Μία… εκκωφαντική σιωπή

Ακούγεται η σιωπή; Μιλάει; Κι όμως, ναι! Τέτοια ήταν η σιγή που έπεσε στο Ολυμπιακό Στάδιο κατά τις 21:00, όταν ο Μήτρογλου έβαζε το γκολ της νίκης του Ολυμπιακού στο “Γ. Καραϊσκάκης” στο ματς με την Λάρισα.

Εκκωφαντική σιωπή, διάρκειας πέντε λεπτών, όσες ήταν και καθυστερήσεις στον αγώνα της ΑΕΚ με τον Εργοτέλη. Πέντε λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων, είμαι σίγουρος ότι οι φίλοι της ΑΕΚ που ήταν στο ΟΑΚΑ, αλλά ακόμα κι αυτοί που έβλεπαν τον αγώνα από την τηλεόραση, έκαναν τον απολογισμό της χρονιάς μέχρι τώρα.

Ξετύλιξαν το… κουβάρι του πρωταθλήματος από το τέλος προς την αρχή. Αρχίζοντας από τις ευκαιρίες του Μπακαγιόκο. Ετσι γίνεται πάντα. Πρώτα βλέπεις το σπίτι του γείτονα. Και μετά βλέπεις τι έγινε στο δικό σου.

“Καταριέσαι” την ώρα που σε ισοφάρισε ο Τιάγκο Ζεντίλ στο ματς με τον Αρη στο 88′. Τη στιγμή που ο Ποστίγκα έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα της ομάδας σου στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο 78′. Τη μέρα που ο Χούτος έκανε την άμυνά σου ότι ήθελε. Τη βραδιά που ο Ροντρίγκο έδινε στον Ηρακλή τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη του στο φετινό πρωτάθλημα. Ολα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η έδρα της ομάδας ήταν η φετινή αχίλλειος πτέρνα της.

Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν και πρέπει να αποτελέσουν προβληματισμούς για την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Για το φετινό πρωτάθλημα, προπονητής και παίκτες της ομάδας δεν έχουν παρά να κάνουν τις δύο νίκες που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος και τότε θα φανεί τι έχουν καταφέρει ακριβώς.