Ο “Καιάδας” του Θανάση
Ευκαιρίες όπως αυτή που κλότσησε ο Παπάζογλου στο 90+ του αγώνα με τη Φενέρμπαχτσε χάνονται και από παίκτες μεγαλύτερης εμπειρίας και ικανότητας από τον νεαρό επιθετικό του ΠΑΟΚ. Αν υπάρχει μία διαφορά έχει να κάνει με τη στατιστική της υπόθεσης. Ο καλός και έμπειρος επιθετικός θα αστοχήσει μία στις 10 φάσεις και αν, ενώ η αστοχία του Παπάζογλου από θέσεις-γκολ μπορεί να φτάσουν και στο 50-50.
Ο ΠΑΟΚ, όπως και κάθε ομάδα, ξέρει καλά τι περιμένει από ποδοσφαιριστές τύπου Παπάζογλου, ο οποίος δεν αποκτήθηκε για να λύσει το επιθετικό πρόβλημα του “Δικεφάλου”, αλλά ως
μία φτηνή μεταγραφική λύση που έχει την προοπτική μελλοντικά με πολύ δουλειά να διεκδικήσει θέση στην ενδεκάδα.
Γι’ αυτό που αποκτήθηκε ο Παπάζογλου τα έχει πάει πολύ καλά όσο καιρό βρίσκεται στον ΠΑΟΚ. Για το κάτι παραπάνω ο χρόνος θα δείξει αν μπορεί να το προσφέρει.
Άλλο το ένα άλλο το άλλο οπότε οι ακραίες τοποθετήσεις του τύπου “διώξτε τον γιατί τέτοιο γκολ θα το έβαζε και η γιαγιά μου” δεν είναι τίποτε περισσότερο από προϊόν εκνευρισμού και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Aλλωστε όποιος ξεφυλλίσει το βιβλίο της ποδοσφαιρικής ιστορίας θα βρει δεκάδες περιπτώσεις διάσημων ποδοσφαιριστών να χάνουν τα άχαστα.
Αν σε κάτι έχουν δίκαιο οι γκρινιάρηδες έχει να κάνει με τη χρονική στιγμή που ο Παπάζογλου έχασε το γκολ γιατί στην ουσία θα ήταν γκολ-πρόκριση.
Το ρίσκο του Δερμιτζάκη
Σε κάθε περίπτωση πάντως οι ΠΑΟΚτσήδες που στέκονται στην χαμένη ευκαιρία του Παπάζογλου αδικούν τη γενική προσπάθεια του “Δικεφάλου” σ’ έναν αγώνα υψηλής σημαντικότητας απέναντι σε μία ομάδα με περισσότερες ευρωπαϊκές εμπειρίες από τον ΠΑΟΚ και με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ.
Όσο για τις χαμένες ευκαιρίες εάν ξαναφέρουν στο μυαλό τους τα 90 λεπτά του αγώνα εύκολα θα θυμηθούν ότι ευκαιρίες της ευκολίας περίπου αυτής του Παπάζογλου έχασαν στον αγώνα με τη Φενέρμπαχτσε και περισσότερο έμπειροι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ.
Ο “Δικέφαλος” λοιπόν είχε αγωνιστικό πάθος, πειθαρχία στο παιχνίδι του και κυρίως έναν προπονητή στον πάγκο του που έδειξε ότι δεν φοβάται.
Αντιθέτως με τον συντηρητικό Σάντος ρίσκαρε, δημιούργησε ενδεκάδα η οποία μπήκε στον αγωνιστικό χώρο απαιτώντας περισσότερα από ένα γκολ, ζητούσε από τους παίκτες του να βγουν μπροστά ακόμη κι όταν ο ΠΑΟΚ έπαιζε με δέκα και το κυριότερο δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια μετά την αποβολή του Βιτόλο. Έβαλε τον Σορλέν για να έχει βοήθειες ο Γκαρσία, άλλαξε θέσεις στον Βιεϊρίνια και τον Σαλπιγγίδη και χρησιμοποίησε τον ξεκούραστο Φιλομένο.
Με λίγα λόγια ο Δερμιτζάκης έδειξε ότι δεν έχει ανασφάλειες, ότι έμαθε απ’ έξω και ανακατωτά την ομάδα, ότι διαβάζει το κάθε παιχνίδι και ότι επιλέγει τους παίκτες που είναι χρήσιμοι για κάθε αγώνα. Στοιχεία που ενισχύουν το προπονητικό του προφίλ απέναντι σ’ εκείνους που τον αμφισβητούσαν και του προσφέρουν μεγαλύτερη πίστωση χρόνου. Το σημαντικότερο αγαθό για τον προπονητή του ΠΑΟΚ.
