Ευτυχισμένες Κυριακές…

Πλέον περνάνε όλοι καλά. Ο Δέλλας που βλέπει να «βγαίνουν» στο χόρτο αυτά που δείχνει σε προπονήσεις, προτζέκτορες ξενοδοχείων και αναλύσεις. Οι παίκτες που χαίρονται το ποδόσφαιρο και που συμμετέχουν στην πρώτη κανονική ΑΕΚ της μετά-Χιμένεθ εποχής. Ο κόσμος που βλέπει μία ομάδα να έχει την υπεροχή είτε παίζει με τη Ρόμα είτε με τον Φωκικό.

Απέκτησε ποιότητα

Την περασμένη αγωνιστική σεζόν, η ΑΕΚ «μπλόκαρε» αρκετές φορές απέναντι στις κλειστές άμυνες των αντιπάλων της. Το συγκεκριμένο γεγονός την προβλημάτισε αρκετά και τις στοίχησε μερικές γκέλες στη Γ’ Εθνική. Της «πλήγωσε» το γόητρο. Ήταν όμως λογικό. Το …ταμπούρι των μικρότερων κατηγοριών ξεπερνιέται μόνο με ποιότητα. Η περσινή ΑΕΚ αν και ήταν δουλεμένη –όπως φυσικά και η φετινή- δεν είχε στις τάξεις της ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν το κάτι παραπάνω.

Όχι ότι χρειαζόταν τον Μπαρμπόσα για να ξεπεράσει το εμπόδιο της Θύελλας Διασταύρωσης Ραφήνας. Αλλά μια ομάδα ειδικών συνθηκών, έστω και με επαγγελματίες, τα βρίσκει μπαστούνια απέναντι σε μία ερασιτεχνική που σε περίπτωση νίκης, θα έχει να διηγείται μία συγκλονιστική αθλητική ιστορία στα …τρισέγγονά της: «Κάποτε αγόρι μου εγώ, κέρδισα την ΑΕΚ».

Πέραν των δεδομένων …δυνάμεων, κόντρα στον Φωκικό ο Δέλλας πρέπει να έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση και για την εικόνα των παλιών. Ο Ανάκογλου δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που παρουσίαζε την προηγούμενη αγωνιστική σεζόν, ο Πλατέλλας είχε συμμετοχή στα τρία από τα τέσσερα γκολ και με εξαίρεση ορισμένα «τσαφ» του Λαμπρόπουλου και το κατά κάποιο τρόπο …μπλοκάρισμα της «Ένωσης» στο πρώτο ημίχρονο, τα υπόλοιπα ήταν θετικά.

Όπως παλιά…

Το θετικότερο όλων ήταν βέβαια η συνολική εικόνα: Η άφιξη μίας αντιπάλου στην έδρα της ΑΕΚ για ένα ματς που αποκτά ενδιαφέρον λόγω της εμφάνισης και των αρκετών γκολ της «Ένωσης». Παλιά, στην Α’ Εθνική στη δεκαετία του ’90 η ΑΕΚ επέτρεπε με την υπερηχητική εικόνα της στους οπαδούς της, καφενειακού επιπέδου συζητήσεις σχετικά με το πού θα σταματήσει το κοντέρ.

Πλέον γίνεται το αντίστοιχο σε σμίκρυνση. Με αντιπάλους ομάδες μικρότερων κατηγοριών και με επίπεδο δυσκολίας αισθητά κάτω από εκείνο που αντιμετώπιζε η ομάδα του Μπάγεβιτς την τότε εποχή. Ο προορισμός βέβαια, είναι πάλι ο ίδιος και σημασία έχει ότι η ΑΕΚ βρίσκεται μετά από χρόνια στη σωστή κατεύθυνση. Με το ποδόσφαιρο να είναι το μόνο που την απασχολεί, μακριά από τη γάγγραινα του παρελθόντος που «πλήγωσε» την καθημερινότητα και κατ’ επέκταση την ιστορία της, με τις διαδρομές του Δημητρέλου στην Εφορία, τον Βιντιάδη, τον Αδαμίδη και τα άλλα παιδιά.

Υ.Γ.1: Στον περίγυρο της ομάδας υπάρχει ένας ενθουσιασμός, ο οποίος δεδομένου του μεγέθους, των προσδοκιών, της πραγματικότητας αλλά και του βασικού στόχου της ομάδας, δεν δικαιολογείται. Μέσα στο ποδοσφαιρικό τμήμα όμως, υπάρχει σοβαρότητα, σκυμμένο κεφάλι και συνέχεια. Δουλειά Δέλλα βεβαίως. Βοηθάει όμως και η παρουσία κανονικών ποδοσφαιριστών οι οποίοι –κόντρα στα όσα έζησε η ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια- μετά τη τζίφρα στο συμβόλαιο δείχνουν ότι έχουν αποκλειστική την επιθυμία να παίξουν ποδόσφαιρο και όχι απλά να εμπλουτίσουν τη σελίδα που διατηρούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υ.Γ.2: Για να μην ξεφεύγουμε γενικότερα, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φωκικός είναι ομάδα 14 (δεκατεσσάρων) ημερών. Όχι τίποτα άλλο, απλά αδικεί και την ΑΕΚ η μεγέθυνση νικών ρουτίνας.