Παραμύθι με καλούς και κακούς
Γενικώς, δεν μπορώ τις κραυγές. Θα είναι ψέμα αν γράψω πως δεν υπάρχουν φορές που τις υιοθετώ κι εγώ. Φυσικά και το έχω κάνει, και σε γραπτά και στο ραδιόφωνο, κι ό,τι κι αν κάνω, δεν θα τις αποφύγω και στο μέλλον. Όσο κι αν δεν μπορώ τις αφ’ υψηλού υπερβολές, σίγουρα δεν καταφέρνω πάντα να μείνω μακριά από αυτές. Αλλά, αν μετράει η πρόθεση κι ο κανόνας, τότε γενικώς δεν είμαι φαν των υπερβολών, ειδικά όταν κρίνουμε στιγμές.
Δεν συμφωνώ, λοιπόν, με όσους χρησιμοποιούν τη λέξη “ντροπή” για όσα έκαναν οι έλληνες μπασκετμπολίστες στο ΟΑΚΑ. Οι σφυγμοί ήταν ψηλά, η στιγμή κακιά, το πράγμα ξέφυγε. Κι αν ξεφύγει, γίνονται πράγματα που δεν χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Η στιγμή δεν σε χαρακτηρίζει, η επανάληψη κι η συνέπεια σε χαρακτηρίζουν.
Ο Ζάρκο Πάσπαλιε, φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του Άρη και του Πανιωνίου. Έφαγε ψωμί και παντεσπάνι στην Ελλάδα. Τον θεωρείτε έναν αλήτη σέρβο; Υποθέτω πως όχι. Κι όμως, ο Ζάρκο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1995, έδειχνε τα τέτοια του στον κόσμο και τον έβριζε. Ήμουν μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ και δεν πίστευα στα μάτια μου. Θα χαρακτηρίσετε τον Ζάρκο από πέντε δευτερόλεπτα ή από δέκα χρόνια;
Όσο απογοητευτική και στενάχωρη κι αν είναι η εικόνα των ελλήνων διεθνών να εμπλέκονται σε μια τέτοια κλωτσοπατινάδα, δεν τους χαρακτηρίζει. Δεν φώναζα ντροπή κι αίσχος το βράδυ στο ραδιόφωνο, δεν θα το γράψω και τώρα. Είναι κάτι που συμβαίνει, μπορεί να συμβεί. Λυπηρό, στενάχωρο, απογοητευτικό, αποτρόπαιο, αλλά συμβαίνει.
Και πάντα προσπαθώ να σκέφτομαι πως αυτοί είναι που θα την πληρώσουν, όχι εγώ, για να παριστάνω τον αγανακτισμένο και τον ντροπιασμένο. Αυτοί κινδυνεύουν να χάσουν το Μουντομπάσκετ, αυτοί αμαύρωσαν (έστω και προσωρινά) την εικόνα τους, αυτοί χάλασαν το κλίμα σε μια ομάδα που πήγαινε πρίμα, αυτοί στεναχώρησαν τον κόσμο που τους αγαπάει, αυτοί σήμερα βαριαναστενάζουν και σκέφτονται πως θά’θέλαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω και να τα αλλάξουν όλα. Αυτοί είναι οι δράστες, αυτοί και τα θύματα της “κακιάς στιγμής”. Αυτοί ήταν στους 160 παλμούς, εγώ κι όλοι μας στους 80.
Πάμε παρακάτω. Λίγο πριν μπω στο στούντιο, ο ρεπόρτερ του Sentra είπε στον αέρα πως δεν θα γίνει καμία δήλωση. Χάρηκα, το θεώρησα απολύτως σωστό. Δεν ανοίγεις το στόμα σου με το κεφάλι γεμάτο δηλητήριο, ο,τι κι αν πεις δεν θα εκπροσωπεί εσένα, αλλά την κατάσταση στην οποία είσαι. Η κατάσταση έρχεται και περνάει, εσύ μένεις ο ίδιος. Λίγα λεπτά αργότερα, δυστυχώς, έκανε δηλώσεις ο Τσαρτσαρής.
Τρόμαξα να τον γνωρίσω. Δεν είναι μόνο η ουσία των όσων είπε, με τα οποία διαφωνώ. Ήταν το ύφος του, η χροιά του, οι εκφράσεις του. Δεν τον αναγνώριζα, νόμιζα πως μιλούσε ο Άδωνις Γεωργιάδης, κι αυτό δεν μπορεί ποτέ να είναι καλό. Και πάλι, δεν θα τον κρίνω αυστηρά. Το λάθος έγινε από τη στιγμή που αποφάσισε να στηθεί μπροστά στα μικρόφωνα, με το αίμα να βράζει και το μυαλό θολωμένο. Ήταν νομοτελειακό πως ό,τι ακολουθούσε δεν θα ήταν “Τσαρτσαρής”, αλλά κάτι άλλο. Κι ως κάτι άλλο, είναι για μένα δεδομένα “λάθος”.
Πάμε και στην αντίπερα όχθη. Το οτι δεν φωνάζω “ντροπή” για τους έλληνες, δεν σημαίνει πως τα ρίχνω όλα στους σέρβους. Δεν υιοθετώ τις υπερβολές για τους αλήτες σέρβους, τους προκλητικούς, τους θρασύδειλους, κτλ. Φυσικά κι ο Τεόντοσιτς αγωνίζεται βρώμικα πολλές φορές και με συνέπεια, κι αυτό τον χαρακτηρίζει. Δεν θα χαρακτηρίσω, όμως, όλους τους σέρβους από αυτόν. Όπως, σόρι που σας το χαλάω, αλλά δεν αντιπαθώ όλη την Εθνική Ισπανίας επειδή ο Ναβάρο έχει μούτρα που δεν αντέχεις να τα βλέπεις.
Ξέρω επίσης πως από χθες έχει δαιμονοποιηθεί ο Κρστιτς. Και για την καρέκλα, αλλά και γιατί “χτυπούσε” από πίσω τον Σχορτσιανίτη. Για την καρέκλα δεν θα διαφωνήσω. Αλλά για το πόσο άστοχα κι υπερβολικά είναι τα υπόλοιπα, αρκεί να σκεφτείτε το εξής. Ο Κρστιτς χτυπάει από πίσω στον Σοφοκλή, οκ. Τι κάνει εκείνη την ώρα ο Σοφοκλής; Χτυπάει, μαζί με τον Φώτση, τον πεσμένο στο έδαφος Μπιέλιτσα.
Φανταστείτε το ανάποδα. Δύο σέρβοι έχουν ρίξει κάτω έναν δικό μας και τον σαπίζουν. Πώς θα κρίνατε σε αυτήν την περίπτωση το διεθνή μας, που θα χτυπούσε από πίσω τον έναν σέρβο για να γλιτώσει τον πεσμένο έλληνα; Θα τον λέγατε θρασύδειλο, που μετά κάνει πίσω βήματα; Επειδή ο Τεόντοσιτς είναι αντιπαθητικός και βρώμικος όλα τα ελληνικά πεπραγμένα δικαιολογούνται; Δικαιολογείται ο Φώτσης που του επιτίθεται δεύτερη φορά, ενώ ο σέρβος έχει απομακρυνθεί κι αγκαλιάζει τον Σχορτσιανίτη;
Σε τέτοιες συνθήκες κανείς δεν δικαιολογείται για τίποτα, κανείς δεν κάνει το σωστό και κανείς το λάθος. Όσοι μπλέχτηκαν φταίνε, όποια φανέλα κι αν φοράνε. Κι αν πρέπει σώνει και ντε να βρούμε ποιοί φταίνε περισσότερο, τότε είναι απλό. Αυτοί που ενεπλάκησαν μετά, αυτοί που ένθεν κακείθεν μπήκαν μετά τους Φώτση και Τεόντοσιτς. Οι πρώτοι είχαν απλώς μια συμπλοκή. Συμβαίνει, το ‘χουμε ξαναδεί. Η έλλειψη ψυχραιμίας από τους επόμενους, αυτούς που ακολούθησαν, αυτή είναι που έφερε την κλωτσοπατινάδα.
Την πιο θλιβερή πτυχή της ιστορίας ήταν εύκολο να την φανταστεί κανείς πριν ξημερώσει. Το έλεγα στην εκπομπή από χθες, δεν είναι ανάγκη να είσαι μάντης. Αυτό το εμετικό κόκκινο και πράσινο γαϊτάνακι, σε πρωτοσέλιδα και άρθρα στις εφημερίδες. Αυτή η βρωμιά που αποπνέουν τα σχόλια σε σάιτ που δεν ντρέπονται να τα αφήνουν ανεξέλεγκτα στον βωμό της επισκεψιμότητας. Ναι, από το κοκκινοπράσινο μίσος, από αυτήν την αρρώστια, προτιμώ χίλιες φορές το παραμύθι με τους κακούς σέρβους και τους καλούς έλληνες.
