Διπλό αυτοπεποίθησης με σκεπτικισμό για την άμυνα

Μεγάλο ρόλο στο διπλό της Νέας Σμύρνης έπαιξε η ενεργοποίηση του θιγμένου εγωισμού των πολλών έμπειρων και κοσμογυρισμένων παικτών του ΠΑΟΚ, μετά την ήττα στο Παγκρήτιο και την ισοπαλία κόντρα στα νεαρά παιδιά της Τότεναμ. Το μεθοδικό και οργανωμένο «πάγωμα» του παιχνιδιού, όταν έπρεπε και η πολύ καλή και ψύχραιμη κυκλοφορίας της μπάλας, ήταν αντανάκλαση της εμπιστοσύνης που έδειξαν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους.

Έπαιξαν με φανερή αυτοπεποίθηση πάνω σε έναν συγκεκριμένο σχεδιασμό, που εστιαζόταν στον έλεγχο του ρυθμού του αγώνα και παρά τις αναμενόμενες δυσκολίες, τον υλοποίησαν. Με απλά λόγια μπήκαν μέσα στο γήπεδο πεπεισμένοι ότι δεν θα τους ξεφύγει αυτή την φορά η νίκη και τα κατάφεραν.

Επιθετικά ο ΠΑΟΚ λειτούργησε με εξαιρετική αποτελεσματικότητα και ορθότητα. Δημιούργησε τις ευκαιρίες που έπρεπε σε έναν εκτός έδρας αγώνα, σκόραρε όσες φορές έπρεπε για να πάρει την νίκη, ενώ σκόρερ ήταν οι δυο διεθνείς Έλληνες επιθετικοί του, ο Κλάους, μαζί με τον Σαλπιγγίδη. Είναι σημαντικό και κρίσιμο επίσης, ότι και στα δυο γκολ, αλλά και σε άλλες φάσεις, το επιθετικό τρίο (Κλάους, Σαλπιγγίδης και Βιερίνια) συνδυάστηκε αρμονικά, κάτι που δείχνει ότι απέκτησε, ήδη, μια αρχική μορφή «χημείας».

Ο Σαλπιγγίδης, επιτέλους, σκόραρε, έστω και από ασίστ αντιπάλου. Γεγονός που συνιστά μείζονος σημασίας ζήτημα για την επίθεση του ΠΑΟΚ, διότι αυτό το γκολ θα τονώσει την πεσμένη ψυχολογία του έμπειρου επιθετικού, κάτι που χρειαζόταν απεγνωσμένα.

Ο Αθανασιάδης εξελίσσεται σε «φονιά» μέσα στην αντίπαλη περιοχή, καθώς σκοράρει στις λίγες ευκαιρίες που του παρουσιάζονται. Δεν διαθέτει, βέβαια, το σωματότυπο και το εκτόπισμα του Χρήστου Δημόπουλου, για παράδειγμα, αλλά διαθέτει το σπάνιο χάρισμα του σκόρερ και βρίσκεται στην κατάλληλη ηλικία για εκτόξευση.

Για τον Βιερίνια, τα λόγια περιττεύουν. Είναι από τους παίκτες που καθορίζουν συνήθως με την ποιότητά τους σε σημαντικό βαθμό την έκβαση ενός αγώνα, όπως έγινε και στην Νέα Σμύρνη, με το ιδιαίτερης επινόησης τακουνάκι – ασίστ που έκανε στο γκολ του Αθανασιάδη.

Επανέρχομαι στην πολύ καλή, μεθοδική και ψύχραιμη κυκλοφορία της μπάλας και το «πάγωμα» του παιχνιδιού, όταν έπρεπε, για την διατήρηση της νίκης, στοιχεία που αποτελούσαν τα τελευταία χρόνια σήμα κατατεθέν του ΠΑΟΚ, αλλά είχαμε καιρό να τα δούμε. Εμφανίσθηκαν στο σωστό παιχνίδι, διότι η ομάδα ήταν ούτως ή άλλως επιβαρυμένη από την μεγάλη προσπάθεια στον αγώνα με την Τότεναμ και τον μεγάλο μέσο όρο ηλικίας των παικτών της, που δυσχεραίνει την κατάσταση.

Όσον αφορά τον Ίβιτς, δικαιότατα άκουσε πολύ «κράξιμο» για την εκνευριστική απόδοσή του στο πρώτο ημίχρονο και επίσης δικαιότατα άκουσε τα «μπράβο» για το εμφανές ανέβασμά του στο δεύτερο ημίχρονο, το οποίο καθοδήγησε την ομάδα στην νίκη. Στο πρώτο ημίχρονο ο Σέρβος μέσος έδωσε ρεσιτάλ… περιπατητή και λάθος πάσας, αλλά στο δεύτερο «τράβηξε» όλη την ομάδα προς τα πάνω με την απόδοσή του, είχε το σουτ στο δοκάρι και την σέντρα στο νικητήριο γκολ του Σαλπιγγίδη.

Αντίθετα από την επίθεση, η λειτουργία της άμυνας σε άλλο ένα παιχνίδι, προκάλεσε προβληματισμό και ανησυχία και ενέτεινε τον σκεπτικισμό για την συνέχεια. Επιπολαιότητα και έλλειψη προσωπικότητας και αυτοπεποίθησης ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της πολύ ευάλωτης άμυνας του ΠΑΟΚ και στην Νέα Σμύρνη, όπου παραλίγο το σκορ στο 15΄ θα ήταν 2-0.

Το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και συμπικνώνεται στην εξής διαπίστωση, η οποία δεν είναι αφοριστική, αλλά θεωρώ απόλυτα ρεαλιστική: μετά τον Κοντέρας υπάρχει… το χάος.

Ο Κρέσιτς δεν βγαίνει με τίποτα και φάνηκε και στην Νέα Σμύρνη, όπου έπρεπε να βγαίνει στις σέντρες, διότι η άμυνά του υπολειπόταν εμφανώς σε ύψος των αντιπάλων. Είχε, επίσης, κακή αντίδραση στο γκολ του Εστογιανόφ. Το ότι έκανε την εξ επαφής απόκρουση, προς το τέλος του αγώνα, στο σουτ του Κούκι, είναι σημαντικό, δεν ακυρώνει τα παραπάνω συμπεράσματα.

Ο ΠΑΟΚ πάσχει απελπιστικά στα ακραία αμυντικά μπακ. Οι Βραζιλιάνοι μπακ γενικώς φημίζονται για τις αμυντικές τους αδυναμίες και τις επιθετικές τους αρετές. Και το κακό είναι ότι ο ΠΑΟΚ είχε δυο μπακ Βραζιλιάνους και πήρε προσφάτως και τρίτο (τον Λεονάρντο). Ο Λίνο ήταν… παιχνιδάκι για τον Εστογιανόφ. Σε μερικά, ιδίως εκτός έδρας, ματς θα χρειασθεί σίγουρα ο Λεονάρντο.

Ούτε αυτός, φυσικά, έχει την άμυνα ως το δυνατό του σημείο, αλλά οπωσδήποτε καλύτερος αμυντικά από τον Λίνο θα είναι, δεν μπορεί… Ο Ετό, ευτυχώς δεν είχε παίκτη τύπου Εστογιάνοφ στην πλευρά του, γιατί τα ίδια προβλήματα θα αντιμετώπιζε πιθανότατα.

Η ομάδα «μπάζει» και στο κέντρο της άμυνας. Δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του ο Κοντρέρας. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του Μαλεζά στο γκολ στο Εστογιανόφ. Ήταν, προφανές, ότι επειδή φοβήθηκε να πάει κοντά του, τον μάρκαρε εξ αποστάσεως και έτσι του έδωσε άπλετη ορατότητα προς την εστία του Κρέσιτς. Και ο ανέτοιμος Τσιρίλο, όμως, όταν παίζει, δεν προκαλεί σιγουριά. Συνεπώς, εάν δεν υπάρξει εντυπωσιακή βελτίωση των ήδη υπαρχόντων αμυντικών, θα προσαρμοστεί ο ΠΑΟΚ, φέτος, σε μια ανασφάλεια στα μετόπισθεν.

Θα πείτε, βέβαια, μα, επί Σάντος, οι ίδιοι στόπερ, αποτελούσαν την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος. Οι συγκρίσεις είναι αδόκιμες. Διότι, πρώτον, στηριζόταν πολύ περισσότερο η άμυνα από την γενικότερη πιο αμυντικογενή συμπεριφορά της ομάδας, δεύτερον, έπαιζαν ρόλο και οι συγκυρίες πολλές φορές και τρίτον, προστέθηκε στην άμυνα και άλλος ένας αδύναμος κρίκος, ο Ετό.

Συμπερασματικά, πάντως, ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε καλά στην Ευρώπη, αλλά και στο πρωτάθλημα και οι όποιες αδυναμίες φανερώνει είναι απλά αποτέλεσμα των αναμενόμενων κενών που υπάρχουν στο ρόστερ, λόγω της μη κάλυψής τους στις μεταγραφές.