι και όχι φανατισμένοι οπαδοί, βλέποντας την ανατροπή έχασε λίγο από το πάθος του περιμένοντας την ομάδα να του δώσει κάτι για να χειροκροτήσει. Το δώρο αυτό το πήραν οι διαιτητές που κατά τη γνώμη του γράφοντος ήταν πολύ πιο καταδικαστικοί για τον Ολυμπιακό από ότι στο πρώτο αγώνα αλλά φρόντισαν να μην φανεί. Σε όλο τον αγώνα επέτρεψαν το ξύλο της… ρωσικής αρκούδας μακριά από τη μπάλα, ένα μπάσκετ πολύ βρώμικο αφού σπρώχνουν στα σκριν, τραβάνε τους αντιπάλους όταν πάνε να βγουν από τα σκριν, ο Σμόντις να προκαλεί σε κάθε στιγμή κτλ.

Ακόμα κι έτσι όμως, ο Ολυμπιακός θα νικούσε αρκεί να συνέχιζε στη λογική της αρχής του. Δε πρόκειται άλλωστε να αλλάξουν τώρα οι ισορροπίες με τους γκριπορτοκαλί.

Το θέμα είναι ότι απέναντι βρίσκεται μία πιο έμπειρη ομάδα, όχι μία καλύτερη ομάδα κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι αντίπαλοι σε τέσσερα παιχνίδια έχουν 2-2 σκορ.

Μεσολαβούν έξι ημέρες μέχρι τη μεγάλη Τετάρτη για το σύλλογο του Πειραιά. Αυτός που πήγε την ομάδα μέχρι το τρίτο παιχνίδι, αυτός και θα της δώσει τη νίκη. Ο Γιαννάκης και οι συνεργάτες του θα διαδραματίσουν σημαντικότερο ρόλο από ότι οποιαδήποτε προσωπικότητα εντός παρκέ. Απέναντι σ’ ένα σύνολο που παίζει μαζί κάθε βράδυ εδώ και τέσσερα χρόνια, μπορεί να παίξει μεγάλο μπάσκετ, μπορεί να παίξει ατελείωτο ξύλο, διαθέτει ορισμένα από τα ακριβέστερα όπλα της πιάτσας, ο Ολυμπιακός μόνο χαμένος δεν είναι. Σας φαίνεται τρελό; Το ίδιο ήταν και μία νίκη στο φλεγόμενο Γιαντ Ελιάου ή στη Μόσχα.

Τα στιγμιότυπα του αγώνα