Ας το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα
Αυτή η Ελλάδα δεν χάνει σχεδόν με τίποτα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουν οι ίδιοι...
Μετά τον ενθουσιασμό από την μεγάλη νίκη μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα κάποια πράγματα. Να πούμε πρώτα τί υπάρχει. Φλόγα νικητή, πίστη ότι όλα γυρίζουν, προσπάθεια μέχρι τέλους. Υπάρχουν 12 πρωταθλητές όπως η Ελλάδα δεν έχει ξαναδεί. Προσέξτε δεν μιλάμε για τους 12 καλύτερους παίκτες στην ιστορία. Προς θεού. Ούτε οι ίδιοι δεν το χρειάζονται. Αναφερόμαστε στην μεγαλύτερη νικήτρια που έβγαλε η χώρα.
Πάμε και στα άσχημα. Η Σλοβενία είναι χειρότερη ομάδα και της δώσαμε την ευκαιρία να πιστέψει στην νίκη. Έπαιξαν με μισό πλέι μέικερ(εξαιρετικός νεαρός Ντράγκιτς, για τον Λάκοβιτς δεν φτάνει καν η λέξη ευχαριστώ), γεμάτοι μόνο με τριαρό τεσσάρια και πάλι μας έφτασαν στο αμήν. Έχει δίκιο ο Μιχάλης Κακιούζης. Νικάμε, θέλουμε κάτι άλλο; Εμείς ναι.
Και το αξίζουν οι ίδιοι οι παίκτες όπως έδειξαν με την Κροατία ιδιαίτερα. Αυτή δεν είναι μία τυχερή ομάδα αλλά ένα σύνολο που κυνηγάει την τύχη του μέχρι το τέλος. Πιθανώς με την Ισπανία να παίξουμε και καλό μπάσκετ. Πιθανώς και όχι αλλά και πάλι να νικήσουμε.
Το σημαντικότερο τώρα είναι να περάσει το διήμερο με ότι φέρει. Να κοιτάξουμε μετά την Κυριακή. Οι παίκτες μας δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα πολλώ δε μάλλον από πλευράς προσπαθειών. Όταν όμως όλοι με μία φωνή, ιδιαίτερα ένα καθαρό μυαλό όπως ο Ζήσης που ξέρει από δύσκολα, τονίζουν πως οφείλουμε να παίξουμε καλύτερα τότε εμείς δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω.
Δεν θα υπάρξει γκρίνια, όχι από εδώ. Θα υπάρξει όμως μία άποψη την Δευτέρα. Είναι υπόσχεση ότι είτε γυρνάμε με το χρυσό είτε με την τέταρτη θέση δεν αλλάζει γιατί δεν σχετίζεται με την επιτυχία, αφού δεν κρίνονται όλα με το αποτέλεσμα. Όπως αυτή η εθνική δεν θα κρινόταν από οποιοδήποτε αποτέλεσμα ακόμα και από τον αποκλεισμό.
Υ.Γ.: Χρωστάω ένα συγνώμη σε παίκτη της εθνικής για κάτι που δεν είδα τόσες μέρες. Τελικά το προφανές είναι και το πιο σωστό χωρίς να χανόμαστε σε ατραπούς φημολογίας, πιθανοτήτων και συνωμοσιολογίας.
