6-2. Ερωτήσεις κανείς;

Η καλύτερη ομάδα και αντί για πολλές αναλύσεις δυο αριθμοί: 6-2. Σε οκτώ αγώνες από τον Οκτώβριο, συναντήθηκαν οι αιώνιοι και ο Παναθηναϊκός νίκησε έξι φορές ενώ οι ερυθρόλευκοι δύο. Σημαντική παράμετρος το γεγονός ότι οι δύο νίκες των παικτών του Γιαννάκη έχουν επιτευχθεί με δύο και τρεις πόντους αντίστοιχα στην τελευταία επίθεση ενώ για τους πρασίνους πλην του Βερολίνου, οι εντός έδρας νίκες είναι περίπατος όπως συνέβη και στο κύπελλο.

Τι συνέβη στον τέταρτο τελικό; Η μία ομάδα προσπαθούσε να σκοράρει, καθαρίσει σε κάθε ευκαιρία τον αγώνα ενώ η άλλη ακόμα και στην επίθεση …αμυνόταν ή μάλλον, επειδή δέχθηκε 94 πόντους, ήταν τόσο διστακτική ώστε πιθανώς να φοβόταν περισσότερο την ήττα από τον ίδιο τον αντίπαλο.

Δεν έχει πολλές αναλύσεις. Η εικόνα του Νίκου Χατζηβρέττα ο οποίος μπήκε και πέταξε τις δύο βόμβες κατέδειξε την ιστορία της σειράς ωστόσο το μεγαλύτερο πρόβλημα υπήρξε σε 30 λεπτά αγώνα. Κρινόταν ένα πρωτάθλημα και ο Ολυμπιακός είχε στο παρκέ τον Τεόντοσιτς και τον Έρτσεγκ να προσπαθούν να κρατήσουν σε τροχιά νίκης μία ομάδα η οποία πλήρωσε το καλοκαίρι 35 εκατομμύρια ευρώ. Δεν μειώνουμε δύο παιδιά τα οποία σε δύο, τρία χρόνια μπορούν να είναι πρωταγωνιστές, όταν όμως έχεις απέναντί σου τον Παναθηναϊκό, δεν δείχνεις ότι διεκδικείς με τις ίδιες πιθανότητες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρωταθλητές εντός έδρας νικούν πάντα με +10 (τρεις αναμετρήσεις) και αυτό λέει πολλά. Τα πάντα και όλα, την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός στις δύο νίκες κέρδισε στο τελευταίο σουτ. Ο Παναθηναϊκός συνολικά ήταν καλύτερος στο κύπελλο, στο φάιναλ φορ, έπαιρνε διαφορές και ο αντίπαλός του τον κυνηγούσε.

Στο τέλος της ημέρας αυτός που φεύγει με το κύπελλο κατευθυνόμενος προς το ηλιοβασίλεμα είναι εκείνος ο οποίος σε όλους τους τομείς είναι ομάδα και είναι ομάδα για χρόνια. Δεν έγινε μέσα σε ένα καλοκαίρι. Ομάδα στον πάγκο όπου ο Ζοτς έχει δίπλα τον πολύτιμο Δημήτρη Ιτούδη, Η διοίκηση συνεργάζεται με δύο σπουδαίους παράγοντες όπως ο Τάσος Στεφάνου και ο Μάνος Παπαδόπουλος. Γι’ αυτό και τώρα η οικογένεια Γιαννακοπούλου απολαμβάνει δικαίως όχι μία απλή αυτοκρατορία αλλά την ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.

Ο επίλογος δεν θα είναι ευχάριστος. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, για τον γράφοντα ήταν, είναι και θα είναι το απόλυτο σύμβολο του ελληνικού αθλητισμού. Δεν αλλάζει η συγκεκριμένη άποψη ακόμα και μετά το ατόπημα στην συνέντευξη Τύπου διότι, ταπεινή γνώμη, ατόπημα ήταν ότι κι αν συνέβη. Μιλάμε για την επίθεση που δέχτηκε από χουλιγκάνους, όπως τονιζόταν, μετά το τέλος του αγώνα. Ακόμα κι έτσι ένας κολοσσός όπως ο Γιαννάκης, ο μοναδικός μπασκετάνθρωπος που αποθεώνεται σε Ισπανία και Ιταλία έστω κι αν δεν έπαιξε ποτέ εκεί, όφειλε για όσα μας έχει διδάξει στο παρελθόν να πει ένα μπράβο στον άξιο πρωταθλητή.

Για την διαιτησία ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του ή την πικρία του ή τα δίκια του. Ο νικητής που λέγεται Παναγιώτης Γιαννάκης, είναι υποχρεωμένος να συγχαρεί τον αντίπαλό του ο οποίος, τι στο καλό, νίκησε έξι από τις οκτώ φορές που συναντήθηκαν.

Διαφωνούμε και στο κομμάτι της διαιτησίας διότι δεν διαδραμάτισε κανέναν σοβαρό ρόλο στο 3-1. Και να δεχθούμε ότι κάποια σφυρίγματα τα πήρε ο πρωταθλητής και γηπεδούχος, αλήθεια όταν ο Δράκος αγωνιζόταν στον Άρη και είχε τέτοια ομάδα, δεν περίμενε έναν ήσσονα σεβασμό; Δεν άξιζε τον ήσσονα σεβασμό; Ή μήπως ευθύνονται οι διαιτητές που έμεινε με πλέι μέικερ ένα 22χρονο, πιτσιρίκι;

Δεν θα ήταν λάθος μία αναφορά στις σημαντικές ατυχίες που κτύπησαν την ομάδα στα πιο κρίσιμα σημεία. Ο Βασιλόπουλος τραυματίστηκε πριν από το φάιναλ φορ, ο Παπαλουκάς κτύπησε στο ξεκίνημα του τρίτου τελικού και ήταν σοβαρότατα κτυπήματα της μοίρας. Ως εκεί όμως.

Ελπίζω, συγχωρείστε μου το πρώτο ενικό, μάλλον, είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για μία κακή παρένθεση ως απόρροια της απίστευτης πίεσης που ασκείται σε τέτοιο επίπεδο. Όλοι κάνουν λάθη και όλοι οφείλουν να μάθουν από αυτά. Κρείττον δε θα ήταν να μάθαιναν από τα σφάλματα των άλλων.