Η “χρυσή” ισοπαλία και τα σενάρια για επαγρύπνηση

Η
εμφάνιση δεν ήταν από αυτές που σε κάνουν να λες «πάλι εμείς θα το σηκώσουμε το καλοκαίρι» αλλά η
αποστολή εξετελέσθη. Η Εθνική βρέθηκε δυο φορές μπροστά στο σκορ και ίσως πίστεψε πως θα μπορούσε να καθαρίσει από την Τετάρτη την πρόκριση, μετά είδε το χάρο με τα μάτια της και σε ορισμένες στιγμές είχε μπόλικη τύχη με το μέρος της, έχασε στο τέλος σούπερ ευκαιρία για το οριστικό νοκ άουτ των Νορβηγών και τελικά έφυγε από το Οσλο με
ακριβώς αυτό για το οποίο πήγε κι επιδίωξε με τον τρόπο που επέλεξε να αγωνιστεί. Εναν
βαθμό στο σακούλι για εμάς και δύο βαθμούς μείον από τη συνολική συγκομιδή των Νορβηγών. Το καλύτερο σενάριο σε ένα παιχνίδι που ο θρίαμβος από την καταστροφή απέχουν λίγα εκατοστά.
Οσο το δοκάρι του Ρίισε και του Λυμπερόπολου από τα δίχτυα.

Η προσέγγιση του αγώνα από τον Ρεχάγκελ ήταν άκρως ρεαλιστική και στη θεωρία η στρατηγική του σωστή. Δύναμη και ύψος με Κυργιάκο πάνω στον Κάριου, βάθος στην άμυνα και επιπλέον βοήθεια στον αέρα από τον Δέλλα, ένα ψηλός τερματοφύλακας για να ελέγχει τις άπειρες σέντρες των Νορβηγών και ο γρήγορος Σαλπιγγίδης στην δεξιά πλευρά για να κρατά πίσω τον Ρίισε και να μπορεί να τον ακολουθεί στις κούρσες του για να βοηθά τον Σεϊταρίδη. Παίρνουμε το 0-0 με συνταγή Euro και είμαστε καβάλα στ’ άλογο.

Ομως η πράξη απείχε πολύ από τη θεωρία. Αρκετοί διεθνείς έδειξαν πολύ πίσω στον τομέα της φυσικής κατάστασης – ίσως από την έλλειψη επίσημων αγώνων – με αποτέλεσμα να μην πατούν καλά στο γήπεδο και να κάνουν εύκολα το λάθος, να μην μαρκάρουν αποτελεσματικά, να πηγαίνουν στις περισσότερες μονομαχίες δεύτεροι και μην έχουν την κίνηση που απαιτείται για να κυκλοφορήσει η μπάλα και να παγώσει ο ρυθμός. Με λίγα λόγια σχεδόν οι μισοί από τους παίκτες μας έδειξαν ανέτοιμοι για τις απαιτήσεις του αγώνα – κάτι που δεν συνέβη στην Πορτογαλία – κι αυτό μας έβαλε σε μπελάδες.

Παρά το άκρως προβλέψιμο παιχνίδι των γηπεδούχων και την φανερή έλλειψη ποιότητας (με εξαίρεση την τριάδα Ρίισε, Κάριου, Πέντερσεν) οι Νορβηγοί άσκησαν ασφυκτική πίεση για περισσότερα από 70 λεπτά. Η Εθνική δεν πήρε το αποτέλεσμα επειδή άντεξε στην πίεση. Δεν άντεξε. Δέχτηκε δύο γκολ, αλλά νωρίτερα τα είχε πετύχει εκείνη πρώτη με τον κεντρικό αμυντικό της, με τελειώματα που θυμίζουν μεγάλο σέντερ φορ, όπως κι εκείνο κόντρα στην Τουρκία. Ο Σωτήρης Κυργιάκος ήταν το τυχερό αστέρι του Οτο Ρεχάγκελ χθες και μαζί με τους Καραγκούνη, Κατσουράνη και τις αλλαγές του δευτέρου ημιχρόνου οι παίκτες που κράτησαν το παιχνίδι.

Στις 5-6 φορές που πέρασε το κέντρο, η ελληνική ομάδα πέτυχε δύο γκολ είχε άλλα δύο δοκάρια και μια ευκαιρία με τον Γκέκα. Η ευάλωτη άμυνα των Νορβηγών ήταν ότι έπρεπε για να πάρουμε το αποτέλεσμα έστω κι αν η πρώτη μας σοβαρή αντεπίθεση βγήκε στο 92’. Οσο για την άμυνα – την αμυντική λειτουργία πιο σωστά – σίγουρα υπάρχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Εκεί ήταν ανέκαθεν η μεγάλη δύναμη αυτής την ομάδας κι εκεί οφείλει να επενδύσει ξανά για να συνεχίσει να βλέπει σπουδαία αποτελέσματα σε μεγάλα παιχνίδια.

Αφησα για το τέλος τον Μάσιμο Μπουζάκα, Ελβετό διαιτητή, συμπατριώτη του Μπλάτερ και ισχυρό υποψήφιο στο μέλλον για να σφυρίξει ακόμη σημαντικότερα παιχνίδια. Ηταν η χειρότερη και πιο εχθρική διαιτησία που είχε η Εθνική ομάδα τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία και το παράδοξο είναι πως συνέβη τώρα που πρόεδρος είναι ο «δικός μας» Μισέλ Πλατινί.

Δεν ξέρω αν για λόγους δημοσίων σχέσεων ή επειδή στο παρελθόν είχαμε κάποιες ευνοϊκές διαιτησίες η ΕΠΟ αποφασίσει να κάνει τα στραβά μάτια, αλλά καλό θα ήταν να δει η επιτροπή διαιτησίας της UEFA το βίντεο του αγώνα για να καταλάβει πόσο επικίνδυνος είναι ο εκλεκτός της.

Ομως ας μην γκρινιάζουμε άλλο. Σε τελική ανάλυση, με εχθρική διαιτησία και μέτρια εμφάνιση πήραμε αυτό που θέλαμε σε μια δύσκολη έδρα. Τι να πουν κι οι φίλοι μας οι Γάλλοι και οι Πορτογάλοι που έναν χρόνο μετά τη δόξα του Μουντιάλ βλέπουν το Euro 2008 να απομακρύνεται. Εμείς μέχρι τότε έχουμε χρόνο να διορθώσουμε τις αδυναμίες μας…

Σενάρια για επαγρύπνηση

Οι περισσότεροι πίστεψαν πως μετά το αποτέλεσμα στο Οσλο η Ελλάδα βρίσκεται ήδη στον δρόμο της υπεράσπισης του τίτλου της στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Αν ο Πατσατζόγλου είχε τελειώσει τη δουλειά στις καθυστερήσεις αυτό θα ήταν δεδομένο. Ομως τώρα δεν έχουμε τελειώσει ακόμη. Είμαστε κοντά αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουμε περάσει. Απαιτείται σοβαρότητα μέχρι το τέλος ή τουλάχιστον μέχρι να εξασφαλιστεί μαθηματικά η πρόκριση. Μια ματιά στο πρόγραμμα και τη βαθμολογία μπορεί να πείσει κι αυτούς που έσπευσαν από το βράδυ της Τετάρτης να κλείσουν εισιτήρια για τον Ιούνιο.

Η Τουρκία έχει 17 βαθμούς και άλλους τέσσερις αγώνες (όσους και η Ελλάδα) μέχρι τις 21 Νοεμβρίου που τελειώνει η προκριματικά φάση: εκτός με Μολδαβία, εντός με Ελλάδα, εκτός με Νορβηγία και εντός με Βοσνία.

Αν οι Τούρκοι νικήσουν στα τρία παιχνίδια και ηττηθούν στο Οσλο θα έχουν τελική συγκομιδή 26 βαθμών.

Η Νορβηγία έχει επίσης 17 βαθμούς αλλά ακόμη μόνο τρεις αγώνες να δώσει: εκτός με τη Βοσνία που όμως ουσιαστικά από την Τετάρτη είναι αδιάφορη μετά την εντός έρδας ήττα από τη Μολδαβία, στο Οσλο με την Τουρκία και την τελευταία αγωνιστική εκτός με τη Μάλτα. Αν οι Νορβηγοί δεν έχουν άλλες απώλειες (σενάριο καθόλου απίθανο) θα τελειώσουν κι αυτοί με 26 βαθμούς.

Η Ελλάδα έχει 19 βαθμούς και έχει την πολυτέλεια να κρατά την τύχη της στα χέρια της αλλά για να είναι βέβαιη πρέπει να πάρει άλλους 8 βαθμούς και να φτάσει τουλάχιστον στους 27, ώστε να μην μπλέξει σε καμιά τριπλή ισοβαθμία που μπορεί να την αφήσει έξω, εξαιτίας της εφιαλτικής βραδιάς του Μαρτίου.

Οι αγώνες που έχει να δώσει είναι με Βοσνία εντός, με Τουρκία εκτός, με Μάλτα εντός και με Ουγγαρία εκτός έδρας.

Τρεις νίκες με τις αδιάφορες ομάδες του ομίλου (Βοσνία, Μάλτα, Ουγγαρία) φτάνουν και περισσεύουν αλλά για να μην έχουμε καρδιοχτύπια το Νοέμβριο στη Βουδαπέστη και παρακαλάμε ανήμερα στα εισόδια της Θεοτόκου τη Μεγαλόχαρη να κάνει το θαύμα της, η Εθνική χρειάζεται είτε να την ευνοήσουν – ξανά – τα άλλα αποτελέσματα του ομίλου είτε έναν βαθμό στην Πόλη για να πάει για φθινοπωρινή κρουαζιέρα αναψυχής στον Δούναβη…