Ομάδα χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει…

Η περίπτωση του είναι ιδιαίτερη, διότι αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα το καλό και το κακό πρόσωπο των Ελλήνων. Ο Γιάννης Μπουρούσης έφυγε μεν με σκυμμένο το κεφάλι από το Ευρωμπάσκετ, αλλά βγήκε “κερδισμένος” από την εμπειρία που βίωσε στα παρκέ της Σλοβενίας. Όχι τόσο γιατί η παρουσία του ήταν εξαιρετική, όσο κυρίως διότι η συμπεριφορά του ήταν άψογη και δεν επέτρεψε σε κανέναν να βρει πάτημα για να τον επικρίνει.

Στα 30 του χρόνια, ο Μπουρούσης έδειξε πως (έστω και με μεγάλη καθυστέρηση) μπαίνει στον δρόμο της ωριμότητας, κάτι που αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για να εξελιχθεί σε βασικό στέλεχος της Ρεάλ, αλλά και για να αφήσει πίσω τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Μια εξέλιξη που ούτε ο ίδιος θα περίμενε όταν στα 17 του χρόνια άφηνε την Καρδίτσα για την Αθήνα και αποτελεί παράδειγμα για κάθε νεαρό παιδί στη χώρα μας.

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Το καλοκαίρι του 2000, ο “παγκόσμιος” Γιώργος Αμερικανός είπε στους ανθρώπους της ΑΕΚ, ότι είχε βρει τον “νέο Γιαννούλη”. Όταν ο Φώτης Κατσικάρης και αργότερα ο Ντούσαν Ίβκοβιτς τον παρακολούθησαν σε προπονήσεις, διαπίστωσαν πως όντως έχει τα προσόντα να εξελιχθεί σε έναν καλό παίκτη και γι’ αυτό εισηγήθηκαν την απόκτηση του, με αντάλλαγμα μερικές δερμάτινες μπάλες (!) που ήθελε η ομάδα του στην Καρδίτσα.

Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι πως στη σημερινή εποχή, η απόκτηση του (πιθανότατα) δεν θα είχε προχωρήσει και ένα σπουδαίο ταλέντο θα είχε χαθεί, δίχως κανείς να το γνωρίζει. Κι αυτό, καθώς τα δύο γόνατα του ήταν κατεστραμμένα και το κόστος για τις δύο επεμβάσεις στις οποίες τελικά υποβλήθηκε ήταν αρκετά υψηλό. Όταν ο γιατρός της Ένωσης Γιάννης Χατζηκομνηνός ενημέρωσε για το συγκεκριμένο ζήτημα, είχε (λογικά) δημιουργηθεί προβληματισμός, διότι η ΑΕΚ έπρεπε να πληρώσει το τίμημα των δύο χειρουργείων και τα έξοδα συντήρησης (ενοίκιο και φαγητό) ενός 17χρονου που δεν είχε παίξει πότε οργανωμένο μπάσκετ. “Πρέπει να τον πάρουμε”, ήταν η ξεκάθαρη τοποθέτηση του Ντούσαν Ίβκοβιτς και η απαίτηση του είχε γίνει πραγματικότητα.

Ο Μπουρούσης δούλεψε σκληρά για να αποκαταστήσει τα γόνατα του και μέσα σε δύο χρόνια έκανε το “μπαμ” με την εντυπωσιακή του εμφάνιση στον δεύτερο τελικό του 2003 απέναντι στον Παναθηναϊκό, στο κλειστό της Ζωφριάς. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή. Ένα παιδί από την Καρδίτσα με τσακισμένα γόνατα, έφθασε να γίνει ο πρώτος Έλληνας που θα έχει φορέσει τη φανέλα τόσο της Ρεάλ όσο και της Μπαρτσελόνα, επίτευγμα αν μη τι άλλο αξιοθαύμαστο.

Με το πείσμα, την εργατικότητα και την παλικαριά του, έφθασε να ανατρέψει κάθε λογική εκτίμηση και γι’ αυτό αποτελεί παράδειγμα.

Στον αντίποδα, όμως, είχε δώσει αμέτρητες αφορμές για να θεωρείται παράδειγμα προς αποφυγήν, σε ό,τι είχε να κάνει με την συμπεριφορά του. Αφήνουμε στην άκρη τα περιστατικά σε ΑΕΚ, Ολυμπιακό και Αρμάνι και θα περιοριστούμε σε μερικά από την Εθνική. Στο Ευρωμπάσκετ του 2009 έκανε καψώνια στον Κουφό και γκρίνιαζε όταν έμενε στον πάγκο, ενώ ο χρόνος συμμετοχής του ήταν αρκετά μεγάλος.

Το 2010 έσπασε μόνος του το χέρι στην προπόνηση στο βοηθητικό του ΟΑΚΑ, επειδή τσαντίσθηκε για ένα σκληρό φάουλ που του είχε γίνει. Το 2011 ήταν μέσα στα μούτρα για την ιστορία με τη συνομιλία του με τον Μάκη Ψωμιάδη και είχε τις γνωστές έντονες αντιδράσεις του μέσα στο παρκέ.

Φέτος μετά το δεύτερο ματς με τη Ρωσία, απέναντι στην οποία έπαιξε μόλις για 11 λεπτά, όλοι περιμέναμε την “έκρηξη” του. Δεν ήρθε, όμως, ποτέ…

Ο Μπουρούσης αδικήθηκε ξεκάθαρα από τον Τρινκιέρι, καθώς έδινε και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων του στο παρκέ και δεν σταμάτησε ποτέ να (υπό)στηρίζει τους συμπαίκτες του, όσο βρισκόταν στον πάγκο. Ούτε μούτρα έκανε, ούτε ξινισμένο πρόσωπο είχε, ούτε καν μια προσποιητή συμπεριφορά για να μην δώσει δικαίωμα. Όλα αυτά τη στιγμή που (για πολλοστή φορά στην καριέρα του) προερχόταν από τραυματισμό, καθώς στην προετοιμασία είχε χτυπήσει στα πλευρά.

Πώς γίνεται ένας παίκτης που έχει 11,4 πόντους με φοβερά ποσοστά (87,5% στις βολές και 62,7% στα δίποντα), 5,1 πόντους και μια τάπα ανά αγώνα, να παίζει λιγότερο από 20 λεπτά, είναι ανεξήγητο. “Δεν παίζει καλή άμυνα στα πικ εν ρολ”, θα αντιπαραθέσει κάποιος, αλλά νομίζουμε ότι με τη συνολική του παρουσία στις τέσσερις γραμμές, ο σέντερ της Ρεάλ υπερκάλυπτε αυτό το πρόβλημα.

Η κακή αξιοποίηση του Μπουρούση, σε συνδυασμό με την περιθωριοποίηση των Περπέρογλου-Πρίντεζη, αποτέλεσαν σημαντικά λάθη από τον Τρινκιέρι, ο οποίος αδίκησε τον εαυτό του. Ο Ιταλός είχε προετοιμάσει πολύ καλά την ομάδα, είχε δημιουργήσει καλό κλίμα, αλλά στην πορεία του τουρνουά συμβιβάστηκε και “κάηκε”. Πλέον μένει να δούμε αν θα του δοθεί η ευκαιρία να “μάθει” από τα λάθη του και να παρουσιαστεί καλύτερος στην επόμενη παρουσία του.

Το σίγουρο είναι πως ο Γιάννης Μπουρούσης δείχνει να έμαθε από τα δικά του λάθη και στα 30 του χρόνια παρουσίασε το καλύτερο πρόσωπο του…