Ο τελικός είναι κοντά

Ο ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ επανήλθε, όπως ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενο, στην εικόνα της σοβαρής, πειθαρχημένης και αφοσιωμένης στο στόχο της ομάδας, που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Κατά τον πατροπαράδοτο τρόπο, όμως, ο διαιτητής της αναμέτρησης κατάφερε και έκλεψε με αρνητικό τρόπο την παράσταση, αφήνοντας τον ΠΑΟΚ με εννιά παίκτες με μια εντελώς αψυχολόγητη απόφασή του. Απεχθάνομαι με σφοδρότητα τις αναφορές στην διαιτησία, καθώς τις θεωρώ την μεγάλη “καραμέλα” όλων των ομάδων στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά υπάρχουν και όρια. Ο Σιδηρόπουλος κόντεψε να τινάξει τον πρώτο ημιτελικό στον αέρα χωρίς λόγο και αιτία. Αυτό λέγεται, επιεικώς, ανικανότητα.

Έχουμε και λέμε… Η δεύτερη κίτρινη–αποβολή στον Λίνο ήταν σωστή, διότι ο Βραζιλιάνος ανοήτως κλάδεψε τον Σκόκο στο κέντρο του γηπέδου! Σωστή ήταν και η πρώτη κίτρινη που αντίκρυσε για σκληρό μαρκάρισμα πάνω στον Μπερνς. Η αποβολή, όμως, του Ίβιτς ήταν πασιφανώς λανθασμένη. Ο Μάκος τον χτύπησε στον καλάμι και ήταν πεντακάθαρο φάουλ. Εάν στη συνέχεια της φάσης ο Ίβιτς εξύβρισε τον διαιτητή ήταν λάθος του, αλλά είχε προηγηθεί το σκληρό φάουλ που του έκανε ο Μάκος. Εάν έβλεπε και καταλόγιζε την καταφανή παράβαση ο Σιδηρόπουλος, τίποτα δεν θα συνέβαινε στη συνέχεια, άρα ήταν σαφέστατα άδικη η αποβολή του Σέρβου μέσου.

Ο ΠΑΟΚ είχε την απαραίτητη τύχη, στα δυο δοκάρια του Ντιόπ, που απαιτείται σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι, στο οποίο ο αντίπαλος κυνηγά το γκολ, αλλά είχε και τα ψυχικά αποθέματα και την αποτελεσματικότητα για την διατήρηση του μηδέν στην άμυνα, παίζοντας με εννιά παίκτες στο τελευταίο 20λεπτο, κάτι που είναι αξιομνημόνευτο. Οι παίκτες του Μάκη Χάβου επιδίωξαν με παθητικό -είναι αλήθεια- παιχνίδι και πέτυχαν να περάσει ανώδυνα το κομβικό πρώτο ημίχρονο. Κατάφεραν και απείλησαν, πάντως, ακόμα και σ’ αυτό το διάστημα, με τις ευκαιρίες του Μουσλίμοβιτς και του Σαλπιγγίδη.

Στο δεύτερο ημίχρονο, μεθοδικά και συνειδητά ο ΠΑΟΚ πήρε τον έλεγχο στο κέντρο με το ανέβασμα του Γκαρσία και του Ίβιτς, πήγαινε το ματς εκεί ακριβώς που ήθελε, φαινόταν πιο πιθανό να σκοράρει από την ΑΕΚ και αυτό αποδείχθηκε στις δύο φάσεις με πρωταγωνιστή τον Μουσλίμοβιτς, μέχρι την ανόητη αποβολή του Λίνο και την κόκκινη δύο λεπτά αργότερα στον Ίβιτς, που ήταν μια ατυχέστατη έμπνευση του Σιδηρόπουλου.

Από κει και πέρα ήταν απολύτως λογική η μαζική οπισθοχώρηση στην άμυνα για την διαφύλαξη του 0-0, η οποία αποδείχτηκε αποτελεσματική έως το τέλος. Πλέον, στην ρεβάνς της Τούμπας, ο ΠΑΟΚ χρειάζεται νίκη για την πρόκριση. Μια πρόκριση που την θέλει περισσότερο γιατί διψά για ένα τίτλο μετά από οκτώ χρόνια και εν πάσει περιπτώσει είναι κοινή ομολογία ότι αξίζει αυτή η ομάδα έναν τίτλο πριν κλείσει αναγκαστικά τον κύκλο της το καλοκαίρι, λόγω της απαραίτητης ηλικιακής ανανέωσης.

Ο Λίνο αποδείχτηκε σε άλλο ένα ματς… πληγή στην άμυνα. Του έφευγε όπως και όποτε ήθελε ο Μπερνς. Ο Χάβος τον διατηρεί στην 11άδα μόνο και μόνο για τις επιθετικές του αρετές, θεωρώντας ότι αυτές υπερτερούν των τεράστιων αμυντικών του αδυναμιών. Μετά τα τελευταία τραγικά παιχνίδια του Λίνο, όμως, ίσως αναθεωρήσει τις απόψεις του και χρησιμοποιεί εναλλάξ από δω και πέρα με τον Βραζιλιάνο και ανάλογα με τον αντίπαλο, τον Σακελλαρίου, ή γιατί όχι και τον νεαρό Γεωργίου.

Ο Κρέσιτς, με τον Κοντρέρας, τον Τσιρίλο και τον Σνάουτσνερ ήταν άψογοι στην άμυνα, πραγματοποιώντας ένα μεστό και ουσιαστικό παιχνίδι και κρατώντας την αμυντική θωράκιση άθικτη ακόμα και όταν ο ΠΑΟΚ έμεινε με εννιά παίκτες. Ο Τσουκαλάς φιλότιμος, όπως πάντα, έτρεξε και μάρκαρε… μέχρι σκασμού, ενώ ο Σαλπιγγίδης, παρότι απομονωμένος, ήταν απειλή για την άμυνα της ΑΕΚ.

Η επανεμφάνιση του Κουτσιανικούλη ήταν αδιάφορη, αλλά τουλάχιστον πειθαρχημένη, ενώ ο Ελ Ζαρ, που τον αντικατέστησε, στο ημίωρο της συμμετοχής του, έδειξε ότι προφανώς δεν αξιολογήθηκε σωστά έως τώρα και αδικήθηκε. Ήταν πολύ καλός και δυεισδυτικός στο αριστερό άκρο, έτρεξε πολύ, μάρκαρε και έδειξε μεγάλη διάθεση προσφοράς στην ομάδα, αν και τον Ιανουάριο θεωρήθηκε “ξεγραμμένος”. Βοήθησε αμυντικά και η εμπειρία του Σαβίνι όσο έπαιξε.

Συμπερασματικά, στη Τούμπα σε 15 μέρες, ο ΠΑΟΚ θα διεκδικήσει με πάθος την πρόκριση που θα του ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για τον τελικό της 30ης Απριλίου και την κατάκτηση του κυπέλλου. Ακόμα, όμως, είναι πολύ πρόωρο το σύνθημα “σήκωσε το… δεν μπορώ, δεν μπορώ, να περιμένω”, που ακούστηκε για πρώτη φορά πριν από τον τελικό του 2003 στη Τούμπα, διότι ακολουθεί μια επικίνδυνη ρεβάνς απέναντι σε έναν σημαντικά αξιόμαχο αντίπαλο, ο οποίος είναι εξίσου αποφασισμένος και δεν θα παραδώσει τα όπλα τόσο εύκολα.

Η άφιξη της αποστολής του ΠΑΟΚ στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”