ING Renault FEEL IT!
Το πρόγραμμα «Feel It» της ING έχει ως στόχο να φέρει απλούς καθημερινούς ανθρώπους όπως εμείς, σε επαφή με τη F1. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο ή εξωπραγματικό υπάρχει οργανωμένο σχέδιο όπου με ασφάλεια και το κυριότερο χωρίς οδυνηρές επιπτώσεις για τον ευκαιριακό χρήστη πραγματοποιείται το όνειρο.
Το πρόγραμμα «Feel It» της ING έχει ως στόχο να φέρει απλούς καθημερινούς ανθρώπους όπως εμείς, σε επαφή με τη F1. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο ή εξωπραγματικό υπάρχει οργανωμένο σχέδιο όπου με ασφάλεια και το κυριότερο χωρίς οδυνηρές επιπτώσεις για τον ευκαιριακό χρήστη πραγματοποιείται το όνειρο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή.
Η όλη εκδήλωση έγινε στη Γαλλία στο χωριό Λε Καστελέ όπου βρίσκεται η πίστα Paul Ricard. Πρόκειται για την αρτιότερη και πιο σύγχρονη πίστα δοκιμών στο κόσμο που φτιάχτηκε πάνω στα θεμέλια της πίστας που υπήρχε εκεί από παλιά αλλά είχε παρακμάσει. Ώσπου επισκέφτηκε την περιοχή ο Bernie Ecclestone και πρότεινε στους τοπικούς φορείς: «Δώστε μου το χώρο και θα σας φτιάξω την καλύτερη πίστα δοκιμών στο κόσμο». Όπερ και εγένετο. Σήμερα το Λε Καστελέ ζει από τη λειτουργία της πίστας και τους επισκέπτες. Γύρω από το χωριό έχουν φτιαχτεί υπέ- ροχα ξενοδοχεία εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον ενώ η ίδια η πίστα είναι ένα κόσμημα.
Το όνομά της είναι Paul Ricard High Tech Test Track και επαληθεύεται πλή- ρως εάν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν εννιά διαφορετικές διαμορφώσεις της διαδρομής που καλύπτουν όλο το εύρος αναγκών των ομάδων δοκιμών εξέλιξης όχι μόνο της F1 αλλά και όλων των μεγάλων κατασκευαστών αυτοκινήτων, ελαστικών και περιφερειακών υποσυστημάτων. Επιπλέον όλες οι εγκαταστάσεις και οι υποδομές στο περιβάλλοντα χώρο είναι απλά κορυφαίες. Την εν λόγω πίστα είχε κλείσει η ING – βασικός χορηγός της Renault F1 – για να οργανώσει αυτή τη μοναδική εμπειρία.
Επιβάτης σε μονοθέσιο!
Μπορεί να προκαλεί γέλιο το οξύμωρο του τίτλου αλλά αυτό ακριβώς είναι το βαθύτερο νόημα του «Feel it». Να βοηθήσει μη επαγγελματίες οδηγούς αγώνων να επιβιβαστούν σε μονοθέσιο, να το μετακινήσουν και να νιώσουν όπως οι πιλότοι της F1. Εάν νομίζετε ότι η όλη διαδικασία περιλαμβάνει μόνο οδήγηση με άπειρους γύρους στην πίστα όπου προσπαθείς να βρεις τα όρια σου ή του μονοθεσίου πλανάστε πλάνη οικτρά.
Ένα μεγάλο κομμάτι είναι η θεωρητική εκπαίδευση, η φυσικοθεραπεία, ο έλεγχος των αντανακλαστικών, η εξοικείωση με τα χειριστήρια των μονοθεσίων αλλά και η διασκέδαση Έτσι μέσα σε μια μέρα οι τυχεροί εκπαιδευόμενοι, διδάσκονται, οδηγούν μονοθέσιο Formula Renault, ακολουθώντας εκπαιδευτή αλλά και στο όριο μόνοι τους, κάνουν φυσικοθεραπεία, μετρούν τα αντανακλαστικά τους στο BATAK τεστ, αναλύουν μαζί με τους μηχανικούς με βάση τα στοιχεία της τηλεμετρίας, τα λάθη και τα αδύνατα σημεία στην οδήγησή τους, συνοδηγούν σε Megane F1 και διθέσιο Formula 1 και στο τέλος της ημέρας βρίσκονται να οδηγούν μονοθέσιο F1.
Η μέρα «χαρά του παιδιού» ξεκινά πολύ νωρίς το πρωί. Φτάνοντας στην πίστα βλέπεις όλα τα «όπλα παρατεταγμένα» και αρχίζεις να φτιάχνεσαι. Πρώτη δουλειά είναι η ξενάγηση στη διαδρομή. Η διαμόρφωση που είχε επιλεγεί για την περίσταση ήταν η 3C που περιελάμβανε δυο μεγάλες ευθείες όπου βάλαμε 6η και στη Formula Renault και στη F1, στροφές με 2η και 3η αλλά και μια γρήγορη αντρική καμπή που πέρναγε τάπα (σ.σ: είδαμε το Zonta να το κάνει) αν άντεχε η καρδιά σου. Στη συνέχεια ντύσιμο με τα κατάλληλα ρούχα, φόρμες, κράνη, μπαλακλάβες, αγωνιστικά παπούτσια, γάντια όλα ίδια μ’ αυτά που χρησιμοποιούν οι Fisichella και Kovalainen. Είπαμε το «Feel It» στοχεύει να σε βάλει πραγματικά στο κλίμα της F1.
Μετά η απαραίτητη θεωρία για όσους δεν είναι μυημένοι στην αγωνιστική οδήγηση σε πίστα. Ξέρετε τι σημαίνουν οι σημαίες, τα φώτα, τι πρέπει να κάνουμε στο pit lane και τι όχι, αγωνιστικές γραμμές, βασικές κατευθύνσεις όπως ότι δε φρενάρουμε και δε γκαζώνουμε (πολύ) με τους τροχούς υπό γωνία αλλά και παρουσίαση των μονοθεσίων που θα οδηγήσουμε. Πρώτα απ’ όλα Formula Renault 2lt, 440kg, 200PS.
Δυσκολευόμαστε πολύ να χωρέσουμε στο κόκπιτ και επουδενί μπορούμε να αισθανθούμε άνετα για να πιέσουμε. Ο σειριακός λεβιές που βρίσκεται δεξιά τρυπάει το μηρό, οι ώμοι έχουν μεγαλύτερο άνοιγμα απ’ αυτό του κόκπιτ, το κεφάλι προεξέχει κλείνοντας την εισαγωγή αέρα, τα πεντάλ είναι κοντά. Με αρκετή προσπάθεια οι άνθρωποι της ING καταφέρνουν να μας κάνουν να νιώσουμε λίγο πιο άνετα. Αλλά τώρα που όλα έχουν τελειώσει, συνειδητοποιείς πόσο ασφυκτικά ήταν, μιλάμε για τρέλα σα να μπήκες σε φέρετρο!
Ο κινητήρας παίρνει μπροστά, αφήνουμε το συμπλέκτη προοδευτικά (σ.σ: το σειριακό κιβώτιο δεν έχει νεκρά οπότε η πρώτη είναι ήδη κομπλαρισμένη) και ξεκινάμε. Αρχικά ακολουθούμε το δοκιμαστή της RenaultF1, Ricardo Zonta που οδηγεί το Megane F1 και μας δείχνει την αγωνι- στική γραμμή στην πίστα. Εννοείται ότι ο Βραζιλιάνος μπορεί να κινηθεί πολύ πιο γρήγορα παρότι οδηγεί ένα αυτοκίνητο με βάρος 1200kg, 225 PS δηλαδή με αναλογία 5.3 Kg/PS ενώ το μονοθέσιο μας έχει αναλογία 2.2 Kg/PS! Όταν αποφασίζει να το κάνει οι παλμοί ανεβαίνουν στην προσπάθεια να ακολουθήσουμε. Ένας δυο γρήγοροι γύροι και το μετατάρσιο του δεξιού χεριού αρχίζει να πονά από τις αλλαγές, όπως επίσης και οι ώμοι – αγκώνες γιατί δεν κάθομαι σωστά.
Επιστρέφουμε στα pit και είναι ώρα για φυσικοθεραπεία. Οι φυσιοθεραπευτές μας εξηγούν τη δουλειά τους σε μια ομάδα F1, μας δείχνουν τις βασικές ασκήσεις και μας μι- λούν για το μυϊκό σύστημα των πιλότων: «Οι πιλότοι πρέπει να έχουν μεγάλη μυϊκή δύναμη αλλά μικρή μυϊκή μάζα. Ο μεγάλος μυϊκός όγκος συνεπάγεται αργές κινήσεις. Οι μόνοι μύες τους που πρέπει να είναι ανεπτυγμένοι είναι οι αυχενικοί και οι κοιλιακοί. Χρειάζονται φυσική κατάσταση υπεραθλητών, τρομερή αντοχή αλλά και τα σωστά επίπεδα σακχάρων στο αίμα τους. Είναι αδύνατον να οδηγήσεις σε αγώνα, με υπογλυκαιμία ή ζάχαρο. Γι’ αυτό η διατροφή τους είναι μελετημένη, πριν τον αγώνα πίνουν ισοτονικά ποτά και κατά τη διάρκεια του, νερό καθότι η αφυδάτωση καιροφυλακτεί».
Αμέσως μετά οι φυσιοθεραπευτές πιάνουν δουλειά. Πιέζουν πλάτη, αυχένα, κοιλιά για να διαπιστώσουν εάν υπάρχει κάποια κάκωση ή χρόνιο πρόβλημα και να δουν τις δυνάμεις μας. Εάν οι εκπαιδευόμενοι δεν πληρούν κάποια στάνταρ, οδήγηση F1 γιοκ. Εν συνεχεία πάντα με πιέσεις μας κάνουν να αισθανθούμε όπως ο πιλότος κατά τη διάρκεια ενός γύρου.
Χωρίς ανάσα!
Συνειδητοποιούμε λοιπόν με μεγάλη μας έκπληξη ότι για να «αντισταθούμε» σ’ αυτές τις πιέσεις με το μυϊκό μας σύστημα είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε την αναπνοή μας. Είναι αδύνατον να ανασάνουμε την ώρα που φρενάρουμε ή στρίβουμε. «Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στους πιλότους» μας εξηγούν οι φυσιοθεραπευτές της Renault: «Κατά τη διάρκεια ενός γύρου μπορούν να ανασάνουν μόνο κατά την φάση της επιτάχυνσης. Είναι εκπαιδευμένοι και το κάνουν αυτόματα. Είναι όμως πολύ δύσκολο, απάνθρωπο ιδιαίτερα εάν αναλογιστεί κανείς το πόσες φορές συνεχόμενες το κάνουν σε 70 γύρους αλλά και τη ζέστη που επικρατεί. Είναι υπεράνθρωπη η προσπάθειά τους».
Μετά απ’ αυτά είναι ώρα για τη δεύτερη περίοδο οδήγησης με Formula Renault. Ξεκινάμε επιθετικά και ο ρυθμός ανεβαίνει. Συμπληρώνουμε δυο τρεις γύρους με καλό ρυθμό αλλά οι μύες λόγω και της λάθος θέσης αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Εκεί έρχεται ένα λάθος. Φρένα για κλειστή αριστερή 90 μοιρών και κατέβασμα από 4η σε 2η στο κιβώτιο. Οι πίσω τροχοί μπλοκάρουν από το απότομο κατέβασμα και ένα μεγαλοπρεπέστατο τετακέ είναι γεγονός. Προλαβαίνουμε να πατήσουμε συμπλέκτη ο κινητήρας δε σβήνει, 1η και φεύγουμε αλλά ο ρυθμός έχει διαταραχτεί.
Μετά από περίπου 15 γύρους βλέπουμε την καρό σημαία με ανακούφιση καθώς είναι η στιγμή που σκεφτόμαστε να τα παρατήσουμε. Ο γύρος επιστροφής στα πιτ γίνεται με δυσφορία. Βγαίνοντας μετά από τις απαραίτητες ανάσες πηγαίνουμε στους μηχανικούς για ανάλυση των δεδομένων τηλεμετρίας. Ακούμε πολύ καλά λόγια γιατί δεν αναλύουν το σύνολο των γύρων αλλά μόνο τον ταχύτερο. Πρόκειται για τον τρίτο γύρο ακριβώς πριν το τετακέ. Είμαστε από τους ταχύτερους, αλλά εξαντλημένοι. Οι φυσιοθεραπευτές αναλαμβάνουν δράση. Ώρα για έλεγχο της περιφερειακής όρασης που γίνεται στο BATAK (σ.σ: δείτε σχετική φωτ.). Η άσκηση είναι να σβήσεις όσα περισσότερα φώτα μπορείς μέσα σε ένα λεπτό. Ο μέσος άνθρωπος μπορεί όπως αποδεικνύεται επί του πρακτέου να πιάσει ένα ρυθμό 1φως/sec. Μια διακύμανση της τάξεως του 10% έχει να κάνει με τη νοημοσύνη και τη σωματοδομή του καθενός μας. Μετά από αρκετές προσπάθειες πιάνουμε 73. Το ρεκόρ του Kovalainen είναι 138 δηλαδή σχεδόν 2 φώτα/sec. Όλη αυτή η διαφορά έχει να κάνει με την εξάσκηση της περιφερειακής όρασης.
Στο κόκπιτ της F1!
Μετά την απαραίτητη ανάπαυση έρχεται η μεγάλη στιγμή. Το μονοθέσιο που θα οδηγήσουμε έχει υποστεί ειδικές τροποποιήσεις ώστε να είναι φιλικό προς το χρήστη. Φορά έναν κινητήρα V10, 3.5lt της Cosworth, απόδοσης 700PS στις 11.000rpm, βάρους 550kg και με αναλογία 0,78kg/PS. Το κιβώτιο είναι 6τάχυτο με paddles αλλά ο συμπλέκτης βρίσκεται στο πόδι για πιο εύκολη εκκίνηση.
Τα χωροταξικά προβλήματα συνεχίζονται καθώς οι ώμοι δεν χωρούν με τίποτα, κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι θα σφηνώσω για τα καλά εκεί μέσα. Η εκκίνηση είναι εύκολη βγαίνω στην πίστα και είμαι πλέον αντιμέτωπος με εμένα. Πατάω ελαφρά γκάζι μέχρι την πρώτη στροφή, φτάνω, φρενάρω και πάω να στρίψω. Αδύνατον να κουνήσω τα χέρια μου, δε χωράω πρέπει να μετακινηθώ λίγο. Συνεχίζω προσπαθώντας να μην ουρλιάξω από αγανάκτηση. Μετά την τρίτη στροφή βρίσκω μια ισορροπία.
Γκαζώνω στην έξοδο και ξεσπά κόλαση. Ούτως ή άλλως είχα προαποφασίσει ότι δεν θα πιέσω ούτε σε στροφή ούτε στα φρένα αλλά θα γκαζώσω. Οι σχέσεις αλλάζουν αστραπιαία γεμίζει η 5η, βάζω 6η και την κρατάω για λίγο. Ξέρω ότι θα ξαναπεράσω από την πίσω ευθεία οπότε βάζω σημάδι που θα φρενάρω ώστε να μείνω περισσότερο στο γκάζι. Απλά διέρχομαι από τις στροφές και βγαίνω στη μεγάλη ευθεία εκκίνησης τερματισμού και…τέρμα γκάζι! Ανεβάζω 3η, γεμίζει, 4η, γεμίζει, 5η γεμίζει, 6η αρχίζει να γεμίζει, αρχίζει να με κουνάει ο αέρας…φρενάρω δυνατά και πάμε για έναν ακόμη γύρο. Στην πίσω ευθεία ξαναγκαζώνω. Μετέπειτα τα δεδομένα της τηλεμετρίας όπως μπορείτε να δείτε και στο σχετικό διάγραμμα δείχνουν ότι έφτασα τα 246km/h: «Σημειώσατε την υψηλότερη τελική της ημέρας» μας λένε οι μηχανικοί κοιτώντας μας και λίγο με απορία.
Εμάς το μυαλό μας είναι αλλού. Στους πραγματικούς πιλότους, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που από πέντε χρονών παιδιά έχουν μεγαλώσει μέσα σ’ ένα κόκπιτ. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν το μυϊκό σύστημα, την περιφερειακή όραση, τη φυσική κατάσταση και πάνω απ’ όλα την οδηγική ικανότητα να πάνε ένα τέτοιο όπλο στο όριο ή και πέρα απ’ αυτό για 305+ Km που διαρκεί ένα GP. Πιστέψτε μας είναι υπεραθλητές και υπεροδηγοί ταυτόχρονα. Χαρακτηριστική η απάντηση του φυσιοθεραπευτή όταν του ζητήσαμε έναν παραλληλισμό των συνθηκών οδήγησης με την καθημερινότητα: «Είναι σα να προσπαθείς να σκαρφαλώσεις στην κορυφή ενός απόκρημνου βουνού κουβαλώντας ένα βάρος ίσο με το δικό σου στην πλάτη ενώ σε κυνηγάει κάποιος να σε σκοτώσει».