Συγνώμη, λάθος

Πήραμε αρκετά δεδομένα γι αυτή την εθνική, εμπιστευτήκαμε περισσότερο τους αριθμούς, παρά την πιθανή πραγματικότητα.

Δεν έχει μεγάλη σημασία αν θα συνεχίσουμε ή όχι. Ειλικρινά μακάρι οι Ιταλοί να κερδίσουν έστω και με 1-0 την Ισπανία, εμείς να ισοπεδώσουμε την Κροατία και μετά να πάμε μέχρι το χρυσό. Θα το έχουμε κάνει παίζοντας τί ακριβώς; Σταματήσαμε να ζητάμε από μία ταλαντούχα ομάδα να παίζει μπάσκετ και μας άρεσε που παραλίγο να αποκαφελίσουμε τον Μαρκ Γκασόλ.

Πάνω από όλα όμως, πέσαμε θύματα της ίδια μας της ελπίδας και γι αυτό οφείλουμε συγνώμη.

Συγνώμη που πιστέψαμε ότι έστω κι ένα σύστημα θα υπήρχε μετά από δύο μήνες προετοιμασίας. Οι πληροφορίες από την ομάδα έλεγαν μάλιστα πως ο προπονητής κρατάει καλά επιθετικά στοιχεία από πέρυσι και προσθέτει τα δικά του. Ψεύδος. Όσο κι αν το τονίζαμε από την αρχή, στο τέλος υπήρχε η σιγουριά μέσα μας ότι κάποια στιγμή θα γυρίσουμε την μπάλα να βγάλουμε ένα ελεύθερο σουτ, θα τρέξουμε ώστε να πετύχουμε εύκολο καλάθι. Πόσους αιφνιδιασμούς έχει βγάλει αυτή η ομάδα; Πόσο έχει τρέξει το γήπεδο ο Παπανικολάου, ο Μπράμος, ο Πρίντεζης; Πόσα σουτ βγήκαν για το Φώτση; Αδιανόητο αλλά αλήθεια. Αυτή η ομάδα να μην παίζει ούτε ένα δεκάλεπτο μπάσκετ. Κανονικό. Με κατεύθυνση στην άμυνα και ταχύτητα στην επίθεση. Ακόμα και ο Μπόζα, έβαλε την ομάδα του να τρέξει.

Συγνώμη, που ελπίζαμε ότι θα διαβάσει το προπονητικό τιμ κάποια στιγμή το παιχνίδι του αντιπάλου. Δεν γίνεται από τον Κόπονεν μέχρι τον Ντράγκιτς, ένας παίκτης να νικάει μία ομάδα. Δεν υπήρχε καμία κατεύθυνση στην ομαδική άμυνα, παρά μόνο ο εγωϊσμός των παικτών. Οφείλαμε να είμαστε πιο αυστηροί. Έτσι μόνο θα δείχναμε ότι πραγματικά αγαπάμε την ομάδα. Αν το πλάνο είναι να αρχίσουμε τις κλωτσιές μήπως και φιλοτιμηθεί ο πισινός των αντιπάλων μας να υποχωρήσει, τότε είναι ένα άθλιο πλάνο.

Συγνώμη γιατί δεν σταθήκαμε περισσότερο στην επιλογή της 12αδας παρά το γεγονός ότι ήταν προφανές ότι έγιναν τρομερά λάθη και ουσιαστικά δεν υπήρξε αξιολόγηση στην προετοιμασία αλλά έτοιμο…φαγητό.

Συγνώμη διότι δεν μιλήσαμε περισσότερο στον εγωΪσμό των παικτών. Νομίζαμε ότι βοηθούσαμε με το να δεχόμαστε τα πάντα. Δεν έχει ξαναγίνει ομάδα να ζητάει να μην έρθουν οι δημοσιογράφοι για να πάρουν δηλώσεις πριν από τον κρισιμότερο αγώνα, και όλοι να να γνέφουμε συγκαταβατικά. Ξεχάσαμε τον ρόλο μας και γίναμε μέλη της αποστολής είτε του μακρώθεν είτε εκ του σύνεγγυς.

Η αλήθεια είναι ότι οι ευθύνες των αθλητών έγιναν λιγότερες βλέποντας πόσο πολύ προσπάθησαν μόνοι τους να γυρίσουν το παιχνίδι και παρά την ποιότητά τους, δεν γίνεται μόνοι τους να τα βάλουν με αντιπάλους που καθοδηγούνται από έμπειρους τεχνικούς. Όταν όμως δεν κάνεις ένα μπλοκ άουτ, αυτό, δεν είναι δουλειά του προπονητή ούτε η ενέργεια στην άμυνα. Έχουν το μερίδιο στην αποτυχία.

Αποτυχία δεν είναι μόνο επειδή δεν φτάνεις στον τελικό. Αποτυχία είναι να μην μπορείς με τόσο ταλέντο να παίξει μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Αυτά οφείλουμε να δούμε τις επόμενες ημέρες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ποιος είναι είναι ο κύριος υπαίτιος, θα το συζητήσουμε μόλις τελειώσει η προσπάθεια. Ακόμα και σε ένα κακό τουρνουά, η αξιοπρέπεια δεν χάνεται γι αυτή την ομάδα. Τουλάχιστον ας επιστρέψουμε παίζοντας ένα τελευταίο πολύ καλό παιχνίδι.