Δεν γίνεται φρέσκο φαγητό με μπαγιάτικα υλικά

Ομολογώ πως με εξαίρεση την ανακοίνωση του αγωνιστικού προγράμματος (με συγκεκριμένες ημέρες και ώρες έναρξης) αρκετές εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή κάθε αγωνιστικής, δυσκολεύομαι να διακρίνω κάτι άλλο «Σούπερ» που να υπάρχει σε αυτή τη Λίγκα σε σχέση με το άθλιο πρωτάθλημα που παρακολουθούσαμε και τα προηγούμενα χρόνια. Η “νέα εποχή” μοιάζει απελπιστικά με το έργο που παίζεται στις αίθουσες εδώ και 25 χρόνια.

Αν η απαγόρευση μετακίνησης των οπαδών στην έδρα του γηπεδούχου και η κατάργηση της τιμωρίας αποκλεισμού της έδρας λόγω επεισοδίων είναι τα πιο δραστικά μέτρα που μπόρεσαν να σκεφτούν για την οριστική πάταξη της βίας, τότε δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη που υπήρχε για διάλυση της ΕΠΑΕ και δημιουργία του νεου φορέα.

Δύσκολα βέβαια θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί διαφορετικά. Οχι μόνο γιατί το όλο εγχείρημα προχώρησε κάπως βιαστικά και επειδή το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την ίδρυση της Λίγκας μέχρι σήμερα είναι μικρό για να δούμε σοβαρά αποτελέσματα, αλλά και για έναν πολύ σοβαρότερο λόγο.Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σε διοικητικό επίπεδο είναι τα ίδια που υπήρχαν τόσα χρόνια που η αναξιοπιστία δηλητηρίαζε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Αφού τόσα χρόνια δεν έδειξαν βούληση να βάλουν την πρόοδο και την εμπορική ανάπτυξη του αθλήματος πάνω από το ευφήμερο προσωπικό συμφέρον, γιατί όσοι τους πλαισίωσαν σε αυτή την πρωτοβουλία ήταν τόσο βέβαιοι πως αυτη η νοοτροπία θα άλλαζε τόσο εύκολα;

Ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βασίλης Γκαγκάτσης, ηγετικό στέλεχος της ομοσπονδίας από την εποχή της παράγκας, ο Σωκράτης Κόκκαλης και η οικογένεια Βαρδινογιάννη, οι αδελφοί Μητρόπουλοι και ο Χρήστος Πανόπουλος, συνομιλητής του «κοκκαλιάρη» σε αρκετές από τις μαγνητοφωνημένες συνομιλίες που είχαν αποκαλύψει το σκάνδαλο πριν από μερικά χρόνια, εξακολουθούν να βρίσκονται στο προσκήνιο, χωρίς μάλιστα να έχει μπει ποτέ το μαχαίρι στο κόκκαλο για τις αμαρτίες του παρελθόντος.
Την ίδια ώρα η Πολιτεία συνεχίζει να χαρίζει χρέη και να κάνει τα στραβά μάτια σε υποθέσεις που μπορεί να έχουν πολιτικό κόστος και η διαιτησία να διατηρεί στις τάξεις της ανθρώπους είτε αποδεδειγμένα ανίκανους είτε γατζωμένους μέχρι πρόσφατα στα άρματα των ισχυρών.

Πως θα μπορούσε να γίνει νέα αρχή χωρίς να έχει προηγηθεί τιμωρία και κάθαρση; Πως να καλλιεργηθεί σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των παραγόντων για την ανάπτυξη του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όσο οι μεγάλες ομάδες συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον στρατευμένο αθλητικό τύπο σε έναν άθλιο πόλεμο εντυπώσεων για το ποιός είναι ο πιο ευνοημένος; Πως να αποκτήσει αξιοπιστία η ελληνική διαιτησία όσο παραμένει άμεσα εξαρτημένη από την ίδια ομοσπονδία που είχε εδώ και πολλά χρόνια την ευθύνη για αυτό το ευαίσθητο κομμάτι του ποδοσφαίρου και απέτυχε παταγωδώς;