Play it again coach
Ο Δημήτρης Καρύδας γράφει για τη δύσκολη νίκη του Παναθηναϊκού, ο οποίος προβλημάτισε με τον τρόπο που τα κατάφερε. Το ερώτημα για την εντολή ή μη του Ιβάνοβιτς και το τέλος του πρώτου γύρου με το μάξιμουμ των απαιτήσεων.
Ο Παναθηναϊκός έκανε απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου αυτό που στην πολιτική φρασεολογία των τελευταίων μηνών μάθαμε ως…προαπαιτούμενο! Κέρδισε ένα παιχνίδι μέσα στο γήπεδό του με αντίπαλο μικρότερης δυναμικής. Από εκείνα τα παιχνίδια που μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει πολύ απλά απαγορεύεται να χάσει.
Προβλημάτισε…
Ο τρόπος που έφτασε στη νίκη είναι αρκετά συζητήσιμος ή για να το θέσουμε στη σωστή βάση: Προβλημάτισε. Προβλημάτισε εκείνους που πιστεύουν ότι η καμπύλη της απόδοσης μιας ομάδας στο ΤΟΠ-16 πρέπει να είναι ανοδική ή στην χειρότερη περίπτωση σταθερά ψηλή. Μόνο που αυτό αποτελεί ένα ιδανικό σενάριο. Και ως γνωστόν ιδανικά σενάρια σε ένα πρωτάθλημα 14 αγώνων, όπως το ΤΟΠ-16, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μεγάλες νίκες, μεγάλες νίκες, αναγκαίες νίκες και αναπόφευκτες ήττες. Προσωπικά, δεν θα κρατήσω τίποτε από αυτόν τον αγώνα παρά μόνο το τελικό αποτέλεσμα και την αναγκαία νίκη. Το ΤΟΠ-16 είναι μια κατάσταση που απαιτεί απόλυτο ρεαλισμό και ο σκοπός της νίκης αγιάζει τα μέσα.
Ο Παναθηναϊκός του πρώτου ημιχρόνου ήταν μια καλολαδωμένη μηχανή που δούλεψε στο φουλ και στραγγάλισε τον Ερυθρό Αστέρα. Του έκοψε τις γρήγορες επιθέσεις και στο μισό γήπεδο έσπρωξε τον Μαριάνοβιτς μακριά από το καλάθι.
Στην Τρίτη περίοδο οι Σέρβοι βρήκαν τον τρόπο να αξιοποιήσουν τον Μαριάνοβιτς που είχε 8/8 σουτ και έκαναν τη ζωή του Παναθηναϊκού δύσκολη φτάνοντας σε κάποιο σημείο να προηγηθούν και με πέντε πόντους διαφορά. Ο Παναθηναϊκός αντέδρασε σωστά και χωρίς να πατήσει το κουμπί του πανικού που στις συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι κακός σύμβουλος.
Έδωσε ή όχι εντολή ο Ιβάνοβιτς;
Ακόμη όμως και στο τέλος έδωσε την ευκαιρία στους Σέρβους με το σουτ του Ουίλιαμς να δοκιμάσουν την τύχη τους και την πιθανότητα να στείλουν το ματς στην παράταση. Ακόμη και τώρα που γράφω δεν έχει διευκρινιστεί αν ο Ιβάνοβιτς έδωσε εντολή για ένα φάουλ που δεν έγινε ποτέ ή προτίμησε να παίξει άμυνα.
Ο Μαυροβούνιος κόουτς μας έχει μάθει ότι βαδίζει μόνο ευθεία και σπάνια λοξοκοιτάζει. Δύσκολα, αλλάζει πλάνα και φιλοσοφία ακόμη και αν κάτι είναι ξεκάθαρο και οφθαλμοφανές. Διδάσκει ένα συγκεκριμένο μπάσκετ και είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που θα δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Με βάση αυτό το δόγμα τείνω να πιστέψω ότι δεν έδωσε εντολή για φάουλ και σε ανάλογες περιπτώσεις έχει την απαίτηση από τους παίκτες του να παίξουν άμυνα. Στο δικό μου σύμπαν αυτό είναι απόλυτα αποδεκτό και είμαι ο τελευταίος που θα γράψει εναντίον μιας τέτοιας λογικής. Σέβομαι τους προπονητές με αρχές. Αλλά η αλήθεια είναι ότι στην τελευταία φάση ο Παναθηναϊκός ‘’έχασε’’ και δεν κέρδισε. Αν υπήρχε εντολή για φάουλ πολύ απλά δεν έγινε αυτό που ζητήθηκε. Not good που λένε και στο χωριό μου. Αν ζητήθηκε καλή άμυνα πάλι το προαπαιτούμενο δεν καλύφθηκε αφού ο Ουίλιαμς πρόλαβε να σουτάρει και όχι με τις χειρότερες των προοπτικών και των προϋποθέσεων. Και όπως είχε πει ένας θρυλικός τύπος με καμπαρτίνα σε μια εξίσου θρυλική ταινία: Play it again Sam…Η στην προκειμένη περίπτωση Play it again coach!
Να το ξαναδούμε δηλαδή το θέμα κόουτς για να μάθουμε τι πιστεύεις και να κρίνουμε δίκαια και σωστά… Αλλά επειδή αυτά είναι περισσότερο ερωτηματικά και ερωτήματα που άπτονται της μπασκετικής φιλοσοφίας και όχι του ρεαλισμού που απαιτεί το ΤΟΠ-16 επιστρέφουμε στο βασικό αξίωμα που ακυρώνει κάθε δόγμα: Εδώ μετράνε οι νίκες.
Το μάξιμουμ που μπορούσε
Ωραία, φτάσαμε κάπως έτσι και στο σημείο βρασμού. Ο Παναθηναϊκός έκλεισε τον πρώτο γύρο με το μάξιμουμ που μπορούσε να πετύχει. Δεν έχασε κανένα παιχνίδι στο ΟΑΚΑ αν και από τις ομάδες που πέρασαν από το Μαρούσι στον πρώτο γύρο δυνητικά μόνο η Μακάμπι μπορούσε να εγείρει σοβαρές αξιώσεις νίκης. Μπορεί να μην έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ σε αυτά τα επτά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός αλλά αποδείχθηκε άψογος βαθμοθήρας. Προφύλαξε την έδρα του, έχασε μόνο σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη και ξόρκισε πετυχημένα το ‘’φάντασμα’’ των εκτός έδρας νικών αλώνοντας την Ο2 Αρίνα στο Βερολίνο κερδίζοντας μάλιστα μια ομάδα με φιλοδοξίες πρόκρισης και παίρνοντας μια νίκη που ενδέχεται να βαρύνει πολύ στο τελικό ζύγισμα του ομίλου. Ο δεύτερος γύρος είναι παράξενος και μοιάζει να κινείται στον άξονα του ‘’όλα ή τίποτα’’. Είναι το ίδιο εύκολο για τον Παναθηναϊκό να πάει τραίνο κάνοντας ακόμη και 6-7 νίκες αλλά το ίδιο εύκολο να βρεθεί να αγκομαχάει στην ανηφόρα και να παλεύει ακόμη και για την πρόκριση του. Στο ΟΑΚΑ περιμένει Ρεάλ και Μαπρτσελόνα ενώ το μοναδικό θεωρητικά βατό παιχνίδι του είναι πολύ βαθιά στο πρόγραμμα. Την 13η αγωνιστική υποδέχεται την Άλμπα και ο βαθμός ευκολίας ή δυσκολίας θα εξαρτηθεί από το αν οι Γερμανοί θα φτάσουν ως εκεί ως διεκδικητές της πρόκρισης ή ως απογοητευμένοι δελφίνοι που ξέμειναν από δυνάμεις. Λογικά θα συμβεί το δεύτερο…
Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει και τέσσερα εκτός έδρας παιχνίδια που γίνονται με λάθος….σειρά. Θα περάσει από Τελ Αβίβ, Πόλη, Κάουνας και Βελιγράδι. Θα ήταν προτιμότερο να είναι ανάποδα η σειρά με πρώτη στάση στη Λιθουανία, επόμενη στο Βελιγράδι κλπ. Όσο πιο απογοητευμένες βρει στο γήπεδο τους ομάδες που δεν θα έχουν ούτε καν μαθηματικές ελπίδες πρόκρισης τόσο το καλύτερο.
Ο δρόμος είναι μακρύς, κρύβει σίγουρα κάποιες παγίδες αλλά ο Παναθηναϊκός μπορεί να κόψει από το….γρήγορο μονοπάτι και να κάνει εύκολη τη ζωή του. Μια νίκη στο ξεκίνημα του δευτέρου γύρου μέσα στο Τελ Αβίβ απλουστεύει σε σημαντικό βαθμό τα πράγματα και τον φέρνει με το καλημέρα του δευτέρου γύρου σε θέση ισχύος στον όμιλο.
Διαβάστε ακόμη:
Ιβάνοβιτς: “Όσοι ήρθαν από τον πάγκο δεν έδωσαν όσα περίμενα”
